Αριθμός 1464/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ   
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένων του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Πολύκαρπου Βούλγαρη και του αρχαιοτέρου αυτού Αρεοπαγίτη Δημητρίου Κιτρίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Κωνσταντίνο Κούκλη-Εισηγητή, Βασίλειο Κουρκάκη, Ελευθέριο Νικολόπουλο και Αναστάσιο Λιανό, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαΐου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πρίαμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ......., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κώνστα, για αναίρεση της 413-414/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών.  Το Πενταμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 404/2007.
 
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
  Από τις διατάξεις του άρθρου 118 παρ. παρ. 1-2 προκύπτει ότι το δικαίωμα της εγκλήσεως ανήκει στον αμέσως παθόντα από την αξιόποινη πράξη, δηλαδή στον φορέα του προσβαλλομένου εννόμου αγαθού (Ολ. ΑΠ 336/59). Εξ άλλου με την προσθήκη της παρ. 5 στο άρθρο 79 του Ν. 5960/1933 με το άρθρο 4 παρ. 1 στοιχ. α΄ του Ν. 2408/1996, ορίσθηκε ότι για το προβλεπόμενο από την παρ. 1 του άρθρου 79 του Ν. 5960/1993 έγκλημα της εκδόσεως ακάλυπτης επιταγής, η ποινική δίωξη ασκείται μόνον ύστερα από έγκληση του κομιστή της επιταγής που δεν πληρώθηκε. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως κατ΄ αποφάσεως, αποτελεί και η υπέρβαση εξουσίας, η οποία υπάρχει όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος. Τέτοια δικαιοδοσία ασκεί το δικαστήριο και όταν καταδικάζει για έγκλημα, για το οποίο δεν υποβλήθηκε νομότυπα η απαιτούμενη έγκληση.  Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της υπ΄ αριθμ. 413-414/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου, Πατρών με την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων για έκδοση ακάλυπτων επιταγών κατ΄ επάγγελμα και κατ΄ εξακολούθηση, το εν λόγω δικαστήριο δέχθηκε εκτός των άλλων που δεν ενδιαφέρουν ότι αυτός (αναιρεσείων) στις 15-11-2001, 15-12-2001 και 29-12-2001 εξέδωσε, στην .... σε διαταγή της ομόρρυθμης εταιρείας "..... Ο.Ε", τις περιγραφόμενες στην απόφαση τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές με τους αριθμούς ...., ...... και ...... ποσού 1.885.000 δρχ. εκάστη, που όλες ήταν πληρωτέες στην Τράπεζα Πειραιώς και οι οποίες αν και εμφανίστηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στην πληρώτρια Τράπεζα στις 25-10-2007 από τη νόμιμη κομίστρια, ως άνω ομόρρυθμη εταιρεία δεν πληρώθηκαν γιατί δεν υπήρχαν αντίστοιχα διαθέσιμα κεφάλαια. Περαιτέρω, η προσβαλλομένη απόφαση απαντώντας σε υποβληθέντα ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, ότι η ποινική δίωξη έπρεπε να κηρυχθεί απαράδεκτη, λόγω μη νόμιμης υποβολής της εγκλήσεως για τις πιο πάνω επιταγές, γιατί η υποβαλούσα την έγκληση ομόρρυθμη εταιρεία "..... Ο.Ε", είχα μεταβιβάσει τις εν λόγω επιταγές δι΄ οπισθογραφήσεως σε τρίτον και δη τον Κ1, ο οποίος, ως τελευταίος κομιστής ενομιμοποιείτο σε υποβολή της εγκλήσεως, δέχεται ότι οι προαναφερθείσες τρεις επιταγές δεν μεταβιβάστηκαν με οπισθογράφηση στον Κ1, αφού από τα σώματα των επιταγών αυτών προκύπτει ότι τελευταία κομίστρια ήταν η ως άνω ομόρρυθμη εταιρεία, εις διαταγήν της οποίας είχαν εκδοθεί και η οποία, ως εκ τούτου, ενομιμοποιείτο σε υποβολή της εγκλήσεως. Προσθέτως εδέχθη, αιτιολογώντας ακόμη περισσότερο την ως άνω κρίση της, ότι η αναγραφή, στο πίσω μέρος των επιταγών των στοιχείων "Κ1....", αφορούν τον νόμιμο εκπρόσωπο της ως άνω εταιρείας και είναι πρόδηλο ότι τέθηκαν κατά την προσκόμιση των επιταγών προς πληρωμή, με σκοπό να είναι γνωστό το συγκεκριμένο πρόσωπο που προσκόμισε τις επιταγές στην πληρώτρια Τράπεζα προς πληρωμή.  Δεχθέν το δικαστήριο με την πληττόμενη απόφαση, ότι τελευταία κομίστρια των ως άνω επιταγών ήταν η εταιρεία "..... ΟΕ", εις διαταγήν της οποίας είχαν εκδοθεί οι επιταγές αυτές, όπως άλλως τε διαπιστώνεται και από την παραδεκτή επισκόπηση αυτών (επιταγών) για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου και άρα ότι η εταιρεία αυτή ενομιμοποιείτο στην υποβολή της εγκλήσεως, δεν υπερέβη αρνητικώς την εξουσία του και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 Η΄ ΚΠΔ. Περί υπερβάσεως εξουσίας, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι η αιτιολογία της αποφάσεως, ως προς το παραδεκτό της εγκλήσεως δεν καθίσταται ενδοιαστική εκ της χρήσεως του επιθέτου "είναι πρόδηλο", ότι η αναγραφή του ονοματεπωνύμου Κ1 ετέθη, ευθύς μετά την μοναδική οπισθογράφηση. Για να υποδηλωθεί ποίος είναι ο εμφανήσας την επιταγή στην πληρώτρια Τράπεζα προς πληρωμή, αφού το "πρόδηλο" σημαίνει το "κατάδηλο", το "ολοφάνερο" και δεν εκφράζει κάποιο ενδοιασμό ή αμφιβολία.
Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως (άρθρ. 510 παρ. 1 Δ΄ ΚΠΔ) αναφορικά με το παραδεκτό της εγκλήσεως, παρά να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Ομοίως, ως αβάσιμος, πρέπει να απορριφθεί και ο τρίτος λόγος της αιτήσεως, περί απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο (άρθρ. 510 παρ. 1 Α΄ ΚΠΔ) διότι, δηλαδή το δικαστήριο έλαβε υπόψη του για την ενοχή του κατηγορουμένου έγγραφο μη αναγνωσθέν και δη το καταστατικό της εταιρείας "..... ΟΕ" και τούτο διότι από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών και της αποφάσεως προκύπτει, ότι ναι μεν δεν αναγνώσθηκε τέτοιο έγγραφο, αλλά και δεν φέρεται ληφθέν υπόψη. Η παραδοχή της αποφάσεως, ότι ο Κ1 είναι νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας, ".... ΟΕ", είναι ανέλεγκτη.  Απορριπτομένων όλων των λόγων της αιτήσεως και μη υπάρχοντος άλλου προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).  
Για τους λόγους αυτούς 
Απορρίπτει την από 21-2-2007 αίτηση του ........., για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 413-414/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Και  
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου 2007.  
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιουνίου 2007.
 Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ              Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ