Αριθμός 1854/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ζ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοΐνη - Εισηγήτρια, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ....., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λωρίτη, για αναίρεση της με αριθμό 183/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Φυτιλή.  Το Τριμελές Εφετείο Λάρισας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1ης Οκτωβρίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1713/2006.
 Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Κατά τη διάταξη του άρθρου 171 παρ. 2 ΚΠοινΔ, απόλυτη ακυρότητα, που δημιουργεί λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α΄ ΚΠοινΔ, επιφέρει και η παρά το νόμο παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος στη διαδικασία του ακροατηρίου, η οποία υπάρχει όταν δεν συντρέχουν στο πρόσωπό του οι όροι της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποιήσεως για την άσκηση της πολιτικής αγωγής, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 63 και 64 ΚΠοινΔ, ή όταν παραβιάσθηκε η διαδικασία που έπρεπε να τηρηθεί σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο ασκήσεως και υποβολής της κατά το άρθρο 68 ΚΠοινΔ. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 63 ΚΠοινΔ, η πολιτική αγωγή με την οποία επιδιώκεται χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης μπορεί να ασκηθεί ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου από τα πρόσωπα που έχουν το δικαίωμα αυτό σύμφωνα με τα άρθρα 914 και 932 ΑΚ. Η σχετική δήλωση, από το περιεχόμενο της οποίας κρίνεται η νομιμοποίηση του πολιτικώς ενάγοντος, πρέπει, κατά το άρθρο 84 ΚΠοινΔ, να περιέχει, με ποινή το απαράδεκτο, και τους λόγους στους οποίους στηρίζεται το δικαίωμα παραστάσεως, από τους οποίους πρέπει να προκύπτει και ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αξιόποινης πράξεως και της ηθικής βλάβης, εκτός αν η βλάβη αυτή προκύπτει αυτονοήτως από τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αξιόποινη πράξη ή αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα των περιγραφομένων στην κατηγορία που αποδίδεται στον κατηγορούμενο γεγονότων. Η δήλώση αυτή, όταν επαναλαμβάνεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δεν είναι αναγκαίο να περιέχει όλα τα ανωτέρω στοιχεία, αφού κρίνεται στο πλαίσιο που διατυπώθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και κατά το μέτρο που έγινε δεκτή απ΄ αυτό.  Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 183/2006 απόφαση του κατ΄ έφεση δικάσαντος Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την πράξη της ηθικής αυτουργίας σε απάτη, όπως είχε συμβεί και με την πρωτόδικη 2221/2004 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου, και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως οκτώ μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για μία τριετία. Ειδικότερα, κηρύχθηκε ένοχος του ότι: "Στον ...... Μαγνησίας, στις 16.11.1999, εκ προθέσεως προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την πράξη της απάτης που αυτός διέπραξε και συγκεκριμένα, με προτροπές, παρακλήσεις ... και πειθώ προκάλεσε στον πατέρα του X1 την απόφαση να διαπράξει την πράξη της απάτης, την οποία αυτός και διέπραξε και η οποία έχει ως εξής: Αυτός (X1), στον άνω τόπο και χρόνο, με σκοπό να αποκομίσει άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών. Πιο συγκεκριμένα, με σκοπό την προσπόριση παράνομου περιουσιακού οφέλους στον κατηγορούμενο υιό του ..... δήλωσε ψευδώς κατά τη σύνταξη του 10512 συμβολαίου γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Αλμυρού Κωνσταντίνου Γεωργίου του Ιωάννη, κατά την οποία παρίστατο και ο κατηγορούμενος ως συμβαλλόμενος δικαιοδόχος, ότι έχει στην άμεση και αποκλειστική του κυριότητα, νομή και κατοχή ένα οικόπεδο άρτιο και οικοδομήσιμο εκτάσεως 600 τετρ. μέτρων, ... μέσα στο χωριό ....., στη διασταύρωση της οδού ......, όπου φέρει τον αριθμό ..., με άλλη δημοτική οδό και συνορεύει ολόγυρα με ιδιοκτησίες... και ότι το παραπάνω ακίνητο έχει περιέλθει σ΄ αυτόν από δωρεά εν ζωή του πατέρα του ... το έτος 1940, ότι το συμβολαιογραφικό έγγραφο όμως της δωρεάς, που είχε συνταχθεί, δεν διασώζεται λόγω καταστροφής του αρχείου του Υποθηκοφυλακείου Αλμυρού το έτος 1943 από τα τότε στρατεύματα κατοχής, ότι από τότε και μέχρι σήμερα νέμεται και κατέχει το ακίνητο αυτό συνεχώς, χωρίς κανένα εμπόδιο και συνεπώς έχει γίνει κύριος..., με τις περί χρησικτησίας διατάξεις του Αστικού Κώδικα. Συνέπεια δε των ανωτέρω ψευδών δηλώσεών του ήταν να παραπλανηθεί ο συμβολαιογράφος και να προβεί στην κατάρτιση του ανωτέρω συμβολαίου..., το οποίο στη συνέχεια μεταγράφηκε, με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι μεταβιβάστηκε κατά κυριότητα στον υιό του το ακίνητο τούτο, το οποίο, όμως, στην πραγματικότητα ανήκε στη συγκυριότητα της εγκαλούσας Ψ1 και στον .... ...... (κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου) και ο ίδιος ήταν μισθωτής τούτου. Με την πράξη του αυτή έβλαψε την περιουσία της εγκαλούσας, η δε ζημία αυτής συνίσταται στην απαιτηθησόμενη δαπάνη, κατ΄ ελάχιστον από 10.000 ευρώ, για την άρση της εντεύθεν δημιουργηθείσης αμφισβητήσεως του δικαιώματος της συγκυριότητάς της στο ως άνω ακίνητο με τη διεξαγωγή του αναγκαίου δικαστικού αγώνα". Κατά την έναρξη της διαδικασίας στο Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικά της, εμφανίσθηκε η εγκαλούσα Ψ1 (όπως τούτο συνέβη και πρωτοδίκως), η οποία δήλωσε προφορικώς προς το Δικαστήριο, ότι παρίσταται ως πολιτικώς ενάγουσα κατά του κατηγορουμένου, ήδη αναιρεσείοντος, και ζήτησε να υποχρεωθεί να της καταβάλει 40 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Κατά της παραστάσεως αυτής, όμοιας με εκείνη που είχε δηλωθεί και είχε γίνει δεκτή και πρωτοδίκως με τη 2221/2004 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου, χωρίς μάλιστα να αντιλέξει ο κατηγορούμενος ο οποίος ήταν παρών, αντέλεξε ο τελευταίος, ισχυρισθείς ότι η οικεία δήλωση ήταν αόριστη ως προς την έκθεση των αναγκαίων στοιχείων για την ενεργητική νομιμοποίηση της ανωτέρω ως πολιτικώς ενάγουσας. Το Εφετείο απέρριψε την αντίρρηση αυτή του κατηγορουμένου και δέχθηκε τη δήλωση της εγκαλούσας ως πολιτικώς ενάγουσας, στην οποία επιδίκασε ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη το αιτηθέν ποσό, που της είχε επιδικασθεί και πρωτοδίκως. Η ανωτέρω δήλώση παραστάσεως πολιτικής αγωγής ήταν σύννομη, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, καθόσον, ναι μεν δεν εξέθεσε η ως άνω εγκαλούσα ειδικότερα περιστατικά για την ενεργητική της νομιμοποίηση ως πολιτικώς ενάγουσας, πλην, όμως, δεν ήταν αναγκαία τέτοια έκθεση, ενόψει του ότι από το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου, προς το οποίο συνδυάζεται η δήλώση παραστάσεως πολιτικής αγωγής που γίνεται στο ακροατήριο, εξυπακούεται αυτονόητα, λόγω της σ΄ αυτό μνημονευόμενης ιδιότητας της εγκαλούσας ως συγκυρίας του οικοπέδου, η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της αξιόποινης πράξεως και της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη η εγκαλούσα και η εντεύθεν ενεργητική της νομιμοποίηση. Επομένως ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α΄ ΚΠοινΔ με τον οποίον προβάλλει ο αναιρεσείων απόλυτη ακυρότητα από την κατά τα άνω παράσταση της Ψ1 ως πολιτικώς ενάγουσας, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.  Με τους λοιπούς λόγους αναιρέσεως προβάλλεται η αντίθεση των επισημαινομένων αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα των αναγνωσθέντων εγγράφων προς τις ουσιαστικές παραδοχές και το πόρισμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με τον ισχυρισμό ότι, στην πραγματικότητα, παρά την περί του αντιθέτου αναφορά στην απόφαση, δεν λήφθηκαν υπόψη τα εν λόγω αποδεικτικά μέσα, διότι διαφορετικά δεν δικαιολογείται το πόρισμα της αποφάσεως ως προς το ότι η εγκαλούσα είναι συγκυρία του επιδίκου οικοπέδου και εντεύθεν ζημιωθείσα από την ανωτέρω απάτη, νομιμοποιούμενη στην άσκηση της πολιτικής αγωγής. Αυτά, όμως, δεν αποτελούν αναιρετική πλημμέλεια αλλά καταλήγουν σε αμφισβήτηση της ουσιαστικής κρίσεως του δικαστηρίου (ως εσφαλμένης), γεγονός που δεν ελέγχεται αναιρετικά. Επομένως οι λόγοι αυτοί, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος της κρινόμενης αιτήσεως είναι απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν, συνακολούθως δε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ) και στη δικαστική δαπάνη της παραστάσης πολιτικώς ενάγουσας (άρθρα 176. 183 ΚΠολΔ).  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 1ης Οκτωβρίου 2006 αίτηση του ........, περί αναιρέσεως της 183/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Και  
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη της παραστάσης πολιτικώς ενάγουσας Ψ1 εκ πεντακοσίων (500) ευρώ.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 2007.  
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 17 Οκτωβρίου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ