Αριθμός 53/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ   
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πολύκαρπο Βούλγαρη, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κιτρίδη-Εισηγητή, Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Κωνσταντίνου Κούκλη και Βασίλειο Κουρκάκη, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Σταθόπουλο, για αναίρεση της 13959/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελεκιοδικειου Θεσσαλονίκης.
 Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 4 Ιανουαρίου 2006 και 16 Ιανουαρίου 2006 αιτήσεις, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 284/2006.
 
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Επειδή σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 514 εδ.γ΄του ΚΠΔ δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως κατά της ίδιας αποφάσεως, με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχει προκληθεί κρίση επί της πρώτης. Αν τέτοια κρίση δεν έχει προκληθεί, παραδεκτώς ασκείται εντός της νόμιμης προθεσμίας δεύτερη αίτηση, η οποία θεωρείται συμπληρωματική της πρώτης και εξετάζεται με αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται για τη διακρίβωση του παραδεκτού της αναιρέσεως, κατά της υπ'αριθ.13959/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που καταχωρίσθηκε στο κατ΄άθρο 473 παρ.3 ΚΠΔ ειδικό βιβλίο την 22-1-2003 και φέρεται να επιδόθηκε στον κατηγορούμενο την 18-9-2003, δηλαδή μετά την ως άνω καταχώριση, με θυροκόλληση στη διεύθυνση την οποία αυτός είχε δηλώσει ως κατοικία του στην από 5-6-2001 έφεσή του, ο τελευταίος, που δικάσθηκε ερήμην, άσκησε τις από 4-1-2006 και 16-1-2006 δύο αιτήσεις αναιρέσεως, με δήλωση ενώπιον του Γραμματέως του παραπάνω δικαστηρίου και σύνταξη σχετική εκθέσεως. Εφόσον όμως δεν προκύπτει, ότι η υπ'αριθμ. 3959/2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης επιδόθηκε και στον αντίκλητο, που ο κατηγορούμενος είχε διορίσει με την έφεσή του, η επίδοση της εν λόγω αποφάσεως δεν είναι έγκυρη, σύμφωνα με το άρθρο 154 παρ.2 ΚΠΔ και δεν άρχισε να τρέχει η δεκαήμερη προθεσμία για την άσκηση κατ΄αυτής αναιρέσεως. Επομένως οι παραπάνω αιτήσεις αναιρέσεως έχουν ασκηθεί εμπρόθεσμα και εφόσον η πρώτη απ'αυτές δεν έχει ακόμη κριθεί η δεύτερη αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή και πρέπει να συνεξετασθεί με την προηγούμενη, της οποίας θεωρείται συμπληρωματική.
 Επειδή η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως και εκείνου της ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση. Σε περίπτωση όμως που με το ένδικο μέσο αμφισβητείται ο τόπος κατοικίας εκείνου που ασκεί το ένδικο μέσο και το άγνωστο της διαμονής του ως και η εντεύθεν αδυναμία γνώσεως της επιδόσεως, πρέπει επίσης να διαλαμβάνεται στην απόφαση σχετική αιτιολογία, άλλως ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Σ' του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσ/κης, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, απέρριψε ως εκπρόθεσμη την έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της υπ'αριθμ. 2729/1998 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε καταδικασθεί για έκδοση ακάλυπτης επιταγής, σε ποινή φυλακίσεως τριών ετών και χρηματική ποινή 3.000.000 δραχμών. Με την έφεσή του, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από τον 'Αρειο Πάγο, ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος επικαλέσθηκε, ότι δεν έλαβε γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως, που του επιδόθηκε ως άγνωστης διαμονής, διότι δεν έγινε νόμιμη επίδοση εκείνης, δεδομένου ότι κατά το χρόνο αυτόν της επιδόσεως κατοικούσε στη.... Ως αιτιολογία για την απόρριψη της εφέσεως αυτής το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα ακόλουθα: "Όπως προκύπτει από το από 16-4-1999 αποδεικτικό επίδοσης άγνωστης διανομής που συντάχθηκε από τον ..., επιμελητή δικαστηρίων Θεσσαλονίκης στον κατηγορούμενο, που πρωτοδίκως είχε δικασθεί ερήμην, επιδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση στις 16-4-1999 και αυτός άσκησε την με αριθμό 3306 έφεσή του στις 5-6-01. Επομένως η έφεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη)". Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, σε σχέση με την προβληθείσα από τον αναιρεσείοντα ως εκκαλούντα αμφισβήτηση της διευθύνσεως της κατοικίας του, στην οποία αναζητήθηκε ως τελευταία γνωστή διαμονή καθώς και της ιδιότητας αυτού ως άγνωστης διαμονής. Επομένως ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ΚΠΔ έκτος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο κατά τη δέουσα εκτίμησή του προβάλλεται η ως άνω πλημμέλεια είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή αυτού, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, περιττής μετά ταύτα καθισταμένης της έρευνας των υπολοίπων λόγων εκείνης και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ). Το δικαστήριο αυτό, αφού κρίνει επί του παραδεκτού της εφέσεως, θα ελέγξει και αν συντρέχει νόμιμη περίπτωση παύσεως οριστικώς της ποινικής διώξεως.
 
Για τους λόγους αυτούς 
Αναιρεί την υπ'αριθμ.13959/2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και 
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2007.
 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιανουαρίου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ