Αριθμός 748/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα, Αντώνιο Παπαθεοδώρου - Εισηγητή και Βασίλειο Λυκούδη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..........., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μίστρα, περί αναιρέσεως της 40/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας. Το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1620/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 507 παρ. 1 εδαφ. α και 473 παρ. 1 και 3 ΚΠΔ, συνάγεται ότι, αν ο κατηγορούμενος ήταν παρών κατά την απαγγελία της προσβαλλόμενης απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η άσκηση από αυτόν αναίρεσης (είτε αυτοπροσώπως είτε με αντιπρόσωπο κατ' άρθρο 465 ΚΠΔ), με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την τελεσίδικη απόφαση, είναι δεκαήμερη και αρχίζει από τότε που η απόφαση αυτή θα καταχωριστεί καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Σύμφωνα δε με τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανένας δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα, είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση του ένδικου μέσου, συνεπώς και της αναίρεσης όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος. Ως ανώτερη βία, η οποία δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του ένδικου μέσου, νοείται κάθε γεγονός απρόβλεπτο και εξαιρετικό, είτε αντικειμενικό, είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορούσε να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και σύνεσης, ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο, το οποίο, οπωσδήποτε, δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου, που ασκεί το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο. Τέλος, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, το ένδικο μέσο εναντίον απόφασης απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο για να κριθεί το παραδεκτό της αναίρεσης προκύπτουν τα ακόλουθα. Με την 40/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ο αναιρεσείων κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο (2) ετών με τριετή αναστολή για τις αξιόποινες πράξεις της αγοράς και κατοχής ναρκωτικών ουσιών, από τοξικομανή. Κατά της απόφασης αυτής, που δημοσιεύθηκε, με παρουσία του κατηγορουμένου, στις 12.4.2006 και καταχωρίσθηκε καθαρογραμμένη στο προαναφερόμενο ειδικό βιβλίο στις 29.5.2006, όπως προκύπτει από την παρά πόδας αυτής υπηρεσιακή βεβαίωση της αρμόδιας γραμματέως, οπότε και άρχισε, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, η δεκαήμερη προθεσμία για την άσκηση κατ' αυτής αναίρεσης από τον κατηγορούμενο, ασκήθηκε από τον τελευταίο, στις 25.9.2006, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του ..... ενώπιον της γραμματέως του Εφετείου Λάρισας, οπότε και συνέταξε αυτή την υπ' αριθ. 11/2006 σχετική έκθεση. Έτσι, όμως, η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε πολύ μετά την παρέλευση της πιο πάνω δεκαήμερης προθεσμίας από την καταχώριση της προσβαλλόμενης απόφασης στο προαναφερόμενο ειδικό βιβλίο και, για το λόγο αυτό, είναι εκπρόθεσμη. Ο αναιρεσείων, όμως, για να δικαιολογήσει τη μη εμπρόθεσμη άσκηση της αίτησης αναίρεσης, εκθέτει στο δικόγραφο αυτής ότι "ένεκα της χρήσεως ναρκωτικών και τοξικών ουσιών και της τοξικομανίας του, είχε περιέλθει από την 15η Μαΐου 2006 μέχρι και την 15η Σεπτεμβρίου 2006 σε βαρειά ψυχική και διανοητική διαταραχή και διατάραξη των πνευματικών λειτουργιών του ώστε να αδυνατεί να φροντίζει μόνος του τις υποθέσεις του κατ' άρθρο 1666 ΑΚ και ήτο αδύνατος η άσκηση του δικαιώματος αυτού ένεκα τούτου". Προσκομίζει δε ο αναιρεσείων, για την τεκμηρίωση των παραπάνω ισχυρισμών του, την από 2.2.2007 ιατρική βεβαίωση, την οποία υπογράφει ο νευρολόγος - ψυχίατρος ............ και στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Βεβαιούται ότι ο ..... είναι τοξικομανής κατά την έννοια του νόμου 1729/87. Άρχισε τη χρήση με χασίς προ 20ετίας και πλέον και στη συνέχεια κάνει χρήση όλων σχεδόν των ναρκωτικών ουσιών με προοδευτική αύξηση των ποσοτήτων. Υπάρχουν αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες διακοπής της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών και είχε προοδευτική επιδείνωση. Από το Μάϊο 2006 εμφάνισε μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο και κρίσεις απώλειας της συνείδησης. Αποτέλεσμα των παραπάνω η μερική μόνο αντίληψη του περιβάλλοντος (συγχυτικές καταστάσεις) και η σοβαρή διαταραχή των ψυχικών και πνευματικών του λειτουργιών του καθιστούσαν αδύνατη την επίγνωση των προβλημάτων και τη διαχείριση των υποθέσεών του. Τελευταία εξέτασή του περί την 15 Σεπτεμβρίου 2006". Όμως, παρά την προβαλλόμενη, κατά τα προεκτιθέμενα, σοβαρή κατάσταση της υγείας του αναιρεσείοντος, δεν αποδεικνύεται ότι κατά το πιο πάνω κρίσιμο χρονικό διάστημα εισήχθη αυτός οποτεδήποτε σε νοσοκομείο για παρακολούθηση και θεραπεία, γεγονός το οποίο λογικώς θα είχε λάβει χώρα, αν πράγματι η κατάσταση της υγείας του ήταν αυτή που και ο ίδιος ισχυρίζεται. Άλλωστε, δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα από την πιο πάνω ιατρική βεβαίωση, για την κατάσταση της ψυχικής υγείας του αναιρεσείοντος κατά τον κρίσιμο στην προκείμενη περίπτωση χρόνο, διότι αυτή εκδόθηκε στις 2.2.2007 δηλαδή 4 μήνες μετά το χρόνο αυτόν και ενόψει της συζήτησης στις 6.2.2007 της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Και όλα αυτά ανεξάρτητα του ότι η τοξικομανία αυτή και μόνη δεν οδηγεί σε έλλειψη ικανότητας προς επιμέλεια των υποθέσεων του τοξικομανούς. Έτσι δεν αποδεικνύεται ότι ο αναιρεσείων, κατά το χρονικό διάστημα από τις 29.5.2006 μέχρι τις 25.9.2006, δεν μπορούσε να επιμεληθεί του εαυτού του και των υποθέσεών του και ιδίως να δώσει εντολή σε δικηγόρο για την άσκηση αναίρεσης. ΄Αρα, από το προαναφερόμενο αποδεικτικό μέσο, δεν αποδεικνύεται η βασιμότητα του προβαλλόμενου από τον αναιρεσείοντα λόγου ανώτερης βίας και ανυπέρβλητου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της αναίρεσης. Επομένως η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, λόγω της εκπρόθεσμης άσκησής της, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ - Απορρίπτει την από 25.9.2006 αίτηση του ......... για αναίρεση της 40/2006 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας. Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2007. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 3 Απριλίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ