ΑΡΙΘΜΟΣ 668/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοϊνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 14 Μαρτίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 332/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Μαρτίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1663/2006. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου με αριθμό 40/19-1-2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω, σύμφωνα με άρθρο 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ., την υπ΄αριθ. 13/8-3-2006 αίτηση του αναιρεσείοντα κατηγορουμένου ..., για αναίρεση της υπ΄αριθμ. 332/13-2-2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή καθείρξεως επτά (7) ετών και οκτώ (8) μηνών, καθώς και σε χρηματική ποινή 1000 ευρώ, για τις πράξεις της ληστείας, της παράνομης οπλοφορίας και της οπλοχρησίας, εκθέτω δε τα ακόλουθα: Aπό τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148, 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι για το κύρος και, κατ΄ ακολουθίαν, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερομένους περιοριστικώς στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ. λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Από την παραπάνω απαίτηση του νόμου δεν εξαιρούνται οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ και Ε΄ λόγοι της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως (Ολ. ΑΠ 19/2001 ΠΧ ΝΒ΄402, ΑΠ 2518/2005, ΑΠ 2113/2004, ΑΠ 1643/2003). Ο πρώτος λόγος ιδρύεται τόσο όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, όσο και όταν υπάρχει, αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όταν δηλαδή δεν περιέχονται στο βούλευμα ή στην απόφαση, και μάλιστα σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αυτών, με σαφήνεια, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις, με βάση τις οποίες υπήχθησαν στον κανόνα ουσιαστικού ποινικού δικαίου που εφαρμόσθηκε. Ενόψη τούτων για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει: α) αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) του βουλεύματος ή της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επί πλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια του βουλεύματος ή της αποφάσεως. Ο δεύτερος λόγος ιδρύεται όταν αναφέρεται η ουσιαστική ποινική διάταξη που παραβιάσθηκε και επί πλέον προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται η παραβίαση, σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές της αποφάσεως (ΑΠ 1643/2003 ΠΧ ΝΔ΄ 604). Αν ο αναιρεσείων επικαλείται τα ως άνω ελάχιστα απαιτούμενα στοιχεία, ώστε να είναι ορισμένοι οι υπόψη αναιρετικοί λόγοι, καθίσταται δυνατή η περαιτέρω αυτεπάγγελτη έρευνα του Ακυρωτικού, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 483 παρ. 3 και 511 Κ.Π.Δ., οι οποίες προϋποθέτουν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη υπ΄αριθμ.13/8-3-2006 αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η υπ΄αριθ. 332/13-2-2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων στις παραπάνω ποινές. Την αίτηση αναιρέσεως άσκησε ο αναιρεσείων αυτοπροσώπως με δήλωσή του στον Διευθυντή της Κλειστής Φυλακής Τρικάλων, όπου εκρατείτο και συνετάγη η υπ΄αριθ. 13/8-3-2006 έκθεση. Ως λόγους αναιρέσεως διαλαμβάνει ο αναιρεσείων στην ως άνω αίτηση κατά λέξη τα ακόλουθα: "1) Διότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν έχει την προσήκουσα κατά το Σύνταγμα αιτιολογία, άρθρο 510 παρ. Δ΄ Κ.Π.Δ. Και 2) Για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως των προβλεπομένων ποινικών παραβιάσεων του Νόμου περί των οποίων καταδικάσθηκε (άρθρο 510 παρ. Ε Κ.Π.Δ.)".΄Ετσι διατυπούμενοι οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως είναι αόριστοι και ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως, διότι δεν προσδιορίζεται σ΄αυτούς γιατί η αιτιολογία, η οποία υπάρχει στην προσβαλλομένη απόφαση, στην οποία παρατίθενται τα αποδεικτικά μέσα που ελήφθησαν υπόψη από το Δικαστήριο, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, ούτε αναφέρεται σε ποιό ή ποιά συγκεκριμένα κεφάλαια της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως αφορά, ενώ περαιτέρω δεν εκτίθεται ποιά συγκεκριμένη ουσιαστική ποινική διάταξη παραβιάσθηκε και σε τί ακριβώς συνίσταται η παραβίαση αυτή. Με τα δεδομένα αυτά πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω: Α) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η υπ΄αριθμ. 13/8-3-2006 αίτηση αναιρέσεως του ..., κατά της υπ΄αριθ. 332/13-2-2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Β) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον ανωτέρω αναιρεσείοντα.... Αθήνα 4 Δεκεμβρίου 2006 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Στέλιος Κ. Γκρόζος Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι, για το κύρος και κατ΄ ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεων, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠοινΔ λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και ο νόμος, πρέπει, να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας. Ομοίως, για τον από το ίδιο άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε΄ λόγο της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, πρέπει να αναφέρεται η ποινική διάταξη και σε τι συνίσταται η εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της (Ολ.ΑΠ 19/2001, Ολ.ΑΠ 2/2002). ΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πλήττεται η 332/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης επτά (7) ετών και οκτώ (8) μηνών για τις πράξεις της ληστείας, απλής σωματικής βλάβης, παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας. Με την ενώπιον του διευθυντή των φυλακών Τρικάλων 13/8-3-2006 έκθεση αναιρέσεως, πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά τα διαλαμβανόμενα στην αίτηση αναιρέσεως α) διότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν έχει την προσήκουσα κατά το Σύνταγμα αιτιολογία και β) για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Με το περιεχόμενο αυτό οι άνω λόγοι αναιρέσεως είναι παντελώς αόριστοι γιατί δεν εξειδικεύεται στην αίτηση παντάπασι σε τι συνίσταται η έλλειψη αιτιολογίας της πληττόμενης αποφάσεως, ούτε αναφέρεται ποια ουσιαστική απόφαση εσφαλμένα ερμηνεύθηκε και εφαρμόστηκε και σε τι συνίσταται επίσης η παραβίαση αυτή. Συνεπώς, η αναίρεση ως δικόγραφο είναι απαράδεκτη και, πρέπει, να απορριφθεί, καταδικαστεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ). Σημειώνεται ότι για την απόρριψη της αιτήσεως ως απαράδεκτης, κλητεύθηκε ο αντίκλητος του αναιρεσείοντα κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 476 ΚΠοινΔ για να εμφανισθεί ενώπιον του δικαστηρίου τούτου (σε συμβούλιο), όπως προκύπτει από την επισημείωση του γραμματέα επί του φακέλλου της δικογραφίας ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 8 Μαρτίου 2006 αίτηση του ... για αναίρεση της 332/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2007. Και, Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2007.- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ