Αριθμός 2205/2007  

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

 Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη και Βιολέττα Κυτέα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
 Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πρίαμου Λεκκού, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.
 
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 12 Οκτωβρίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου: Χ1, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως του υπ' αριθμ. 2844/2006 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών.  Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το ως άνω βούλευμά του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτό, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση του βουλεύματος τούτου, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 350/2007.
 Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος-Πρίαμος Λεκκός, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του , με αριθμό 207/1-6-2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
 Εισάγων την από 23-2-2007 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Χ1, κατά του υπ' αριθμ. 2844/2006 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, εκθέτω τα εξής:
 Από τις διατάξεις των άρθρ. 148 έως 153, 473 § 2, 474 § 2, 476 § 2 και 509 § 1 εδ. α΄ Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων είναι, οι περιεχόμενοι σε αυτή λόγοι αναιρέσεως, από τους αναφερομένους στα άρθρ. 484 και 510 Κ.Π.Δ., να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο. Διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρ. 476 και 513 Κ.Π.Δ.). Απλή επανάληψη των διατάξεων των άρθρ. 484 και 510 Κ.Π.Δ., που προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια, δεν αρκεί, ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθή με παραπομπή σε άλλα έγγραφα (ΑΠ 406/2006, εις ΠΧ/ΝΣΤ΄/906, ΑΠ 2397/2004, εις ΠΧ/ΝΕ΄/822). Στην προκειμένη περίπτωση, δια της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, πλήττεται το ανωτέρω βούλευμα, δι' έλλειψη ειδικής αιτιολογίας. ΄Όμως, στην σχετική έκθεση ασκήσεως της κρινομένης αιτήσεως, εκτός από την φράση: "Λόγω ελλείψεως της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλει το άρθρο 139 Κ.Π.Δ.", ουδεμία αναφορά εις περιστατικό θεμελιωτικό της επικαλουμένης πλημμελείας διαλαμβάνεται. Αλλά, με αυτό το περιεχόμενο, η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως είναι, συμφώνως προς τα προαναφερόμενα, απαράδεκτη, αφού ο ως άνω επικαλούμενος λόγος αναιρέσεως είναι εντελώς αόριστος και δεν δύναται να συμπληρωθή με στοιχεία ευρισκόμενα εις άλλο έγγραφο. Επομένως, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως να απορριφθή ως απαράδεκτη και να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, συμφώνως προς τα άρθρ. 476 § 1 και 583 § 1 Κ.Π.Δ.
 
Για τους λόγους αυτούς -Προτείνω 
Να απορριφθή ως απαράδεκτη η από 23-2-2007 αίτηση αναιρέσεως του Χ1, κατά του υπ΄αριθμ. 2844/2006 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Και 
Να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.
 Αθήναι 2 Μαΐου 2007 Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Δημήτριος -Πρίαμος Λεκκός  
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου ότι ειδοποιήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 484 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεων ή βουλευμάτων, πρέπει στη δήλωση αναιρέσεώς των να περιέχονται κατά τρόπον σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερομένους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και ως τοιαύτη απορριπτέα (άρθρ. 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγον αναιρέσεως, χωρίς αναφορά περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη υπ' αριθμ. 38/23-2-2007 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται το υπ' αριθμ. 2844/2006 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών "λόγω ελλείψεως της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το άρθρο 139 ΚΠΔ" όπως επί λέξει εις αυτήν (την αίτηση αναιρέσεως) αναφέρεται, και ουδέν πέραν τούτου. Ούτως, όμως, διατυπούμενος ο λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος, αφού δεν προσδιορίζεται εις τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αιτιολογίας, ούτε παρατίθενται συγκεκριμένες πλημμέλειες αυτής, και εντεύθεν, απαράδεκτος.
Συνεπώς, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να επιβληθούν τα έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρ. 583παρ. 1 ΚΠΔ).
 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 

Απορρίπτει την από 23/2/2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση του υπ' αριθμ. 2844/2006 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών.
 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220.00).
 
Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007.
 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου 2007.



 Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ       Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ