ΑΡΙΘΜΟΣ 1237/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα Λεωνίδα Ζερβομπεάκο - Εισηγητή και Βασίλειο Λυκούδη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...........και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Ναυπλίου, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Κουκούλη, περί αναιρέσεως της 63/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Ιανουαρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 395/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία πρέπει να υπάρχει στην καταδικαστική απόφαση και για τους αυτοτελείς ισχυρισμούς. Δηλαδή και για τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με το άρθρ. 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ, από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή της ικανότητας προς καταλογισμό ή στη μείωση αυτής και στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή τη μείωση της ποινής, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν προβληθεί κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, ήτοι με όλα τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για την κατά νόμο θεμελίωσή τους. Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός είναι και εκείνος που προβάλλεται από τον κατηγορούμενο για καλλιέργεια φυτών κάνναβης Σε αριθμό η έκταση που δικαιολογούνται μόνο για δική του αποκλειστική χρήση (άρθρο 12 παρ. 1 του ν. 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 14 του Ν. 2161/1993), που τιμωρείται με φυλάκιση μέχρις ενός (1) έτους. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, μετά από εκτίμηση των κατ' είδος μνημονευομένων αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε ανελέγκτως, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων στις 30 Μαϊου 2004, χωρίς να είναι τοξικομανής (όπως τούτο προκύπτει από την αναγνωσθείσα με ημερομηνία ....ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη του ιατροδικαστή .....), καλλιεργούσε σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο πίσω μέρος της οικίας του στην ........ Μεσσηνίας 154 δενδρύλλια ινδικής καννάβεως, από τα οποία 80 μέσα σε δύο πλαστικές θήκες, 70 στο έδαφος και 4 μέσα σε σιδερένιο κιβώτιο. Τα εν λόγω δενδρύλλια φρόντιζε και περιποιόταν, ώστε αυτά να αναπτυχθούν σε ύψος που κυμαινόταν από 0,30 μ. έως 1,10 μ. Ο κατηγορούμενος ομολογεί την πράξη της καλλιέργειας των παραπάνω δενδρυλλίων, αλλά ισχυρίζεται ότι η καλλιέργεια αυτών προορίζετο προς ιδία χρήση και αποσκοπούσε στην κάλυψη ιδίων αναγκών αυτού, δεδομένου μάλιστα ότι σκοπός του ήταν να διατηρήσει τα δενδρύλλια στο παραπάνω ύψος χωρίς να τα μεταφυτεύσει και ως εκ τούτου αυτά θα παρέμεναν ατροφικά και μη δυνάμενα να αποδώσουν ικανή ποσότητα ινδικής καννάβεως. Ο ισχυρισμός αυτός του κατηγορουμένου ελέγχεται ως αναξιόπιστης για τους εξής λόγους: α) ο κατηγορούμενος δεν εξηγεί το λόγο της σποράς και καλλιέργειας μεγάλου αριθμού (154) φυτών ινδικής κάνναβης, αν ο ίδιος, όπως ισχυρίζεται , αποσκοπούσε σε μία ελάχιστη παραγωγή ινδικής καννάβεως, η οποία θα κάλυπτε αποκλειστικά προσωπικές του ανάγκες, και β) ο κατηγορούμενος συγχρόνως με την εκβλάστηση των 154 φυτών της ινδικής καννάβεως εξακολουθούσε να περιποιείται και να μετέχει όλων των καλλιεργητικών ενεργειών (πότισμα, λίπανση, καταστροφή ζιζανίων κ.λ.π.) σε όλα τα φυτά ινδικής καννάβεως, ώστε αυτά να αναπτυχθούν σε ύψος, το οποίο κυμαινόταν από 0,30 μ. έως 1,10 μ. Τα ανωτέρω καταδεικνύουν την πρόθεση του κατηγορουμένου να επιτύχει μία μεγάλη καλλιέργεια και ως εκ τούτου παραγωγή μεγάλης ποσότητας ινδικής καννάβεως, η οποία ξεπερνούσε τις ανάγκες ενός απλού χρήστη, ο οποίος σημειωτέον δεν είναι τοξικομανής. Εξάλλου, ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ότι τα φυτά δεν θα μετεφυτεύοντο αλλά θα έμεναν ατροφικά στο σημείο εκβλαστήσεώς τους, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, επειδή, όπως καταθέτουν με βεβαιότητα οι αστυνομικοί μάρτυρες κατηγορίας τα φυτά ήταν εύρωστα και υγιή και σε στάδιο μεταφύτευσης, οι υπάρχουσες δε κατά μήνα Μάϊο συνθήκες επιτρέπουν την ασφαλή μεταφύτευσή τους σε πρόσφορο έδαφος". Επειτα από αυτά το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου περί καλλιέργειας των ως άνω δενδρυλλίων ινδικής κάνναβης για δική του αποκλειστική χρήση και τον κήρυξε ένοχο της πράξεως της καλλιέργειας δενδρυλλίων ινδικής κάνναβης, αναγνωρίζοντας σ' αυτόν την ελαφρυντική περίσταση της ειλικρινούς μετανοίας. Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε, ως προς την απόρριψη του προαναφερθέντος ισχυρισμού του κατηγορουμένου, στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία ως προς τον παραπάνω ισχυρισμό, τις αποδείξεις από τις οποίες εισήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκρινε ότι αυτά δεν υπάγονται στην προαναφερόμενη ουσιαστική ποινική διάταξη, που δεν εφάρμοσε. Επομένως, ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος της αναιρέσεως, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αναφορικά με την απόρριψη του προαναφερθέντος ισχυρισμού του κατηγορουμένου, πρέπει, να απορριφθεί ως αβάσιμος, ο δε αναιρεσείων να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 25-1-2006 αίτηση του .........για αναίρεση της 63/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαϊου 2007. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Ιουνίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ