Αριθμός 1939/2007 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

 Ζ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ   

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη-Εισηγητή, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Απριλίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πρίαμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ........, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρίστο Πετρίχο, για αναίρεση των 26778/2004 και 689/2005 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
 Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με τις ως άνω αποφάσεις του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτές, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 14 Απριλίου 2006 δύο αιτήσεις του αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1160/2006.
 
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Α) Επί της από 14-4-2006 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της 26778/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.  Κατά τις διατάξεις των άρθρων 500 εδάφ. γ΄ και 501 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ, αν κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως η δια συνηγόρου, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη, εφόσον διαπιστώνεται ότι ο εκκαλών κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Η απόφαση αυτή προσβάλλεται μόνο με αίτηση αναιρέσεως για οποιοδήποτε λόγο από τους μνημονευόμενους στο άρθρο 510 Κ.Ποιν.Δ, οι οποίοι, όμως, πρέπει να αναφέρονται σε πλημμέλειες της ανωτέρω εφετειακής αποφάσεως που απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη και όχι σε πλημμέλειες της πρωτόδικης αποφάσεως ή σε άλλα άσχετα με την απορριπτική αυτή κρίση του θέματα.
Συνεπώς, στην περίπτωση που ο εκκαλών κλητεύθηκε με κλήση προς συζήτηση της εφέσεώς του, αρκεί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αποφάσεως, που απορρίπτει την έφεση ως ανυποστήρικτη, η μνεία του αποδεικτικού κλητεύσεώς του και η ημερομηνία αυτού, ώστε να προκύπτει η εμπρόθεσμη κλήτευσή του κατά το άρθρο 166 Κ.Ποιν.Δ. Αν ο εκκαλών κατηγορούμενος δεν έχει κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα και δεν εμφανισθεί στο ακροατήριο κατά την ορισμένη δικάσιμο, το Δικαστήριο πρέπει να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση και να μην απορρίψει την έφεση ως ανυποστήρικτη, γιατί διαφορετικά υπερβαίνει την εξουσία του και υποπίπτει στην παράβαση του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ του Κ.Ποιν.Δ. Εξάλλου, κατά το άρθρο 155 παρ. 1 εδάφ. β΄ του ίδιου Κώδικα, "Αν αυτός που κάνει την επίδοση δεν βρίσκει τον ενδιαφερόμενο στον τόπο της διαμονής ή της κατοικίας του....., εγχειρίζει το έγγραφο σε κάποιον από εκείνους που, έστω και προσωρινά, διαμένουν μαζί του ή στους οικιακούς βοηθούς του ή στο θυρωρό της κατοικίας που μένει....", κατά δε την παρ. 2 εδάφ. β΄ και γ΄ του ίδιου πιο πάνω άρθρου, "Αν δεν βρεθεί στην κατοικία του ο ενδιαφερόμενος ή ο σύνοικος ή ο οικιακός βοηθός ή θυρωρός, όποιος κάνει την επίδοση επικολλά το έγγραφο στην πόρτα της κατοικίας. Αν η θυροκόλληση έγινε, επειδή τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παρ. 1 εδάφ. β΄ και γ΄ αρνήθηκαν να πάρουν το έγγραφο ή απουσιάζουν ή δεν υπήρχαν, επιδίδεται αντίγραφο του εγγράφου στον τυχόν διορισμένο αντίκλητο του ενδιαφερόμενου κατηγορουμένου ή αστικώς υπευθύνου".  Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο για τον αναιρετικό έλεγχο, ο αναιρεσείων ...... με την άσκηση της από 9-3-2001 εφέσεώς του κατά της 15340/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε καταδικασθεί αυτός (από κοινού με τους τότε συγκατηγορουμένους του .......και ......) για παράβαση του άρθρου 45 του ν. 2065/1992 σε φυλάκιση 4 ετών, είχε δηλώσει και είχε αναγραφεί στη σχετική έκθεση ως διεύθυνση της κατοικίας του τα Μέγαρα (.....). Όπως προκύπτει δε από το με ημερομηνία 17-2-2004 αποδεικτικό επιδόσεως του αστυφύλακα του Α.Τ Μεγάρων ....... - το οποίο μνημονεύεται στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως και έχει αποδεικτική δύναμη, εφόσον δεν έχει προσβληθεί για πλαστότητα - , η υπ΄ αριθ. ...... κλήση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών προς εμφάνιση του αναιρεσείοντος στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για να υποστηρίξει την προλαβούσα έφεσή του επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στη δηλωθείσα με αυτήν πιο πάνω διεύθυνση της κατοικίας του, και δη με παράδοση της εν λόγω κλήσεως" στην ενήλικο σύνοικο σύζυγός του .......". Σημειώνεται ότι το άνω αποδεικτικό επιδόσεως δεν είναι άκυρο από το γεγονός ότι από προφανή παραδρομή ο ειρημένος αστυφύλακας, που διενήργησε την επίδοση, δεν διέγραψε από το σχετικό έντυπο τη λέξη "οδός", παρότι στο συγκεκριμένο συνοικισμό δεν υπάρχει ένδειξη για οδό και αριθμό και δεν έθεσε αντ΄ αυτής τη λέξη "συνοικισμός", αφού σαφώς απ΄ αυτό προκύπτει ότι μετέβη αυτός στη ανωτέρω κατοικία του αναιρεσείοντος (στο ....... των Μεγάρων) και παρέδωσε την ειρημένη κλήση, ενόψει του ότι δεν βρήκε εκεί τον ίδιο, στην πιο πάνω σύνοικο σύζυγό του. Ενόψει τούτων, η επίδοση στη συνέχεια της εν λόγω κλήσεως στον αντίκλητο του αναιρεσείοντος δεν ήταν αναγκαία, κατ΄άρθρο 155 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., και εντεύθεν στερείται αυτή εννόμων συνεπειών, ενώ, περαιτέρω, από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν προκύπτει η επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα προβολή ισχυρισμού περί ανωτέρας βίας, συνεπεία της οποίας δεν μπόρεσε αυτός να εμφανισθεί στο άνω Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της εφέσεώς του αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου. Επομένως, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, με το να απορρίψει με την προσβαλλόμενη απόφασή του την έφεση του αναιρεσείοντος ως ανυποστήρικτη, δεν υπερέβη την εξουσία του και κατά συνέπεια οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ Κ.Ποιν.Δ πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, πρέπει, να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Περαιτέρω, ο δεύτερος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο διατείνεται ο αναιρεσείων ότι "κακώς και παρά το νόμο αμφότερα τα Δικαστήρια, πρωτοβάθμιο και κατ΄ έφεση, δεν ερεύνησαν αυτεπαγγέλτως, όπως όφειλαν, το λόγο του ανεγκλήτου, για το αναφερόμενο χρονικό διάστημα, της αποδιδόμενης σ΄ αυτόν ποινικής παραβάσεως (περί μη αποδόσεως ΦΠΑ στο Δημόσιο) και στη συνέχεια δεν έπαυσαν οριστικά την ασκηθείσα κατ΄ αυτού ποινική δίωξη", είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού αναφέρεται σε άσχετο με την άνω απορριπτική κρίση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου θέμα. Κατ΄ ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 § 1 Κ.Ποιν.Δ).  Β) Επί της από 14-4-2006 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της 689/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών:
 Κατά τη διάταξη του άρθρου 469 εδάφ. α΄ Κ.Ποιν.Δ., αν στο έγκλημα συμμετείχαν περισσότεροι ή αν η ποινική ευθύνη ενός κατηγορουμένου εξαρτάται, σύμφωνα με το νόμο, από την ευθύνη του άλλου, το ένδικο μέσο που ασκεί κάποιος από τους κατηγορουμένους, ακόμη και όταν χορηγείται μόνο σ΄ αυτόν από το νόμο, καθώς και οι λόγοι τους οποίους προτείνει, αν δεν αναφέρονται αποκλειστικά στο πρόσωπό του, ωφελούν και τους υπόλοιπους κατηγορουμένους. Κατά δε το εδάφ. β΄ του ίδιου άρθρου, στην περίπτωση της συνάφειας (άρθρα 128 και 131) ισχύει ο ίδιος κανόνας, μόνο αν οι λόγοι που προβάλλονται με το ένδικο μέσο αφορούν παραβάσεις της διαδικασίας και δεν αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο εκείνου που το άσκησε, ενώ κατά το εδάφ. γ΄, για τη συζήτηση του ένδικου μέσου δεν είναι αναγκαία η κλήτευση των ωφελούμενων κατηγορουμένων, οι οποίοι, όμως, μπορούν να εμφανισθούν και να συμμετάσχουν στη δίκη. Τέλος, κατά το τελευταίο εδάφιο του πιο άνω άρθρου, σε περίπτωση που το Δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί για το επεκτατικό αποτέλεσμα του ένδικου μέσου, μπορεί μετά από αίτηση αυτών ή του εισαγγελέα να επιληφθεί εκ νέου προς συμπλήρωση της αποφάσεώς του. Κατά τη σαφή έννοια της άνω διατάξεως γενικές προϋποθέσεις για όλες τις πιο πάνω προβλεπόμενες περιπτώσεις εφαρμογής του άρθρου 469 Κ.ΠοινΔ είναι: α)να ασκήθηκε το ένδικο μέσο από συγκατηγορούμενο που δικαιούτο να ασκήσει αυτό και δεν κρίθηκε για οποιονδήποτε λόγο απαράδεκτο, β)οι προταθέντες απ΄ αυτόν λόγοι δεν άρμοζαν αποκλειστικώς στο πρόσωπο του, και γ)οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι είτε δεν δικαιούνται να ασκήσουν το ένδικο μέσο, είτε δικαιούνται μεν αλλά δεν το άσκησαν μέσα στη νόμιμη προθεσμία ή το άσκησαν και τούτο απορρίφθηκε ως απαράδεκτο ή ανυποστήρικτο. Εάν συντρέχουν οι όροι αυτοί, εφόσον με το ασκηθέν ένδικο μέσο βελτιώθηκε η θέση αυτού που το άσκησε, ωφελούνται και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, αλλά μόνο για αντικειμενικούς λόγους, όπως το μη αξιόποινο της πράξεως, το κατ΄ ουσίαν ανύπαρκτο της κατηγορίας κλπ., και όχι για λόγους που αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του ασκήσαντος το ένδικο μέσο. Εξάλλου, εάν οι ωφελούμενοι δεν εμφανισθούν να συμμετάσχουν στη δίκη, δεν θεωρούνται άσκησαν το ένδικο αυτό μέσο και συνεπώς την απόφαση που εκδόθηκε επί εφέσεως ορισμένων από τους περισσότερους συμμετόχους κατηγορουμένους δεν μπορούν να αναιρεσιβάλουν, ούτε να ζητήσουν με αναίρεση το τυχόν επεκτατικό αποτέλεσμα, για το οποίο παρέλειψε ν΄ αποφανθεί το Δικαστήριο, αλλά δικαιούνται είτε αυτοί είτε ο Εισαγγελέας να ζητήσουν από το Δικαστήριο, που δίκασε επί του ενδίκου μέσου, να επιληφθεί εκ νέου και να συμπληρώσει σχετικώς την απόφασή του. Ενώ αντίθετα, όταν οι ωφελούμενοι (υπόλοιποι κατηγορούμενοι) εμφανισθούν και συμμετάσχουν στη δίκη, αποκτούν όλα τα δικαιώματα που έχει ο ασκήσας το ένδικο μέσο, μεταξύ των οποίων και το της προσβολής της εκδοθησόμενης αποφάσεως με ένδικο μέσο, και αυτής ακόμα που - απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη.  Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο για το αναιρετικό έλεγχο, ο αναιρεσείων ......., καθώς και οι τότε συγκατηγορούμενοι του ..... και ........, καταδικάσθηκαν με τη 15.340/2001 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε φυλάκιση 4 ετών ο καθένας απ΄ αυτούς για παράβαση από κοινού του άρθρου 45 του ν. 2065/1992. Στη συνέχεια, ο αναιρεσείων άσκησε έφεση κατά της άνω αποφάσεως, η οποία, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη με τη 26778/2004 απόφαση του τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Περαιτέρω, επί των εφέσεων που ασκήθηκαν κατά της ίδιας πιο πάνω αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών από τους συγκατηγορουμένους του αναιρεσείοντος εκδόθηκε η 689/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε καθένας απ΄ αυτούς (συγκατηγορουμένους του) σε ποινή φυλακίσεως 2 ετών για την ειρημένη αξιόποινη πράξη, της οποίας η εκτέλεση ανεστάλη για τρία χρόνια. Όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της εν λόγω αποφάσεως, που πλήττεται από τον αναιρεσείοντα με την κρινόμενη αίτησή του, δεν εμφανίσθηκε αυτός για να συμμετάσχει στην άνω δίκη, δηλαδή, κατά την εκδίκαση των εφέσεων των συμμετόχων συγκατηγορουμένων του, και κατά συνέπεια δεν θεωρείται πως άσκησε το ένδικο αυτό μέσο, εντεύθεν δε, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, δεν μπορεί ο αναιρεσείων να αναιρεσιβάλλει την επί των εφέσεων αυτών εκδοθείσα πιο πάνω (689/2005) απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ούτε να ζητήσει με αναίρεση το τυχόν επεκτατικό αποτέλεσμα, για το οποίο παρέλειψε να αποφανθεί το Δικαστήριο και, συνεπώς, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο, κατ΄ εκτίμηση, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ Κ.Ποιν.Δ πρώτος λόγος αναιρέσεως. Περαιτέρω, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ο δεύτερος (και τελευταίος) λόγος αναιρέσεως, γιατί αναφέρεται σε άσχετο με την προεκτεθείσα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας θέμα, και δη στην απόρριψη της πιο πάνω εφέσεως του αναιρεσείοντος ως ανυποστήρικτης με τη 26778/2004 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Ύστερα απ΄ αυτά, πρέπει, να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ).   
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ   ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ
τις πιο κάτω αιτήσεις του ........και συγκεκριμένα: α)την από 14 Απριλίου 2006 αίτηση για αναίρεση της 26.778/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και β)την από 14 Απριλίου 2006 αίτηση για αναίρεση της 689/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και  ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ, για καθεμία από τις πιο πάνω αιτήσεις.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου 2007.  

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ     
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Οκτωβρίου 2007.

 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ        Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ