ΑΡΙΘΜΟΣ 694/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πολύκαρπο Βούλγαρη, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κιτρίδη - Εισηγητή, Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Κωνσταντίνο Κούκλη και Αναστάσιο Λιανό, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Μαρτίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Ρούσσου - Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Κανελλόπουλο, περί αναιρέσεως της 2620/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον ..... Με πολιτικώς ενάγοντα τον ...., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Απριλίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 939/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και να επεκταθεί το αναιρετικό αποτέλεσμα και στον συγκατηγορούμενο του αναιρεσείοντος ...... ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή κατά το άρθρο 308 παρ. 1 εδ. α' του Π.Κ. όποιος με πρόθεση προξενεί σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, κατά δε το άρθρο 309 του ίδιου κώδικα αν η πράξη του άρθρου 308 τελέσθηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη (άρθρο 310 παρ. 2) επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Ενόψει της διαζευκτικής διατυπώσεως της δεύτερης από τις ανωτέρω διατάξεως είναι απαραίτητο στην καταδικαστική για επικίνδυνη σωματική βλάβη απόφαση να καθορίζεται ποία από τις παραπάνω δύο διακινδυνεύσεις δέχεται το δικαστήριο, ότι συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή διακινδύνευση για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη. Αυτό δεν στερείται εννόμων συνεπειών, διότι η παραδοχή της μιας ή της άλλης περιπτώσεως, αν και στις δύο περιπτώσεις η πράξη τιμωρείται με τα αυτά όρια ποινής, πρακτικώς οδηγεί σε διαφοροποίηση της ποινικής μεταχειρίσεως του δράστη, αφού στην πρώτη πλήττεται έννομο αγαθό υπέρτερο από τη σωματική υγεία και ακεραιότητα και η ποινή του θα καθορισθεί, βάσει των κατ' άρθρο 79 Π.Κ. κριτηρίων. Αν υπάρχει ασάφεια αναφορικά με το είδος της διακινδυνεύσεως, τότε συντρέχει περίπτωση εκ πλαγίου παραβιάσεως της ανωτέρω διατάξεως του άρθρου 309 Π.Κ. και ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ. λόγος αναιρέσεως, διότι ο Αρειος Πάγος αδυνατεί να ελέγξει ακυρωτικά την απόφαση για το αν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε ή όχι σωστά το νόμο, με αποτέλεσμα η απόφαση να στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που την εξέδωσε, δέχθηκε ότι από τα αναφερόμενα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Στην ...... περί την 3.30' ώρα της 7.5.2000 ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, ενεργώντας από κοινού με τον συγκατηγορούμενό του..... προξένησε σωματική κάκωση σε άλλον και συγκεκριμένως εντός του επί της διασταυρώσεως των οδών ... λειτουργούντος κέντρου διασκεδάσεως "....." επιτέθηκε κατά του θαμώνα του τελευταίου ... και με τους χρόνους και με τεμάχιο ξύλου κατάφερε ισχυρά πλήγματα στο πρόσωπο εκείνου, με αποτέλεσμα να προξενήσει σ' αυτόν κάταγμα κάτω γνάθου δεξιά, ουλή στην περιοχή του λαιμού και προς τα δεξιά της μέσης γραμμής και μικρή αλλοίωση στη δομή της λευκής ουσίας. Η ανωτέρω πράξη τελέσθηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον ανωτέρω παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη. Με τις παραδοχές αυτές κήρυξε ένοχο το κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Ετσι κρίνοντας το Εφετείο, λόγω της αναφοράς τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό της αποφάσεώς του, διαζευκτικώς, των εννόμων αγαθών του παθόντος, των οποίων επήλθε η διακινδύνευση, δημιούργησε ασάφεια ως προς το είδος της διακινδυνεύσεως που δέχθηκε, δηλαδή παραβίασε εκ πλαγίου τη διάταξη του άρθρου 309 του Π.Κ. και η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Επομένως είναι βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ. πρώτος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως και πρέπει, κατά παραδοχή αυτού, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τον αναιρεσείοντα, περιττής μετά ταύτα καθισταμένης της έρευνας των υπόλοιπων λόγων αναιρέσεως. Ο ως άνω λόγος αναιρέσεως δεν μπορεί να επεκταθεί κατ' άρθρο 469 Κ.Π.Δ. και στο συγκατηγορούμενο του αναιρεσείοντος και συναυτουργό αυτού στην πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης ..., καθόσον δεν προέκυψε ότι αυτός δεν άσκησε εντός της νόμιμης προθεσμίας αίτηση αναιρέσεως. Στη συνέχεια πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 Κ.Π.Δ.). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 2620/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και μόνο όσον αφορά την καταδικαστική, για τον αναιρεσείοντα ........, διάταξή της. Και Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2007. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Μαρτίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ