ΑΡΙΘΜΟΣ 1232/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοϊνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου .... , κρατούμενου στη Κλειστή Φυλακή Πατρών, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Σταματάκη, περί αναιρέσεως της 453/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Το Πενταμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13 Ιουνίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1201/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 551 παρ. 1 εδ. α΄ του ΚΠοινΔ, αν πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις, για διαφορετικά εγκλήματα που συρρέουν, εφαρμόζονται οι διατάξεις για τη συρροή και κατά τη διάταξη της παρ. 3 εδ. τελευταίο του ίδιου άρθρου του Κώδικα, κατά της αποφάσεως που εκδίδεται, επιτρέπεται η άσκηση αναίρεσης στον κατηγορούμενο και τον Εισαγγελέα. Η αναίρεση είναι επιτρεπτή, για όλους τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και εκείνος της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως (άρθ. 510 παρ. 1 περ. Ε΄ του ΚΠοινΔ). Εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει. Ουσιαστική ποινική διάταξη είναι και εκείνη του άρθρου 551 του ΚΠοινΔ, κατά το μέρος που αναφέρεται στον καθορισμό συνολικής ποινής. Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 108 του ΠΚ, αν μέσα στο χρονικό διάστημα που προβλέπει το άρθρο 109, εκείνος που απολύθηκε διαπράξει έγκλημα από δόλο, για το οποίο του επιβλήθηκε αμετακλήτως οποτεδήποτε ποινή φυλάκισης ανώτερη από έξι μήνες, εκτίει αθροιστικά και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής, το οποίο έπρεπε να εκτίσει κατά το χρόνο της προσωρινής απόλυσης. Ενώ, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 109 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, αν από την απόλυση περάσει το χρονικό διάστημα της ποινής το οποίο υπολειπόταν για έκτιση, σε όσες περιπτώσεις αυτό είναι ανώτερο από τρία έτη, ή αν περάσουν τρία έτη χωρίς να γίνει ανάκληση, η ποινή θεωρείται ότι εκτίθηκε. Στην προκείμενη περίπτωση, από την, επιτρεπτή για τον έλεγχο της βασιμότητας του λόγου αναιρέσεως, επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα. Ο αναιρεσείων - αιτών, με την 389-390/2001 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών καταδικάσθηκε σε ποινή κάθειρξης δέκα (10) ετών και χρηματική ποινή 2.000.000 δραχμών για απλή συνέργεια σε πράξη μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών και διατάχθηκε η μετά την έκτιση της ποινής του απέλασή του από την χώρα. Με το 107/2004 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πατρών, που εκδόθηκε την 11-3-2004, διατάχθηκε, υπό τον όρο της ανάκλησης, η απόλυση αυτού για το υπόλοιπο της ποινής που επιβλήθηκε με την άνω απόφαση, υπόλοιπο που ανερχόταν την 14-1-2004 σε τέσσερα έτη. Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του διέφυγε στην Αλβανία και από εκεί εισήλθε παράνομα στη χώρα. Στη συνέχεια με την 547/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών (κακουργημάτων) καταδικάσθηκε σε ποινή κάθειρξης έξη (6) ετών και ενός (1) μηνός και χρηματική ποινή 3.000 ευρώ για κατοχή ναρκωτικών ουσιών, παράνομη είσοδο στη χώρα και παράβαση του άρθρου 99 παρ.3 του ΠΚ, τελέσθηκαν δε οι τελευταίες αυτές πράξεις, μετά την παράνομη, κατά τα άνω, είσοδο στην χώρα, μεταξύ 18-5-2004 και 18-6-2004. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε με την αμέσως ως άνω τελευταία απόφαση, κατά τις προαναφερεθείσες διατάξεις, δεν μπορεί να συγχωνευθεί με εκείνη που επιβλήθηκε με την 389-390/2001 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών συνολική ποινή κάθειρξης 10 ετών, γιατί επιβλήθηκε για εγκλήματα που τελέστηκαν από δόλο κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του, υπερβαίνει τους έξι μήνες και εκτίεται αθροιστικά μετά την έκτιση ολόκληρου του υπολοίπου της πρώτης συνολικής ποινής, όταν καταστεί αμετάκλητη η καταδίκη του με την 547/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πατρών και επέλθει έτσι αυτοδικαίως η άρση της υπό όρο απόλυσης (Ολ. Α.Π. 106/1991). Συνεπώς, το Πενταμελές Εφετείο Πατρών που με την 453/2005 προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε ως απαράδεκτη την αίτηση του αναιρεσείοντος για τη συγχώνευση των άνω αποφάσεων και τον καθορισμό συνολικής ποινής, δεν έσφαλε κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Η αιτίαση ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν αναφέρεται ότι η 547/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (κακουργημάτων) Πατρών κατέστη αμετάκλητη που κατά το νόμο συνιστά όρο για την αθροιστική έκτιση, είναι αβάσιμη. Τούτο δε διότι το δικαστήριο δεν έκρινε και δεν μπορούσε να κρίνει για την αθροιστική έκτιση των ποινών, αφού η συνέπεια αυτή επιβάλλεται αμέσως από το νόμο, θα επέλθει δε αυτή όταν και εφόσον η παραπάνω απόφαση 547/2004 καταστεί αμετάκλητη, αλλά έκρινε και απέρριψε ως απαράδεκτη την αίτηση περί καθορισμού συνολικής ποινής ενόψει της τελευταίας καταδίκης του αναιρεσείοντος, το αμετάκλητο της οποίας επιβάλλει αθροιστική έκτιση και αποκλείει τη συγχώνευση. Μετά ταύτα, πρέπει, να απορριφθεί αίτηση αναιρέσεως και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 13-6-2006 αίτηση του .... για αναίρεση της 453/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαϊου 2007. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1η Ιουνίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ