Αριθμός 106/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέττα Στράτα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Γεώργιο Αυγέρη και Νικόλαο Πουλάκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. 
Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 25 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Β. Λ. του Κ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Παπαδάκη, η oποία κατέθεσε προτάσεις. 
Της αναιρεσίβλητης: Α. Β. του Μ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεμιστοκλή Δαμάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-6-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 460/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 393/2020 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5-5-2021 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. 
Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.-Με την κρινόμενη από 5.5.2021 και με αριθ. κατάθεσης ΑΝ5/5.5.2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθ. 393/31.12.2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων, δικάσαντος ως Εφετείου, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών και ειδικότερα των εργατικών διαφορών, αντιμωλία των διαδίκων, κατόπιν άσκησης της από 12.9.2018 και με αριθμό κατ. 94/12.9.2018 έφεσης, κατά της εκδοθείσας κατά την αυτή διαδικασία με αριθμό 460/20.6.2018 απόφασης του Ειρηνοδικείου Χανίων, με την οποία είχε γίνει κατά ένα μέρος δεκτή, ως ουσιαστικά βάσιμη η από 17.6.2017 και με αριθμό κατ. 291/23.11.2017 αγωγή και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλει στην ενάγουσα, για υπερεργασία, αποζημίωση για παράνομη υπερωριακή απασχόληση και αποζημίωση αδείας, 9.525,81 ευρώ, με το νόμιμο τόκο κατά τις αναφερόμενες στο διατακτικό της ανωτέρω απόφασης διακρίσεις. Με την προσβαλλόμενη απόφαση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε τυπικά, αλλά απέρριψε στην ουσία την έφεση. Η αίτηση αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, ασκείται από ηττηθέντα διάδικο παραδεκτά και εμπρόθεσμα στις 5.5.2021, εντός της νόμιμης προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών (άρθρο 564 παρ. 1 ΚΠολΔ) από την επίδοση στις 8.1.2021 της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 393/2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων στον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα, με την επιμέλεια της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης (βλ. την υπ' αριθμ. 4644Α/8.1.2021 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Χανίων Μ. Σ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσίβλητη), δεδομένου ότι από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 83 παρ.1 του ν. 4790/2021 (Α' 48) και 25 του ν. 4792/2021 (A' 54) προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα της προσωρινής αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων της χώρας από 7.11.2020 έως 6.4.2021 δεν υπολογίζεται, μεταξύ των άλλων προθεσμιών και στην προθεσμία του άρθρου 564 παρ.1 του ΚΠολΔ, η οποία δεν συμπληρώνεται, εάν δεν παρέλθουν επιπλέον δέκα (10) ημέρες από την προβλεπόμενη λήξη της (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 1, 566 παρ.1, 144 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητα των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).
2.-Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται στην εξεταζόμενη υπόθεση, ως εκ του χρόνου δημοσίευσης (μετά τη 1.1.2016) της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, "Κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Από την προαναφερόμενη διάταξη προκύπτει ότι, κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους που προβλέπονται περιοριστικά στο νόμο, αφού στην εν λόγω διάταξη ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους αναφερόμενους σε αυτή λόγους και συνεπώς στις αποφάσεις αυτές είναι απαράδεκτοι λόγοι αναίρεσης, οι οποίοι ερείδονται στις λοιπές περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 559 του ΚΠολΔ για τις αιτήσεις αναίρεσης κατ' αποφάσεων των λοιπών δικαστηρίων (ΟλΑΠ 45/1987, ΑΠ 744/2009, ΑΠ 797/2007), όπως, μεταξύ άλλων, είναι α) ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος της παρά το νόμο μη λήψης υπ' όψη αποδεικτικού μέσου, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν (ΑΠ 1446/2019, ΑΠ 456/2012, ΑΠ 1370/2008) και β) ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος της παραβίασης από το δικαστήριο των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 180/2008). 3.-Στην προκειμένη περίπτωση το Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων, που δίκασε ως Εφετείο σε έφεση κατ' απόφασης Ειρηνοδικείου, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού δέχθηκε τυπικά την έφεση του εναγομένου - εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος και εξέτασε στην ουσία την αγωγή της ενάγουσας - εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης, απέρριψε την έφεση κατ' ουσία. Ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναίρεσης και με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναίρεσης, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αναιρετικές πλημμέλειες α) της παραβίασης από το δικαστήριο των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και β) της παρά το νόμο μη λήψης υπ' όψη αποδεικτικού μέσου που αυτός επικαλέστηκε και προσκόμισε. Οι επικαλούμενες, όμως, στους λόγους αυτούς αναιρετικές πλημμέλειες αφορούν αναιρετικούς λόγους, περί των οποίων προβλέπουν αντίστοιχα οι ρυθμίσεις του αριθμού 12 και του αριθμού 11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. Όμως, αντίστοιχοι αναιρετικοί λόγοι δεν περιλαμβάνονται στους περιοριστικά αναγραφόμενους στη διάταξη του άρθρου 560 του ΚΠολΔ λόγους αναίρεσης αποφάσεων ειρηνοδικείων ή πρωτοδικείων, που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατ' αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όπως στην ένδικη περίπτωση.
Συνεπώς, ο πρώτος και ο δεύτερος, ως προς το πρώτο του σκέλος, λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.
4.-Κατά το άρθρο 560 αριθ. 5 εδ. β' ΚΠολΔ, αναίρεση (κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων), επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, όχι δε και τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα. Για να είναι ορισμένος ο ισχυρισμός πρέπει α) να παρατίθεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός, όπως προτάθηκε, β) ο τρόπος με τον οποίο προτάθηκε ή επαναφέρθηκε, γ) ο λόγος για τον οποίο θα ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δ) οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, υπό τις οποίες συντελέστηκε η παράβαση (εφόσον η υπόθεση εξετάστηκε στην ουσία) και ε) όλα τα στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι ο ισχυρισμός προτάθηκε παραδεκτά στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και ότι ήταν νόμιμος (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 786/2019, ΑΠ 316/2014). Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου της αίτησης αναίρεσης, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση και την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ (αληθώς από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, αφού εν προκειμένω η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε επί εφέσεως κατά αποφάσεως ειρηνοδικείου), ισχυριζόμενος ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη, όπως κατά λέξη αναφέρει, "και πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (περίπτωση 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψιν της α) την προμνησθείσα ήδη από τον πρώτο βαθμό Υ.Δ. της αντιδίκου μου στην οποία κατηγορηματικά διαβεβαιώνει ότι έχει ολοσχερώς εξοφληθεί εκ μέρους μου για κάθε αιτία μέχρι και τη λήξη της εργασιακής μας σχέσης, β) το από12.3.2019 σε βάρος μου κατηγορητήριο του Εισαγγελέα Πλημ/κών Χανίων και το περιεχόμενο αυτού και γ) την από 25.1.2019 γραφολογική πραγματογνωμοσύνη του Ι. Σ., δικαστικού γραφολόγου, καθ' ό μέρος της καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η υπογραφή που έχει τεθεί στην Υπεύθυνη Δήλωση φέρει ουσιαστικά διαφορετικά γραφολογικά χαρακτηριστικά από τις εξετασθείσες υπογραφές του Β. Λ. και επομένως δεν έχει τεθεί από αυτόν ...". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί, αφενός μεν λόγω αοριστίας, αφού στο λόγο αυτό γίνεται επίκληση μόνον της ανωτέρω αναιρετικής διάταξης και μάλιστα εσφαλμένα αναφέρεται η διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αντί του ορθού αριθμού 5 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, χωρίς να αναφέρεται ποια πράγματα δεν έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, μολονότι προτάθηκαν, ο τρόπος με τον οποίο προτάθηκαν ή επαναφέρθηκαν και ο λόγος για τον οποίο θα ασκούσαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφετέρου δε διότι, όπως προεκτέθηκε, τα αποδεικτικά μέσα, άρα και τα ως άνω επικαλούμενα έγγραφα, δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης. 5.-Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και μη υπάρχοντος άλλου λόγου, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η ένδικη αίτηση αναίρεσης. Τέλος, πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, κατά το βάσιμο περί τούτου αίτημα της τελευταίας, η οποία κατέθεσε και προτάσεις (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 5.5.2021 και με αριθ. κατάθ. ΑΝ/5/5.5.2021 αίτηση αναίρεσης της υπ' αριθ. 393/31.12.2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων, δικάσαντος ως Εφετείου.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Ιανουαρίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ