Αριθμός 803/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα -Εισηγήτρια, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα, Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αναστασίου Κανελλόπουλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 12 Απριλίου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου, Χ. Δ. του Δ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 2279/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. 
Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Νοεμβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίσθηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1384/12.
Έπειτα ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Αναστάσιος Κανελλόπουλος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου-Βασιλοπούλου, με αριθμό 63/7-3-2013, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Ι. Εισάγω, κατ' άρθρο 513§1α και 476§1 Κ.Π.Δ., την υπ' αριθμ. 83/26-11-2012 αίτηση αναίρεσης του Χ. Δ. του Δ., κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού, κατά της υπ' αριθμ. 2279/2011 απόφασης του Α' Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και εκθέτω τα εξής: II. Κατά τη διάταξη του άρθρου 474§1 του Κ.Π.Δ., με την επιφύλαξη της διάταξης της παρ. 2 του άρθρου 473, το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή στο γραμματέα του ειρηνοδικείου ή στον Προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στο εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο δικαιούμενος. Αν αυτός κρατείται στη φυλακή, η δήλωση μπορεί να γίνει και σ' εκείνον που τη διευθύνει. Για τη δήλωση συντάσσεται έκθεση που υπογράφεται από εκείνον που την υποβάλλει ή τον αντιπρόσωπο του (αρ. 465§1) και από εκείνον που τη δέχεται. Εξάλλου, από τον σύνδεσμο των διατάξεων των άρθρων 462 και 473§1,2 και 3 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι η προθεσμία άσκησης αναίρεσης κατ' απόφασης είναι δεκαήμερη, αρχίζει δε από την έκδοση της απόφασης, αν ο διάδικος είναι παρών, διαφορετικά από την νόμιμη επίδοση της στον δικαιούμενο σε αναίρεση, ή προθεσμία δε αναίρεσης του κατηγορουμένου κατά της καταδικαστικής απόφασης που ασκείται με επίδοση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την παραγρ. 2 του πιο πάνω άρθρου, είναι εικοσαήμερη, σε κάθε όμως περίπτωση οι προθεσμίες αυτές δεν αρχίζουν πριν από την καταχώρηση της απόφασης στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων τελεσίδικων αποφάσεων της παραγράφου 3 του ιδίου άρθρου, ενώ η τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση της, τότε μόνον συγχωρείται, όταν στην κατ' άρθρο 474 Κ.Π.Δ. συντασσόμενη έκθεση γίνεται επίκληση των περιστατικών που συνιστούν ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικτικών μέσων που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά, διαφορετικά η αναίρεση είναι απαράδεκτη. Επίσης, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148, 153, 473§2, 474§2, 476§1, 509§1 και 510 Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αίτηση αναίρεσης κατ' αποφάσεων πρέπει να περιέχονται σε αυτή κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους αυτή ασκείται. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης, που προβλέπει το λόγο αναίρεσης χωρίς αναφορά των πραγματικών περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα για να είναι σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1Δ Κ.Π.Δ. λόγος αναίρεσης της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία να προτείνεται με την αίτηση αναίρεσης, η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλομένης απόφασης, στα οποία αναφέρεται η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως (Ολ.ΑΠ 19/2001, ΑΠ 1922/07, ΑΠ 1840/07). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. "όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν έχει το δικαίωμα, ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για το οποίο δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκηση του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο, ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο, ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο". 
III. Στην προκειμένη περίπτωση η υπ' αριθμ. 2279/2011 απόφαση του Α' Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών εκδόθηκε παρόντος του αναιρεσείοντος, στις 27-7-2011 και καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473§3 Κ.Π.Δ., στις 30-5-2012. Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης έπρεπε να ασκηθεί εντός (10) ημερών από την καταχώρηση (ήτοι, μέχρι και τις 9-6-2012), αντί αυτού, όμως, ασκήθηκε εκπρόθεσμα στις 26-11-2012, χωρίς στη σχετική έκθεση να αναφέρεται κάποιος λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που να δικαιολογεί το εκπρόθεσμο. Επίσης στην υπό κρίση Έκθεση Αναίρεσης δεν αναφέρεται κανένας λόγος από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510§1 Κ.Π.Δ.
Συνεπώς, η ως άνω αίτηση αναίρεσης είναι διττά απαράδεκτη, δηλαδή, και εκπροθέσμως ασκήθηκε αλλά και λόγους αναίρεσης δεν αναφέρει στη σχετική έκθεση τυγχάνοντας τελείως αόριστοι. Το Υπόμνημα-Αίτηση από 26-11-2012 που στέλνει ο αναιρεσείων μαζί με την ως άνω Έκθεση Αναίρεσης δε λαμβάνεται υπόψη, αφού δεν υποβλήθηκε νομοτύπως και δεν συμπεριλήφθηκε στη σχετική Έκθεση Αναίρεσης. Άλλωστε και σε αυτό δεν περιλαμβάνονται λόγοι αναίρεσης. Επομένως, κατά τα προεκτεθέντα, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αναίρεση ως απαράδεκτη, αφού ακουσθούν οι διάδικοι και διότι υποβλήθηκε εκπροθέσμως και διότι δεν περιέχει λόγους αναίρεσης κατά της ως άνω προσβαλλόμενης απόφασης. Τέλος, να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον ως άνω εγκαλούντα. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω: 1) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπ' αρ. 83/26-11-2012 αίτηση αναίρεσης του Χ. Δ. του Δ., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού, κατά της υπ' αριθμ. 2279/2011, απόφασης του Α' Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος. Αθήνα 18-2-2013 Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου-Βασιλοπούλου".
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, η γραμματέας του αντικλήτου του αναιρεσείοντος, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 507§1, 473§§1,3 και 474 ΚΠΔ προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως με δήλωση στο διευθυντή των φυλακών, συντασσομένης σχετικής εκθέσεως, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, είναι σε αυτή δέκα ημέρες από της άνω καταχωρίσεως, όταν η απόφαση εξεδόθη με παρόντα τον κατηγορούμενο (όταν η απόφαση εξεδόθη με απόντα τον κατηγορούμενο, η προθεσμία αυτή των δέκα ημερών αρχίζει από την επίδοση μεν της τελεσιδίκου αποφάσεως, αν αυτή (η επίδοση έγινε μετά την καταχώριση της καθαρογραφημένης αποφάσεως στο ανωτέρω ειδικό βιβλίο από την καταχώριση δε αυτή, εάν η επίδοσή της προηγήθη). Ο όρος "τελεσίδικη απόφαση" ο οποίος απαντάται μόνο στην ανωτέρω διάταξη, χρησιμοποιείται με τη γνωστή έννοια της αποφάσεως που δεν μπορεί να προσβληθεί με τα προβλεπόμενα από το νόμο τακτικά ένδικα μέσα, όπως κατά του Κ.Π.Δ. είναι μόνο η έφεση. Ο σκοπός της ανωτέρω διατάξεως συνίσταται στην ανάγκη να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος διάδικος πλήρη γνώση του αιτιολογικού της αποφάσεως με το κείμενό του, ώστε να είναι σε θέση να θεμελιώσει προβλεπομένους υπό του άρθρου 510§1 Κ.Π.Δ. λόγοι αναιρέσεως και να τους διατυπώσει κατά τρόπον σαφή και ορισμένο και ιδίως αυτού της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, να αποφεύγεται δε η άσκηση ματαίως αιτήσεως αναιρέσεως, όταν δεν προκύπτει νόμιμος λόγος και να αποτρέπεται η εντεύθεν ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση του διαδίκου (Ολ.ΑΠ 6/2002). Το ότι η άνω προθεσμία αρχίζει από της καταχωρήσεως και όχι από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διάταξη του άρθρου 6 παρ.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου (ΕΣΔΑ) περί δίκαιης δίκης, αντιθέτως δε εάν η προθεσμία αρχίσει από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως φαλκιδεύεται το δικαίωμα πρόσβασης στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου και τότε παραβιάζεται το άνω άρθρο της Συμβάσεως (από 11/4/2002 απόφαση του ΕΣΔΑ επί της υποθέσεως ΑΕΠ κατά Ελλάδος). Εξ άλλου κατά συναγομένη από το άρθρο 255 Α.Κ. γενική αρχή του δικαίου, ότι κανείς δεν υποχρεούται στα αδύνατα, ο αναιρεσείων μπορεί να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως του λόγου, εξαιτίας του οποίου δεν κατέστη δυνατή η εμπρόθεσμη άσκησή της, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που τον στηρίζουν. Τέλος κατ' άρθρο 513§1, σε συνδυασμό με άρθρο 476§1 ΚΠΔ, όταν η αναίρεση ησκήθη εκπροθέσμως το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση ως απαράδεκτη. στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων Χρήστος Διαμαντής κατεδικάσθη δια της υπ' αριθμ. 2279/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, παρών ων, για παράβαση του Ν. περί ναρκωτικών. Η απόφαση αυτή κατεχωρίσθη εις το ειδικό βιβλίο του άρθρου 473§§3 Κ.Π.Δ. την 30/5/2012, όπως από την σχετική υπηρεσιακή βεβαίωση της Γραμματέως, από 10/12/2012, προκύπτει, ο δε ανωτέρω αναιρεσείων ήσκησε την κρινομένη αναίρεσή του, δια δηλώσεως στον Διευθυντή του Γ.Κ.Κ. Δομοκού την 26 Δεκεμβρίου 2012, συνταχθείσης σχετικής εκθέσεως. Εντεύθεν η αίτηση αυτή ησκήθη εκπροθέσμως, χωρίς να γίνεται επίκληση σ' αυτή λόγου ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της πολλώ δε μάλλον ουδέν περί αυτών προσκομίζεται. Μετά ταύτα και μετά την ειδοποίηση του αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος να εμφανισθεί στο Συμβούλιο, κατά την σχετική επισημείωση του γραμματέως της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επί της δικογραφίας και την μη εμφάνισή του, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, επιβληθούν δε τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρα 476§1, 583§1 Κ.Π.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 26 Νοεμβρίου 2012 αίτηση του Χ. Δ. του Δ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2279/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων πενήντα (250).
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2013. 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ