Αριθμός 592/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' Ποινικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα και Χρυσούλα Παρασκευά-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 2941/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενο τον I. D. του M., κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Τσάκο. 
Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Αντεισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης, Χαράλαμπος Παπαγεωργίου, ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 1/1 Φεβρουαρίου 2012 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος της Εισαγγελίας Εφετείου Θεσσαλονίκης Αναστασίας Μουζινά, και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 228/2012.
Αφού άκουσε 
Τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις των άρθρων 105, 108 και 109 του ΠΚ αν από την απόλυση, υπό τον όρο της ανακλήσεως του καταδικασθέντος σε στερητική της ελευθερίας ποινή πέρασε το χρονικό διάστημα της ποινής, το οποίο υπολείπετο για έκτιση, σε όσες περιπτώσεις αυτό είναι ανώτερο από τρία έτη, ή αν περάσουν τρία έτη, όταν αυτό είναι μικρότερο των τριών ετών, χωρίς να γίνει ανάκληση, η ποινή (αν δεν πρόκειται για ισόβια κάθειρξη, οπότε απαιτείται να περάσουν δέκα έτη), θεωρείται ότι έχει εκτιθεί. Αν, όμως, μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα, εκείνος που απολύθηκε διαπράξει έγκλημα από δόλο, για το οποίο του επιβλήθηκε αμετακλήτως οποτεδήποτε ποινή φυλακίσεως ανώτερη από έξι μήνες, τότε εκτίει αθροιστικά και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής, το οποίο έπρεπε να εκτίσει κατά τον χρόνο της προσωρινής απολύσεως. Η απόλυση δηλ. υπό τον όρο της ανακλήσεως δεν αποτελεί απαλλαγή από την ποινή, αλλά στάδιο εκτελέσεώς της που επιδιώκει την αποτροπή της υποτροπής με την βελτίωση του καταδίκου και την κοινωνική του αποκατάσταση (Ολ.ΑΠ 106/1991). Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 97 ΠΚ, οι διατάξεις του άρθρου 94§1 του ίδιου Κώδικα, για τον καθορισμό της συνολικής εκτιτέας ποινής εφαρμόζονται και όταν κάποιος προτού εκτιθεί ή παραγραφεί ή χαριστεί η ποινή που του επιβλήθηκε για κάποια αξιόποινη πράξη, καταδικασθεί για άλλη αξιόποινη πράξη, οποτεδήποτε και αν τελέσθηκε αυτή. Από τις εν λόγω διατάξεις, σε συνδυασμό και με εκείνη του άρθρου 551§1 ΚΠοινΔ, η οποία ορίζει ότι "αν πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις για διαφορετικά εγκλήματα που συρρέουν εφαρμόζονται οι ορισμοί του Ποινικού Κώδικα για τη συρροή" συνάγεται ότι κατά το στάδιο της δοκιμασίας εκείνου που απολύθηκε υφ' όρον συμπέσει ποινή ανώτερη των έξι μηνών για άλλη (ή περισσότερες) από δόλο πράξη, παρόλο ότι η ποινή που έχει ανασταλεί και η νέα συναντώνται κατά την εκτέλεση δεν επιτρέπεται να καταγνωσθεί μία συνολική ποινή με συνυπολογισμό της ποινής που έχει ανασταλεί υπό τον όρον της ανακλήσεως, καθόσον ολόκληρο το υπόλοιπο της τελευταίας εκτελείται αθροιστικά, αφότου καταστεί αμετάκλητη η απόφαση που επέβαλε στον υφ' όρον απολυθέντα ποινή φυλακίσεως ανώτερη των έξι μηνών για έγκλημα που διέπραξε από δόλο εκτός του χρόνου της δοκιμασίας.
Στην προκειμένη περίπτωση από τα έγγραφa της δικογραφίας, τα οποία επισκοπούνται παραδεκτώς για την έρευνα της βασιμότητας του εκ του άρθρου 510§1 στοιχ.Ε' ΚΠοινΔ, προβαλλόμενου με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, λόγου, προκύπτουν τα εξής: "Ο D. I. του M., ο οποίος εξέτιε συνολική ποινή καθείρξεως 6 ετών και εννέα μηνών που του επιβλήθηκε με την υπ' αριθμ. 1553-1554/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, έτυχε υφ' όρον απολύσεως με το 492/2008 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Λάρισας και αποφυλακίσθηκε την 19η Δεκεμβρίου 2008, με υπόλοιπο 1 έτος και 23 ημέρες. Ο ίδιος όμως εντός του χρόνου της δοκιμασίας από την απόλυσή του, που είναι εκείνος των τριών ετών, εφόσον το υπόλοιπο προς έκτιση είναι κάτω των τριών ετών, διέπραξε και νέο έγκλημα από δόλο και συγκεκριμένα αυτό της κατοχής και απόπειρας πώλησης ναρκωτικών ουσιών, για το οποίο καταδικάσθηκε με την υπ' αριθμ. 482/15-2-2011 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης σε ποινή καθείρξεως 12 ετών. Ακολούθως υπέβαλε ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης την από 4-10-2011 αίτησή του για συγχώνευση των ποινών που του είχαν επιβληθεί με τις ως άνω 482/2011 και 1553-1554/2008 αποφάσεις. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης έκανε δεκτή την εν λόγω αίτηση με την προσβαλλόμενη 2941/2011 απόφασή του και καθόρισε την συνολική ποινή που έπρεπε να εκτίσει ο αιτών κατάδικος σε 15 έτη και 9 μήνες, αποτελούμενη από τη βαρύτερη ποινή καθείρξεως των 12 ετών που του επιβλήθηκε με την ανωτέρω πρώτη απόφαση επαυξαμένη κατά 2 έτη από την ποινή καθείρξεως των πέντε ετών συν 3 μήνες για κάθε ένα από τους επτά μεταφερόμενους δηλ. είκοσι ένα (21) μήνες από την συνολική ποινή κάθειρξης των έξι (6) ετών και των 9 μηνών που του επιβλήθηκε με την δεύτερη ως άνω απόφαση, παρά το γεγονός ότι δεν συνέτρεχε νόμιμη περίπτωση τέτοιας συγχωνεύσεως, κατά τα προεκτεθέντα, αφού ο ανωτέρω ενόψει του ότι διέπραξε νέα εγκλήματα από δόλο εντός του χρόνου δοκιμασίας του μετά την υφ' όρον απόλυσή του και του επιβλήθηκε γι' αυτό ποινή καθείρξεως 12 ετών, όφειλε να εκτίσει αθροιστικά και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης που είχε ανασταλεί με την υφ' όρον απόλυση - μετά την αμετάκλητη καταδίκη του με την δεύτερη απόφαση.
Επομένως, έτσι που έκρινε το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως της ένδικης αιτήσεως εκ του άρθρου 510§1 στοιχ.Ε' ΚΠοινΔ είναι βάσιμος.
Κατ' ακολουθίαν πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Η υπόθεση δεν χρήζει παραπομπής στο δικαστήριο της ουσίας κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 518§1 ΚΠοινΔ, αφού δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω εκδικάσεώς της.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 2941/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ