ΑΡΙΘΜΟΣ 1297/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα-Εισηγήτρια, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Δήμητρα Μπουρνάκα και Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου Κ. Κ. του Σ., κατοίκου ... που δεν παρέστη στο Συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας. Με πολιτικώς ενάγουσες :1 Ε. Κ. του Κ., κατοίκου ... που δεν παρέστη στο Συμβούλιο, 2 Μ. Τ. του Κ., κατοίκου ... που δεν παρέστη στο Συμβούλιο. 
Το Πενταμελούς Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Μαρτίου 2013 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 514/13.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Μπόμπολης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Παντελή με αριθμό 145/29-5-2013, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"Εισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου Σας (σε συμβούλιο), σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδαφ. α Κ.Π.Δ την με ημερομηνία 27-3-2013 αίτηση αναιρέσεως του Κ. Κ. του Σ., κατοίκου ... η οποία επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 10-4-2013 και στρέφεται κατά της κατά της υπ' αριθ. 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, εκθέτω τα κάτωθι: Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 476 Κ.Π.Δ , όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων (περί των οποίων δεν πρόκειται εν προκειμένω), εκπρόθεσμα, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (σε συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανιστούν, απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο και καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα. Εξάλλου ορίζεται με την διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 του Κ.Π.Δ ότι "όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από την δημοσίευση της απόφασης. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημερών, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημερών και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της απόφασης......". Ακόμη σύμφωνα με την παράγραφο 2 του αυτού ως άνω άρθρου "η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάστηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παρ. 2 του επόμενου άρθρου, και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών, η οποία αρχίζει σύμφωνα με την παράγραφο 1". Τέλος σύμφωνα με την διάταξη της παραγράφου 3 του ιδίου άρθρου "η προθεσμία για την άσκηση της αναίρεσης, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου.....". Από τον συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει σαφώς ότι η προθεσμία άσκησης αναίρεσης από τον κατηγορούμενο κατά αποφάσεως, όταν αυτή ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατά την δεύτερη παράγραφο του ιδίου άρθρου, είναι εικοσαήμερη, αρχίζει δε από την έκδοση της αποφάσεως παρόντος του διαδίκου, άλλως από την νόμιμη επίδοση της στον δικαιούμενο σε αναίρεση, σε κάθε όμως περίπτωση η προθεσμία αυτή δεν αρχίζει, πριν την καταχώρηση της απόφασης στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων τελεσίδικων αποφάσεων της παραγράφου 3, ενώ τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση της, τότε μόνο συγχωρείται, όταν συντρέχουν λόγοι ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, που εμποδίζουν τον δικαιούμενο στην εμπρόθεσμη άσκηση της. Οι λόγοι αυτοί πρέπει να εκτίθενται στην συντασσόμενη κατά το άρθρο 474 σχετική έκθεση, με ταυτόχρονη επίκληση των αποδεικτικών μέσων που αποδεικνύουν τους λόγους αυτούς (ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος). Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης με επίδοση σχετικής δήλωσής του στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 10-4-2013. Η αναίρεση αυτή στρέφεται κατά της υπ' αριθμ. 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών για απάτη από κοινού και κατ' εξακολούθηση, τελεσθείσα από υπαίτιους που ενεργούσαν κατ' επάγγελμα και κατά συνήθεια και από την οποία η προκληθείσα στους παθόντες ζημία υπερέβαινε το ποσό των 30.000 δραχμών (άρθρο 386 παρ.3α , όπως το ποσό του εδαφίου α της παρ.3 αναπροσαρμόστηκε με το άρθρο 24 παρ.2 εδάφιο δ του Ν. 4055/2012). Η απόφαση αυτή εκδόθηκε ωσεί παρόντος του κατηγορουμένου, καθόσον αυτός ήταν παρών κατά την έναρξη της διαδικασίας και αποχώρησε στην συνέχεια (άρθρα 502 παρ.Ί σε συνδυασμό με το άρθρο 344 παρ.1 Κ.Π.Δ), συνεπώς για την έναρξη των προθεσμιών άσκησης ενδίκων μέσων κατ' αυτής, δεν απαιτείτο η επίδοση της (ΑΠ 1205/2010). Η απόφαση αυτή καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο τελεσίδικων αποφάσεων την 7-3-2013 με αύξοντα αριθμό καταχώρησης 38/2013, όπως αυτό πιστοποιείται από την συνημμένη στη δικογραφία από 16-4-2013 υπηρεσιακή βεβαίωση του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Λάρισας. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η έναρξη της εικοσαήμερης προθεσμίας για την άσκηση αναιρέσεως κατά το άρθρο 473 παρ. 1 και 3 Κ.Π.Δ. άρχιζε στην προκειμένη περίπτωση την 8-3-2013 και έληγε την 27-3-2013. Ασκηθείσα αυτή την 10-4-2013, χωρίς να εκτίθενται λόγοι ανωτέρας βίας που δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκησή της, είναι εκπρόθεσμη και συνεπώς απορριπτέα για τον λόγο αυτό. Επειδή κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη ως ασκηθείσα εκπροθέσμως, πρέπει να απορριφθεί κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ , να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα .
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η ασκηθείσα κατά το άρθρο 472 παρ. 2 Κ.Π.Δ από 10-4-2013 αίτηση αναιρέσεως του Κ. Κ. του Σ., κατοίκου ... κατά της υπ' αριθ. 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, και β) Να καταδικασθεί ο ανωτέρω αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα . Αθήνα 28 Μαΐου 2013 
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Παντελής".
Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Στην προστεθείσα με το άρθρο 9 του Ν. 969/1979 παράγραφο 3 του άρθρου 473 ΚΠΔ ορίζεται ότι "Η προθεσμία για την άσκηση της αναίρεσης αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από την γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου ........". Ο όρος τελεσίδικη απόφαση που απαντάται στον ΚΠΔ μόνο στην ανωτέρω διάταξη χρησιμοποιείται με τη γνωστή έννοια της αποφάσεως που δεν μπορεί να προσβληθεί με τα προβλεπόμενα από τον νόμο τακτικά ένδικα μέσα, όπως προβλεπόμενο από τον ΚΠΔ είναι μόνον η έφεση. Ο σκοπός της ανωτέρω διατάξεως συνίσταται στην ανάγκη να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος διάδικος πλήρη γνώση του αιτιολογικού της αποφάσεως, ώστε να είναι σε θέση να θεμελιώσει προβλεπόμενους από το άρθρο 510 παράγραφος 1 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, και ιδίως αυτόν της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, να αποφεύγεται δε η άσκηση ματαίως αιτήσεως αναιρέσεως όταν δεν προκύπτει νόμιμος λόγος, ώστε να αποτρέπεται η εντεύθεν ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση του διαδίκου (Ολ. ΑΠ 6/2002). Ούτως από την διάταξη της άνω παραγράφου 3 του άρθρου 473 ΚΠΔ, σε συνδυασμό με την της παραγράφου 1 του ιδίου άρθρου, προκύπτει ότι όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων και δη αναιρέσεως που γίνεται από τον παρόντα καταδικασθέντα κατά της καταδικαστικής αποφάσεως με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (άρθρο 474 παράγραφος 2 ΚΠΔ) είναι είκοσι ημέρες από της ανωτέρω καταχωρίσεως στο ειδικό βιβλίο. (Το ότι η άνω προθεσμία αρχίζει από της καταχωρίσεως και όχι από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως, δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διάταξη του άρθρου 6 παράγραφος 1 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του ανθρώπου) περί δίκαιης δίκης, αντιθέτως δε εάν η προθεσμία αρχίσει από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως φαλκιδεύεται το δικαίωμα πρόσβασης στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου και τότε παραβιάζεται το άνω άρθρο της Συμβάσεως.) Περαιτέρω από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 501 παράγραφος 1 εδ α' και 340 παράγραφοι 2 και 3 ΚΠΔ, προκύπτει ότι όταν ο εγκαλών κατηγορούμενος εκπροσωπείται από συνήγορο, τον οποίο διορίζει ο ίδιος ή το δικαστήριο, ο κατηγορούμενος αυτός θεωρείται παρών και ο συνήγορός του ενεργεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις γι' αυτόν. Έτι περαιτέρω κατά συναγομένη από το άρθρο 255 ΑΚ γενική αρχή του δικαίου ότι κανείς δεν υποχρεούται στα αδύνατα, ο αναιρεσείων μπορεί να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως τον λόγον εξαιτίας του οποίου κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που τον στηρίζουν. Τέλος, κατ' άρθρον 513 παράγραφος 1 σε συνδ. με άρθρο 476 παράγραφος 1 ΚΠΔ, όταν η αναίρεση ησκήθη εκπροθέσμως το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων κατεδικάσθη διά της υπ' αριθμ 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λαρίσης για απάτη από κοινού κατ' εξακολούθηση, εις φυλάκιση τριών (3) ετών, με ωσεί παρόντα αυτόν (εκκαλούντα-κατηγορούμενο), ο οποίος εξεπροσωπήθη από την αυτεπαγγέλτως διορισθείσα συνήγορο, παραστάσα μέχρι του πέρατος της διαδικασίας, όπως εκ των πρακτικών της προσβαλλομένης προκύπτει. Η απόφαση αυτή κατεχωρίσθη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παράγραφος 3 ΚΠΔ την 7-3-2013, όπως προκύπτει από την σχετική επισημείωση του αρμοδίου γραμματέως, εν τέλει της άνω αποφάσεως, ο καταδικασθείς δε ήσκησε την από 27-3-2013 αναίρεσή του με δήλωση, η οποία επεδόθη στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 10-4-2013, ήτοι μετά την πάροδο της εικοσαημέρου νομίμου προθεσμίας, χωρίς να εκτίθεται στην δήλωση αναιρέσεως λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος. Εντεύθεν η κρινομένη δήλωση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, μετά και την ειδοποίηση (του συνεργάτου) του αντικλήτου του αναιρεσείοντος να εμφανισθεί στο Συμβούλιο και την μη εμφάνισή του, επιβληθούν δε στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ 1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 27-3-2013 αίτηση - δήλωση, επιδοθείσα την 10-4-2013, του Κ. Κ. του Σ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 56/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λαρίσης. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων πενήντα (250). 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Οκτωβρίου 2013 Και 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 1 Νοεμβρίου 2013 
H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ