Αριθμός 621/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες. 
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Π. του Ι., 2) Β. Π. συζ. Β., το γένος Α. Α., 3) Χ.-Μ. Π. του Β. και 4) Π. Π. του Β., συζ. Γ. Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θωμά Βουγιούκα.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Ζ. του Σ. και 2) Α. Ζ. συζ. Θ., κατοίκων ... . Ο 1ος εκπροσωπήθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του ως δικηγόρος, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και η 2η εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/11/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 20/11/2007 πρόσθετη παρέμβαση της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3420/2009 του ιδίου Δικαστηρίου και 701/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/7/2011 αίτησή τους. 
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 20/2/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. 
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη τους.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1, 2 παρ.1, 4 παρ.1, 5 και 13 του ν. 3741/1929 "περί οριζοντίου ιδιοκτησίας" συνάγεται ότι επί οριζόντιας ιδιοκτησίας ιδρύεται μεν χωριστή κυριότητα σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμά της, παρεπομένως δε και αναγκαστική συγκυριότητα κατ' ανάλογη μερίδα στα κοινά μέρη του ακινήτου, τα οποία χρησιμεύουν στην κοινή χρήση των οροφοκτητών. Μεταξύ των κοινόκτητων και κοινόχρηστων μερών καταλέγεται εκ του νόμου και το ηλιακό δώμα (ταράτσα) της οικοδομής, εξομοιούμενο με τη στέγη αυτής. Επιτρέπεται δε στους συνιδιοκτήτες, με ιδιαίτερη συμφωνία τους, που συντάσσεται από όλους και καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και πρέπει να μεταγράφεται (άρθρα 4 παρ.1 και 13 παρ.1 του άνω νόμου) να ρυθμίζουν τα της συνιδιοκτησίας δικαιώματά τους και υποχρεώσεις τους (κανονισμός πολυκατοικίας). Και με συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών - με τήρηση του αυτού ως άνω τόπου και μεταγραφής - (άρθρα 5 και 13 του ιδίου νόμου) μπορεί να παραχωρηθεί η χρήση ορισμένου κοινόχρηστου ή κοινόκτητου χώρου σε κάποιο συνιδιοκτήτη. Η συμφωνία αυτή, ενέχουσα περιορισμό της κυριότητας των λοιπών συνιδιοκτητών, φέρει το χαρακτήρα σύστασης πραγματικής δουλείας υπέρ του συνιδιοκτήτη που απέκτησε την ανωτέρω αποκλειστική χρήση, και είναι έγκυρη, έστω και αν δεν τηρούνται οι διατάξεις του ΓΟΚ, γιατί η μη τήρηση αυτών συνεπάγεται μόνο τις κατά τη σχετική αυτή νομοθεσία προβλεπόμενες διοικητικές ή ποινικές κυρώσεις και δεν θίγεται το κύρος αυτής. Εξάλλου, ο κανονισμός πολυκατοικίας, ως πολυμερής δικαιοπραξία συναπτόμενη με τη συμφωνία όλων των οροφοκτητών, είναι δυνατό, αν όλοι οι οροφοκτήτες δεν είναι παρόντες, να καταρτισθεί μεταξύ των παρόντων και στη συνέχεια, με ξεχωριστό συμβολαιογραφικό έγγραφο που πρέπει να μεταγραφεί, να προσχωρήσουν και οι απόντες στον κανονισμό αυτό, ο οποίος και λαμβάνει από τότε πλήρη και καθολική ισχύ (ΑΚ 158, 159 παρ.1, 185, 189, 192 και 194). Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 201 και 206 ΑΚ προκύπτει, ότι η δικαιοπραξία που τελεί υπό αναβλητική αίρεση δεν είναι άκυρη, αλλά παραμένει ανενεργός μέχρις ότου πληρωθεί η αίρεση. Τέλος, με το άρθρο 12 του ν. 2664/1998, όπως συμπληρώθηκε με το ν. 3127/2003, οριοθετήθηκαν οι καταχωριστέες στα κτηματολογικά φύλλα πράξεις και ως τέτοιες θεωρούνται όλες οι πράξεις που υπόκεινται και κατά το μέχρι το νόμο αυτό ισχύον σύστημα μεταγραφών και υποθηκών σε δημοσιότητα με την καταχώρισή τους στα τηρούμενα στα υποθηκοφυλακεία βιβλία. Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ ιδρύεται, αν για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνο που απαιτεί ο νόμος, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται. Ενώ, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικως τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε. 
Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα εξής: "Η Χ. χήρα Ι. Π., άμεσος δικαιοπάροχος του πρώτου ενάγοντος και απώτερη δικαιοπάροχος των λοιπών εναγόντων, δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ .../1975 συμβολαίου διανομής του άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Βασιλείου Μανίκα απέκτησε την κυριότητα ενός διαμερίσματος, που βρίσκεται στο δεύτερο όροφο της οικοδομής επί της οδού ... και ... στην ... εμβαδού 98,40 τ.μ. καθώς και το δικαίωμα ανέγερσης οικοδομής κατά ποσοστό 50% επί του τετάρτου ορόφου, στο οποίο αναλογεί ποσοστό επί του οικοπέδου 6%. Στη συνέχεια η Χ. Π. δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../1998 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Άννας Πουλουτίδου μεταβίβασε, λόγω γονικής παροχής την ψιλή κυριότητα του ως άνω διαμερίσματος στον πρώτο ενάγοντα γιο της Β. Π. παρακρατώντας την επικαρπία και δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../1998 συμβολαίου της ίδιας συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής το δικαίωμα ανοικοδόμησης επίσης στον πρώτο ενάγοντα λόγω δε του θανάτου αυτής στις 9-10-2004 ο τελευταίος απέκτησε την πλήρη κυριότητα του εν λόγω διαμερίσματος. Ακολούθως δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../2005 συμβολαίου της ως άνω συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης ο πρώτος ενάγων μεταβίβασε λόγω δωρεάς εν ζωή την επικαρπία επί ποσοστού 1/3 επί του διαμερίσματος και του δικαιώματος ανοικοδόμησης στη δεύτερη ενάγουσα σύζυγο του, λόγω γονικής παροχής στην τρίτη ενάγουσα κόρη του την επικαρπία επί ποσοστού 1/3 επί του διαμερίσματος και του δικαιώματος ανοικοδόμησης και στην τέταρτη ενάγουσα την ψιλή κυριότητα αυτών, παρακρατώντας για τον εαυτό του την επικαρπία του υπολοίπου ποσοστού 1/3 επί αυτών. Ο εναγόμενος δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../1986 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαίρης Αθανασιάδου απέκτησε το δικαίωμα ανοικοδόμησης του τρίτου ορόφου της εν λόγω οικοδομής κατά ποσοστό 50% και δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../1986 συμβολαίου διανομής δικαιώματος ανέγερσης μελλοντικού ορόφου και σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας επ' αυτού της ως άνω συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης περιήλθε σε αυτόν το δικαίωμα δόμησης του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου κειμένου αριστερά για τον προσβλέποντα την οικοδομή από την οδό ... εμβαδού 97 τ.μ.
Με βάση την υπ' αριθμ. .../1986 οικοδομική άδεια ο εναγόμενος προέβη στην κατασκευή του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου. Το έτος 1991 συντάχθηκε το νομίμως μεταγραφέν υπ' αριθμ .../1091 συμβολαιογραφικό έγγραφο "κανονισμός" της εν λόγω οικοδομής της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαίρης Αθανασιάδου, μεταξύ δε των όρων αυτού περιλαμβάνεται και αυτός με στοιχείο Α με τον οποίο καθορίστηκε το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης "αα) της ταράτσας της οικοδομής ώστε ο Θ. Ζ. αποκλειστικά κύριος, νομέας και κάτοχος του κτίσματος επί του δώματος, εμβαδού 12 τ.μ. περίπου ή όσης έκτασης και αν είναι, το οποίο αποτελεί εν όλον με το κάτωθι αυτού διαμέρισμα, ιδιοκτησίας του ιδίου, θα έχει την αποκλειστική χρήση της ταράτσας άνωθεν του τρίτου ορόφου της οικοδομής περιλαμβανομένων και των επ' αυτής κτισμάτων και εγκαταστάσεων, όπως κάθε φορά θα διαμορφώνονται πλην ενός χώρου εμβαδού ...,ο οποίος βρίσκεται πίσω και δεξιά για τον προσβλέποντα την οικοδομή από την οδό ..., καθώς και του διαδρόμου προσπελάσεως προς τον χώρο αυτό ..., αναφερομένου ότι η ρύθμιση αυτή παύει να ισχύει στην περίπτωση που θα επεκταθεί η οικοδομή πέραν του σήμερα υπάρχοντος 3ου ορόφου" (βλ. 9° φύλλο του εν λόγω κανονισμού). Ο πρώτος ενάγων και η άμεση δικαιοπάροχος του Χ. Π. με την υπ' αριθμ. εκθέσεως καταθέσεως 38256/2000 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης, η οποία ασκήθηκε, μεταξύ άλλων και κατά του εναγόμενου Θ. Ζ., ζήτησαν να αναγνωρισθεί η ακυρότητα αυτού του όρου, ενώ οι τότε εναγόμενοι, μεταξύ των οποίων και ο εναγόμενος στην παρούσα δίκη, με την υπ' αριθμ. 41808/2000 αγωγή τους ζήτησαν να αναγνωριστεί η επί του δώματος αποκλειστική τους χρήση. Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 14978/2001 απόφαση ... (και εν τέλει) η υπ' αριθμ. 392/2007 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με βάση (την οποία) ο όρος του Κανονισμού για αποκλειστική χρήση του δώματος από τον Θ. Ζ., αφού δεν πληρώθηκε η αίρεση, υπό την οποία τελούσε, και δεν υπήρξε συμφωνία σε συμβολαιογράφο όλων των συνιδιοκτητών για την ισχύ του ως άνω όρου και μεταγραφή αυτής, δεν είναι ισχυρός και επομένως είναι άκυρος διευκρινίζοντας συνάμα ότι ο ως άνω όρος θα είναι ισχυρός μόνο μετά την πλήρωση της εν λόγω αναβλητικής αίρεσης. Και τούτο γιατί στο ανωτέρω συμβολαιογραφικό έγγραφο - "κανονισμό" δεν συμβλήθηκαν όλοι οι ιδιοκτήτες των χωριστών οριζοντίων ιδιοκτησιών της οικοδομής αυτής δεδομένου ότι ο εναγόμενος που συμβλήθηκε και ως πληρεξούσιος των συνιδιοκτητών του ισογείου και του υπογείου ορόφου Ι. και Α. Σ. δεν είχε εντολή και πληρεξουσιότητα από τους τελευταίους με συμβολαιογραφικό έγγραφο, όπως απαιτείται (αρθρ. 158, 217 ΑΚ, 13 Ν. 3741/1929) και για το λόγο αυτό άλλωστε στον 19ο όρο του συμβολαίου αυτού περιελήφθη διάταξη, σύμφωνα με την οποία ο κανονισμός αυτός τελεί υπό την έγκριση των συνιδιοκτητών Ι. και Α. Σ.. Επομένως με βάση και τις διατάξεις των άρθρων 158, 159, παρ. 1, 180, 185, 189, 192 Α.Κ, η ακυρότητα του ως άνω όρου στηρίχθηκε από το Εφετείο στη μη πλήρωση της αιρέσεως και την έλλειψη συμφωνίας όλων των συνιδιοκτητών και μεταγραφής αυτής και όχι μόνο στην ύπαρξη της αναβλητικής αιρέσεως. Η ως άνω εφετειακή απόφαση κατέστη αμετάκλητη μετά την επικύρωση της από την προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. 1.538/2009 απόφαση του. Αρείου Πάγου. Εν τω μεταξύ, σι αντίδικοι άσκησαν εναντίον του Θ. Ζ. την ένδικη υπ' αριθμ. 50531/2007 αγωγή τους, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία ζήτησαν να τους αποδώσει αυτός ελεύθερη τη χρήση του δώματος της ανωτέρω οικοδομής και να κατεδάφισε όλα τα επί του δώματος κτίσματα λόγω ακυρότητας του όρου του κανονισμού με τον οποίο του παραχωρήθηκε η αποκλειστική χρήση του δώματος και των επ' αυτού κτισμάτων, όπως η ακυρότητα αυτή αναγνωρίσθηκε με δύναμη δεδικασμένου από την προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 392/2007 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά την ενώπιον του ακροατηρίου του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης προφορική συζήτηση της ένδικης αγωγής αλλά και με τις έγγραφες προτάσεις που νομίμως επί της έδρας κατέθεσε , ο εναγόμενος ισχυρίσθηκε ότι, ο όρος του κανονισμού με τον οποίο του παραχωρήθηκε η αποκλειστική χρήση του δώματος της ανωτέρω οικοδομής και των επ' αυτού κτισμάτων δεν είναι πλέον άκυρος, αλλά αντιθέτως κατέστη ήδη αναδρομικά έγκυρος, διότι μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 392/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης πληρώθηκε η αναβλητική αίρεση υπό την οποία αυτός τελούσε και ειδικότερα προσχώρησαν ανεπιφύλακτα σ' αυτόν σι απολιπόμενοι κατά την κατάρτισή του συνιδιοκτήτες Ι. και Α. Σ. με το υπ' αριθμ. .../17- 7- 2008 συμβολαιογραφικό έγγραφο, που αμφότεροι προσυπέγραψαν. Η εκκαλουμενη απόφαση απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό ως μη νόμιμο γιατί ο εναγόμενος δεν επικαλείται ότι έλαβε χώρα μεταγραφή του εν λόγω συμβολαιογραφικού εγγράφου που είναι απαραίτητη για να λάβει ο κανονισμός πλήρη και καθολική ισχύ, με επάλληλη δε σκέψη τον απέρριψε ως κατ' ουσία αβάσιμο γιατί ο εναγόμενος δεν προσκόμισε σχετικό πιστοποιητικό μεταγραφής από το αρμόδιο Υποθηκοφυλακείο. Ο εναγόμενος κατά της απόφασης άσκησε την κρινόμενη έφεση του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ενώ παράλληλα κατέθεσε στο κτηματολογικό Δικαστή την υπ' αριθμ. ...12009 αίτησή του, με την οποία ζητούσε να καταχωρισθεί στα σχετικά κτηματολογικά φύλλα του Κτηματολογικού Γραφείου Καλαμαριάς: α) ο υπ' αριθμ. ...14-10-1991 συμβολαιογραφικός Κανονισμός Διοικήσεως οικοδομής της Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαίρης Αθανασιάδου κατά μεταφορά από το Υποθηκοφυλακείο Καλαμαριάς και β) η υπ' αριθμ. ...7-7-2008 συμβολαιογραφική έγκριση - προσχώρηση στον ανωτέρω Κανονισμό του Ι. και Α. Σ.. Στην ενέργεια του αυτή προέβη για (τι) ... Σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ.3 ν. 2664/1998, ... από την έναρξη ισχύος του Κτηματολογίου αντικαθίσταται το υφιστάμενο έως τότε στις κτηματογραφούμενες περιοχές σύστημα μεταγραφών και υποθηκών ... (και) εξεδόθη η υπ' αριθμ. 27.472/2.9.2009 απόφαση του, μεταγενέστερη της ασκήσεως της ενδίκου εφέσεως, με την οποία διατάχθηκε η Προϊσταμένη του Κτηματολογικού Γραφείου Καλαμαριάς να καταχωρήσει στα κτηματολογικά φύλλα όλων των διαμερισμάτων της ένδικης οικοδομής αφενός τον υπ' αριθμ. .../14.10.1991 Κανονισμό διοικήσεως της οικοδομής, κατά μεταφορά από το Υποθηκοφυλακείο Καλαμαριάς, και αφετέρου την υπ' αριθμ. .../ 17-7-2008 συμβολαιογραφική πράξη προσχώρησης σ' αυτόν του Ι. και Α. Σ.. Έτσι, κατ' ακολουθία της ανωτέρω αποφάσεως και σε εκτέλεση της, τόσο ο Κανονισμός οροφοκτησίας όσο και η υπ' αριθμ. .../17.7.2008 συμβολαιογραφική πράξη προσχώρησης έχουν ήδη καταχωρηθεί νόμιμα στα κτηματολογικά φύλλα όλων των διαμερισμάτων της οικοδομής που βρίσκεται στην οδό ... αρ. 1, όπως αποδεικνύεται από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα πιστοποιητικά: α) υπ' αριθμ. 261089/7.10.2009 και β) υπ' αριθμ. 33/55/5.1.2010 της Προϊσταμένης του Κτηματολογικού Γραφείου Καλαμαριάς. Η ως άνω καταχώρηση επέχει θέση μεταγραφής της υπ' αριθμ. .../17.7.2008 συμβολαιογραφικής πράξεως (ΑΚ 1192), σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο 2 παρ.3 ν. 2664/1998. Επομένως, με την καταχώρηση στα βιβλία του Κτηματολογίου Καλαμαριάς της υπ' αριθμ. .../2008 πράξεως προσχώρησης των Ι. και Α. Σ. στον υπ' αριθμ. .../1991 κανονισμό, πληρώθηκε και ο όρος του ενεργού για την ισχύ της ανωτέρω πράξεως προσχώρησης προκειμένου αυτή να αναπτύξει πλήρη τα έννομα αποτελέσματα της και κατ' ακολουθία πληρώθηκε η αίρεση υπό την οποία ο υπ' αριθμ. .../1991 κανονισμός οροφοκτησίας τελούσε, οπότε αυτός απέκτησε πλήρη και καθολική ισχύ καθ'άπαν αυτού το περιεχόμενο και ειδικότερα ισχυροποιήθηκε και εγκυροποιήθηκε αναδρομικά ο όρος του, βάσει του οποίου παραχωρήθηκε στον εναγόμενο η αποκλειστική χρήση της ταράτσας της οικοδομής. Ενόψει των ανωτέρω και εφόσον ο υπ' αριθμ. .../1991 κανονισμός οροφοκτησίας αποδεικνύεται ότι είναι πλέον ενεργός, ισχυρός και έγκυρος, απορριπτέα ως ουσία αβάσιμη αποβαίνει η ένδικη αγωγή, η οποία θεμελιώθηκε αποκλειστικά στον ισχυρισμό της ακυρότητας του εν λόγω Κανονισμού λόγω μη συμπράξεως στην κατάρτιση του όλων των συνιδιοκτητών, στον ίδιο δε ισχυρισμό θεμελιώθηκαν και τα αιτήματα να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να κατεδαφίσει όλα τα επί της ταράτσας (δώματος) κτίσματα και να παραδώσει ελεύθερη τη χρήση της, άλλως σε περίπτωση άρνησης του να το πράξει να επιτραπεί στους ενάγοντες η κατεδάφιση των εν λόγω κτισμάτων και η αποκομιδή από την ταράτσα κάθε υλικού με δαπάνες αυτού (δηλ. του εναγομένου), να υποχρεωθεί ο εναγόμενος από την επίδοση της ένδικης αγωγής μέχρι την κατεδάφιση των κτισμάτων να καταβάλλει σε καθένα από αυτούς το ποσό των 10 ευρώ ημερησίως ως αποζημίωση για τη μη σύγχρηση της ταράτσας, ουδεμία δε αναφορά υπάρχει στο δικόγραφο της ένδικης αγωγής ως προς το ότι στην έννοια της χρήσης από τους ενάγοντες των κοινόχρηστων μερών περιλαμβάνεται και. το δικαίωμα τους στην αισθητική και την αρχιτεκτονική μορφή των μερών αυτών και συνεπώς δικαιούνται να αντιταχθούν στις κάθε είδους κατασκευές, προσθήκες ή διαρρυθμίσεις, στις οποίες προέβη ο εναγόμενος και οι οποίες προσβάλλουν την εμφάνιση της όλης οικοδομής, προκειμένου να ερευνηθεί το δικαίωμά τους αυτό από το Δικαστήριο". 
Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχτηκε ως βάσιμη και κατ' ουσίαν την έφεση του εναγομένου και ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου κατά της εκκαλούμενης απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο είχε εκφέρει αντίθετη κρίση και εν τέλει απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένδικη - από 6.11.2007 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 50531/2007 - αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ούτε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του ΑΚ και του ν. 3741/1929 για την οριζόντια ιδιοκτησία, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε ούτε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 218 επ. ΑΚ, που αναφέρονται στην ανάκληση πληρεξουσιότητας και τις των άρθρων 180, 184 και 1202 ΑΚ, που αναφέρονται στην ακυρότητα δικαιοπραξίας και τη μεταγραφή της σχετικής απόφασης στο περιθώριο της δικαιοπραξίας που μεταγράφηκε και επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, οι οποίες ορθά δεν εφαρμόσθηκαν, εφ' όσον από τα προεκτιθέμενα δεδομένα δεν συνέτρεχε περίπτωση εφαρμογής τους, ενώ περιέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες τόσο ως προς την παραδοχή του ανωτέρω ισχυρισμού του πρώτου αναιρεσιβλήτου - εναγομένου, ότι ο προμνημονευθείς όρος του κανονισμού ισχυροποιήθηκε με τη μεταγραφή της συμβολαιογραφικής πιο πάνω - .../2008 - πράξης προσχώρησης σ' αυτόν του Ι. και Α. Σ., όσο και ως προς την απόρριψη της αγωγής και συνεπώς οι λόγοι αναίρεσης, πρώτος, δεύτερος και πέμπτος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και τέταρτος, από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου του ΚΠολΔ, με τους οποίους υπό τις αντίστοιχες αιτιάσεις υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Η περιλαμβανόμενη στον τέταρτο αναιρετικό λόγο αιτίαση, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, εφόσον περιέλαβε σ' αυτήν την αντιφατική αιτιολογία, ότι "ουδεμία αναφορά υπάρχει στο δικόγραφο της ένδικης αγωγής για την αισθητική και αρχιτεκτονική μορφή των κοινόχρηστων μερών της οικοδομής, ώστε οι ενάγοντες να δικαιούνται να αντιταχθούν στις κάθε είδους κατασκευές ... στις οποίες προέβη ο πρώτος των καθ' ων και οι οποίες προσβάλλουν την εμφάνιση της όλης οικοδομής, προκειμένου να ερευνηθεί το δικαίωμά τους αυτό από το Δικαστήριο", πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως απαράδεκτη, διότι η εν λόγω αιτιολογία - παρεκτός του ότι δεν είναι αντιφατική - αναφέρεται στο περιεχόμενο της αγωγής και όχι στην ουσιαστική κρίση του Εφετείου, ως προς την οποία και μόνο παρέχεται ο από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης.
ΙΙ. Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.16 του ΚΠολΔ, διότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά παράβαση του νόμου, δεν δέχτηκε το δεδικασμένο από την προεκδοθείσα τελεσίδικη 392/2007 απόφασή του αναφορικά με τον προμνημονευθέντα όρο του .../14.10.1991 συμβολαίου (κανονισμού διοικήσεως πολυώροφης οικοδομής) της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαίρης Αθανασιάδου - που παρέχει την αποκλειστική χρήση του δώματος (ταράτσας) της επί της οδού ... στην ... πολυώροφης οικοδομής στον πρώτο αναιρεσίβλητο (εναγόμενο) Θ. Ζ. - ήτοι για την ακυρότητα του όρου αυτού. Ωστόσο, από το παραδεκτώς (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) ελεγχόμενο περιεχόμενο των ανωτέρω αποφάσεων προκύπτει, ότι το Εφετείο, ενώ με την 392/2007 απόφασή του δέχτηκε ότι ο όρος αυτός "τελεί υπό την αναβλητική αίρεση της έγκρισής του (προσχώρησης σ' αυτόν) από τους προαναφερόμενους συνιδιοκτήτες και (κατά τις παραδοχές της) εφόσον τελεί υπό την άνω αναβλητική αίρεση, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει εισέτι πληρωθεί, δεν ισχύει ούτε ως επί μέρους συμφωνία μεταξύ των συμβληθέντων, δηλαδή των (ήδη αναιρεσειόντων) εναγόντων και των (ήδη αναιρεσιβλήτων) εναγομένων (άρθρο 201 ΑΚ) και ο σχετικός όρος περί αποκλειστικής χρήσης της ταράτσας της οικοδομής από τον πρώτο εναγόμενο δεν δεσμεύει ούτε τους νομίμως συμβληθέντες στον κανονισμό. Αυτός θα τους δεσμεύει μόνο μετά την πλήρωση της αναβλητικής αίρεσης, οπότε θα ισχύσει ο όρος αυτός του κανονισμού", με την προσβαλλόμενη απόφασή του - κατά παραδοχή σχετικού ισχυρισμού (ένστασης) του πρώτου αναιρεσιβλήτου (εναγομένου), ως παραδεκτά προταθέντος το πρώτον ενώπιον του Εφετείου, κατ' άρθρα 527 αριθ.2 και 3 και 269 παρ.2 ΚΠολΔ - δέχτηκε, ότι "με την καταχώρηση στα βιβλία του Κτηματολογίου Καλαμαριάς της υπ' αριθμ..../2008 πράξεως προσχώρησης των Ι. και Α. Σ. στον υπ' αριθμ..../1991 κανονισμό - κατόπιν της υπ' αριθμ. .../2009 αίτησής του - πληρώθηκε και ο όρος του ενεργού για την ισχύ της ανωτέρω πράξεως προσχώρησης προκειμένου αυτή να αναπτύξει πλήρη τα έννομα αποτελέσματά της και κατ' ακολουθία πληρώθηκε η αίρεση υπό την οποία ο υπ' αριθμ..../1991 κανονισμός οροφοκτησίας τελούσε, οπότε αυτός απέκτησε πλήρη και καθολική ισχύ καθ' άπαν αυτού το περιεχόμενο και ειδικότερα ισχυροποιήθηκε και εγκυροποιήθηκε αναδρομικά ο όρος του, βάσει του οποίου παραχωρήθηκε στον εναγόμενο η αποκλειστική χρήση της ταράτσας της οικοδομής". Επομένως, το Εφετείο, εφόσον με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε νόμιμα αλλά περιστατικά που εγκυροποιούν αναδρομικά τον προεκτεθέντα όρο και ακολούθως με την παραπάνω αιτιολογία απέρριψε την ένσταση δεδικασμένου των αναιρεσειόντων, δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 321, 322, 324 και 330 ΚΠολΔ και συνεπώς ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ηττώνται, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 21.7.2011 αίτηση των 1) Β. Π. του Ι. και της Χ. κ.α. για αναίρεση της 701/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Απριλίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Απριλίου 2013.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ