Αριθμός 1514/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ-(ΩΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ) 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Κωνσταντίνο Φράγκο, Μαρία Βασιλάκη - Εισηγήτρια και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες. 
Συνήλθε ως συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 3 και 10 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστασίου Κανελλόπουλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την έφεση του εκκαλούντος-εκζητουμένου Μ. (επ.) Κ. (ον.) του Β. και της Γ., γεν. στη πόλη Εσσεντούσκαγια της Περιφέρειας Πρεντγκόρνι Σταυρουπόλεως Ρωσίας στις 17-12-1981, κρατουμένου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Κομοτηνής, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο με την πληρεξούσια δικηγόρο του Καλλιόπη Πατσιαούρα, κατά της υπ'αριθμ.18/2013 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Θράκης. 
Το Συμβούλιο Εφετών Θράκης με την ως άνω απόφασή του γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του ανωτέρω στις Δικαστικές Αρχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Κατά της αποφάσεως αυτής ο εκζητούμενος και τώρα εκκαλών, άσκησε την με αριθμό και ημερομηνία 270/17-10-2013 έφεση, για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Εφετείου Θράκης Ιωάννη Στεφανάκου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1235/2013. Προκειμένης συζητήσεως 
Αφού άκουσε τον εκζητούμενο και την πληρεξούσια δικηγόρο του, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησαν όσα αναφέρονται στο σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η έφεση του εκκαλούντος εκζητουμένου. 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύμφωνα με το άρθρο 451 του ΚΠΔ, κατά της οριστικής αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών, με την οποία τούτο γνωμοδοτεί επί αιτήσεως εκδόσεως αλλοδαπού υπηκόου, επιτρέπεται στον εκζητούμενο και στον Εισαγγελέα να ασκήσουν έφεση ενώπιον του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, μέσα σε 24 ώρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως, με τη σύνταξη εκθέσεως από τον γραμματέα Εφετών, στην οποία, όπως και στην έκθεση για κάθε ένδικο μέσο, πρέπει να διατυπώνονται και οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Επομένως, Η κρινόμενη έφεση του εκκαλούντος-εκζητουμένου Κ. Μ. Ρ. υπηκόου, κατά της 18/2013 αποφάσεως (βουλεύματος) του Συμβουλίου Εφετών Θράκης, με το οποίο αυτό γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του στις Αρχές του Κράτους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ασκηθείσα νομοτύπως και εμπροθέσμως την 17-10-2013 και όχι όπως από παραδρομή αναφέρεται στις 16-10-2013 (η προσβαλλόμενη απόφαση φέρεται δημοσιευθείσα την 17-10-2013), ενώπιον του αρμοδίου γραμματέα του Εφετείου Θράκης, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί κατ' ουσία.
Από τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ. 2 και 502 παρ. 2 του ΚΠΔ προκύπτει ότι το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης προσδιορίζεται από την έκταση και το περιεχόμενο των λόγων της, στην έρευνα των οποίων περιορίζεται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που έχει εξουσία να κρίνει επί εκείνων μόνον των μερών της πρωτόδικης απόφασης, στα οποία αναφέρονται οι προτεινόμενοι από τον εκκαλούντα λόγοι εφέσεως. Τούτο ισχύει και επί του ενδίκου μέσου της εφέσεως ενώπιον του κατ' άρθρο 451 παρ. 1 αρμοδίου Τμήματος του Αρείου Πάγου, εναντίον της περί εκδόσεως απόφασης του Συμβουλίου Εφετών .
Συνεπώς, η υπό κρίση έφεση θα εξετασθεί μόνον ως προς το βάσιμο του με αυτή προβαλλομένου λόγου. Κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, οι διεθνείς συμβάσεις από την επικύρωση τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ, σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού Ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου.. Εξάλλου, η από 21/5/1981 Σύμβαση δικαστικής αρωγής σε αστικές και ποινικές υποθέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της άλλοτε Ενώσεως των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με τον Ν. 1242/1982 και εξακολουθεί να ισχύει τις επόμενες πενταετείς περιόδους από την ημερομηνία θέσεως της σε ισχύ και να έχει εφαρμογή και ως προς τη Ρωσική Ομοσπονδία (ΡΟ), αφού δεν καταγγέλθηκε, ούτε από αυτή μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ ( ΑΠ 255/2009, ΑΠ 1906/2008, ΑΠ 293/2004, ΑΠ 155/2000, ΑΠ 2015/2001), ορίζει στο άρθρο 38 ότι έκδοση δεν λαμβάνει χώρα αν: 1) το πρόσωπο για το οποίο έγινε η αίτηση εκδόσεως είναι υπήκοος του Συμβαλλόμενου Μέρους προς τοΗιοίο απευθύνεται η αίτηση ή πρόσωπο στο οποίο έχει χορηγηθεί από το κράτος αυτό το δικαίωμα του ασύλου, 2)...,3)...η, 4)....Εξ άλλου, κατά το άρθρο 438 του ΚΠΔ το οποίο, σύμφωνα με το προηγούμενο άρθρο 38 παρ. 2 της ως άνω Διμερούς Συμβάσεως, έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, "η έκδοση απαγορεύεται: α) αν εκείνος για τον οποίο ζητείται ήταν ημεδαπός όταν τελέστηκε η πράξη, β) ...., γ)..., δ)....ε).... Όμως σύμφωνα με το άρθρο 28 της από 13-12-1957 Ευρωπαϊκής Σύμβασης εκδόσεως είναι ανίσχυρη κάθε αντίθετη τυχόν προς τη διάταξη αυτή διμερούς συμφώνου η οποία διέπει τα περί εκδόσεως μεταξύ των συμβαλλομένων στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση μερών (ΑΠ 2083/2006) με συνέπεια το άρθρο 6 παρ 1αγ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, που ορίζει ότι "η ιδιότης του υπηκόου θέλει εκτιμηθεί κατά τη λήψιν της περί εκδόσεως αποφάσεως" να υπερισχύει του άρθρου 38 παρ 1 της παραπάνω Διμερούς Σύμβασης Ελλάδος και ΕΣΣΔ (Ν.1242/1982) που απαγορεύει την έκδοση , αν το πρόσωπο για το οποίο έγινε η αίτηση εκδόσεως είναι υπήκοος του Συμβαλλομένου Μέρους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση ως δε προς το ως άνω άρθρο 6παρ 1αγ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης , η χώρα μας επιφυλάχθηκε ρητά με τη διατύπωση ότι "Αντί του εδαφ. γ της παραγράφου 1 του άρθρου 6 της συμβάσεως , ισχύει η αυτή διάταξις του εδαφίου (α) του άρθρου 438 του Κωδικός Ποινικής Δικονομίας καθ'ην δια την εκτίμησιν της ιδιότητος του υπηκόου δέον να λαμβάνεται υπόψιν ο χρόνος της τελέσεως της εγκληματικής πράξεως" και επομένως σύμφωνα με το άρθρο 438 εδ.α του ΚΠΔ η έκδοση απαγορεύεται μόνον αν εκείνος για τον οποίο ζητείται ήταν ημεδαπός (έφερε την ελληνική υπηκοότητα) όταν τελέσθηκε η πράξη.
Με το μοναδικό λόγο της έφεσης του ο εκκαλών - εκζητούμενος εκκαλεί ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου την άνω απόφαση (βούλευμα) του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, για το λόγο ότι "εσφαλμένα ερμηνεύεται και εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 438 παρ α ΠΚ η οποία και παραβιάζεται ευθέως διότι όταν τελέσθηκε η πράξη το 2011 ήταν έλληνας από γεννήσεως και όχι από την από 6-2-2012 ημερομηνία δήλωσής του στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης καθώς σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν 3834/2010 "ΝΟΜΟΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ" τέκνο γεννημένο από Ελληνίδα μητέρα αποκτά την ιθαγένεια "αυτοδίκαια" χωρίς καμία περαιτέρω ενέργεια .
Συνεπώς και η υποβολή της αίτησης του ήταν "εκ περισσού" δεδομένου ότι είναι έλληνας από γεννήσεως όπως αποδεικνύεται και απ'όλα τα έγγραφα της δικογραφίας ότι ισχύει στην περίπτωση του ο θεσμός του αίματος φέρων την Ελληνική Ιθαγένεια από τη γέννηση του και συνεπώς συντρέχει εφαρμογή του 438 α ΠΚ καθώς όταν τελέσθηκε η πράξη το 2011 ήταν έλληνας λόγω γεννήσεως από Ελληνίδα μητέρα. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία και από όσα προφορικά εξέθεσε ο εκκαλών εκζητούμενος και ενώπιον του Συμβουλίου τούτου κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, προέκυψαν τα ακόλουθα: "Με το με αριθμό 81/3-284-13 αίτημα της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας της Ρωσικής ομοσπονδίας που διαβιβάστηκε στο Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την 380/19-09-2013 ρηματική διακοίνωση της Πρεσβείας της Ρωσικής ομοσπονδίας στην Αθήνα, ζητείται η έκδοση στη Ρωσία του υπηκόου Ρωσίας Μ. (επώνυμο) Κ. (όνομα) του Β. και της Γ. που γεννήθηκε στις 17.12.1981, στην πόλη Εσσεντούσκαγια της περιφέρειας Πρεντγκόρνι Σταυρουπόλεως Ρωσίας. Ο εκκαλών διώκεται με το από 21-12-2012 ένταλμα σύλληψης του Επαρχιακού Πρεντγκόρνι , προκειμένου να δικαστεί για τις πράξεις της " ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως" και της "αφαίρεσης ξένης περιουσίας-κλοπής με πρόκληση σημαντικής ζημιάς σε πολίτη" που προβλέπονται και τιμωρούνται από τα άρθρα 105 παρ. 1 και 158 παρ 2 του Ρωσικού Ποινικού Κώδικα και είναι επίσης αξιόποινες κατά το ελληνικό ποινικό δίκαιο (αρθρ. 299 παρ. 1 και 372 του ΠΚ), που διώκονται και τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη η πράξη της ανθρωποκτονίας , το δε έγκλημα της κλοπής με φυλάκιση τουλάχιστο τριών μηνών έως πέντε έτη σε περίπτωση δε που χαρακτηριστεί το αντικείμενο της κλοπής ως ιδιαίτερα μεγάλης αξίας με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, δεν αποδείχθηκε δε η άσκηση ποινικής δίωξης από πλευράς αρμοδίων οργάνων της Ελληνικής Πολιτείας. Επίσης, δεν χαρακτηρίζεται κατά τους ελληνικούς ποινικούς νόμους πολιτικό, στρατιωτικό, φορολογικό ή του Τύπου, ούτε προέκυψε σύμφωνα με τους νόμους, του ελληνικού κράτους και του κράτους της Ρωσίας που ζητεί την έκδοση, νόμιμος λόγος που να εμποδίζει τη δίωξη ή να αποκλείει ή εξαλείφει το αξιόποινο (άρθ. 6, 8, 9 και 10 της ΕΣΕ και 438 στοιχ. δ% ΚΠΔ) Ειδικότερα δε όσον αφορά τον επικαλούμενο από τον ίδιο, τον εκζητούμενο και τη συνήγορο του , ισχυρισμό , τον οποίο προβάλει με τον προαναφερόμενο μοναδικό λόγο της εφέσεως του ότι εκκαλεί ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου την άνω απόφαση (βούλευμα) του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, για το λόγο ότι "εσφαλμένα ερμηνεύεται και εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 438 παρ α ΠΚ..." πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα. Όπως προκύπτει από το υπ' αριθμ 660/4-4-2013 έγγραφο του Επιθεωρητού του Τμήματος Υπηκοότητας της Διοίκησης της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης της Ρωσίας Νομού Σταυρουπόλεως ο εκζητούμενος μέχρι και σήμερα διατηρεί τη Ρωσική υπηκοότητα .Η κτήση της Ελληνικής Ιθαγένειας από τον εκζητούμενο αποφασίσθηκε σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 14 ν 3384/2004 (Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας), που ρύθμισε ειδικώς περιπτώσεις κτήσης ιθαγένειας για τέκνα που γεννήθηκαν πριν από την 8-5-1984 από μητέρα Ελληνίδα. Με την υπ' αριθμ. Πρωτ. 2013/0000291/176-2013 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας -Θράκης αποφασίσθηκε (διαπιστώθηκε) η κτήση της ελληνικής ιθαγένειας από τον γεννηθέντα την 17-12-1981 εκζητούμενο από 6-12-2012, ημερομηνία υποβολής από τον τελευταίο της σχετικής δήλωσης επειδή γεννήθηκε από το νόμιμο γάμο της Ελληνίδας μητέρας του με αλλοδαπό, στη δε μητέρα του είχε διαπιστωθεί η κτήση της Ελληνικής Ιθαγένειας με την υπ'αριθμ.244/31-8-2004 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας Θράκης, χωρίς όμως να του αποδοθεί η Ελληνική Ιθαγένεια αναδρομικά από τη γέννηση του, όπως συνέβη με τη μητέρα του .Επομένως ο άνω λόγος εφέσεως είναι αβάσιμος. Επομένως, ορθώς το Συμβούλιο Εφετών Θράκης γνωμοδότησε με την εκκαλούμενη απόφαση του υπέρ της έκδοσης του εκζητουμένου στο Κράτος της Ρωσικής Ομοσπονδίας προκειμένου να δικαστεί για τις παραπάνω πράξεις, η δε έφεση του, με την οποία υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Μετά από αυτά, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, το οποίο, με το προσβαλλόμενο βούλευμα του, δέχθηκε την αίτηση έκδοσης και γνωμοδότησε κατά τα άνω, δεν έσφαλλε στην κρίση του. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η έφεση ως ουσιαστικά αβάσιμη. Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα (ΚΠΔ 583 παρ. 1).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Δέχεται τυπικά και απορρίπτει κατ' ουσίαν την, με αριθμό 270/2013 ενώπιον του Γραμματέα του Εφετείου Θράκης, ασκηθείσα έφεση του Μ. (επώνυμο) Κ. (όνομα) του Β. και της Γ. που γεννήθηκε στις 17.12.1981, στην πόλη Εσσεντουσκαγια της περιφέρειας Πρεντγκόρνι Σταυρουπόλεως Ρωσίας, υπηκόου της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά του 18/2013 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θράκης, με το οποίο γνωμοδότησε αυτό υπέρ της εκδόσεως του στις Αρχές του Κράτους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και 
Καταδικάζει τον εκκαλούντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2013. 
Εκδόθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Δεκεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ