Αριθμός 1842/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου και Γεώργιο Σχοινοχωρίτη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας ειδικού σκοπού με την επωνυμία "Τ. Λ. Π. Α..Ε.." και τον διακριτικό τίτλο "Μ. Α..Ε..", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Τσεντσερή. Του αναιρεσιβλήτου: Π. Κ. του Α., κατοίκου …. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Βουκελάτο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-4-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 55/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 195/2020 του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25-11-2020 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η υπό κρίση από 25-11-2020 αίτηση για την αναίρεση της υπ'αριθ. 195/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα στις 27-11-2020 προ πάσης επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία δημοσιεύθηκε στις 30-9-2020, ενώ για το παραδεκτό αυτής κατατέθηκε το νόμιμο παράβολο των 450 ευρώ (άρθ. 495, 552,553, 556, 558, 564 § 3 ΚΠολΔ). Πρέπει να γίνει αυτή τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ'ιδίαν λόγων της (άρθ. 577 § 3 ΚΠολΔ). Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, ενώ κατά το άρθρο 932 ΑΚ, σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 920 ΑΚ, όποιος γνωρίζοντας ή υπαίτια αγνοώντας, υποστηρίζει ή διαδίδει αναληθείς ειδήσεις που εκθέτουν σε κίνδυνο την πίστη, το επάγγελμα ή το μέλλον άλλου, έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της είναι: (α) υποστήριξη ή διάδοση αναληθών ειδήσεων. Ως "υποστήριξη" νοείται ο ισχυρισμός των ειδήσεων ενώπιον τρίτων με επιχειρηματολογία υπέρ της αλήθειας τούτων, ενώ ως "διάδοση" νοείται η απλή ανακοίνωση των ισχυρισμών. Η υποστήριξη ή η διάδοση των ειδήσεων μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο, δηλαδή γραπτώς ή προφορικώς, προς ένα ή περισσότερα πρόσωπα. Ως ειδήσεις νοούνται οι πληροφορίες που αναφέρονται σε οποιαδήποτε περιστατικά, σχέσεις ή καταστάσεις, οι οποίες, κατά το χρόνο της υποστήριξης ή διάδοσης, εκθέτουν σε κίνδυνο ένα από τα περιοριστικώς αναφερόμενα στη διάταξη αγαθά, δηλαδή την πίστη, το επάγγελμα ή το μέλλον του θιγομένου. Οι υποστηριζόμενες ή διαδιδόμενες ειδήσεις πρέπει να είναι σαφείς και συγκεκριμένες και να αναφέρονται σε ορισμένα γεγονότα, επιπλέον δε να αποδεικνύονται και αναληθείς, με την έννοια να μην αληθεύει εξ ολοκλήρου το σχετικό γεγονός ή να παρουσιάζεται αυτό παραποιημένο. Αν το σχετικό γεγονός αληθεύει, δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της ως άνω διάταξης. (β) Γνώση ή υπαίτια άγνοια της αναλήθειας. Δηλαδή, αυτός που υποστηρίζει ή διαδίδει τις αναληθείς ειδήσεις πρέπει να γνωρίζει ή υπαιτίως (από αμέλεια) να αγνοεί την αναλήθεια αυτών. Το στοιχείο αυτό ανταποκρίνεται στην έννοια του πταίσματος και με τις δύο γνωστές μορφές (330 ΑΚ), δηλαδή του δόλου (γνώση της αναλήθειας) και της αμέλειας (άγνοια της αναλήθειας, επειδή δεν καταβλήθηκε η απαιτούμενη στις συναλλαγές επιμέλεια). Πρόθεση του διαδίδοντος να προξενήσει βλάβη στον θιγόμενο δεν απαιτείται. Η ζημία του βλαπτομένου πρέπει να προήλθε αιτιωδώς από τη διάδοση ή την υποστήριξη των αναληθών ειδήσεων, (γ) Κίνδυνος για την πίστη, το επάγγελμα ή το μέλλον του προσώπου. Οι διαδιδόμενες αναληθείς ειδήσεις πρέπει επιπλέον να εκθέτουν αιτιωδώς και πραγματικώς σε κίνδυνο ένα από τα περιοριστικώς διαλαμβανόμενα στο πιο πάνω άρθρο αγαθά του φυσικού ή νομικού προσώπου. Δεν αρκεί η διαπίστωση ότι αφηρημένως είναι ικανές να εκθέσουν σε κίνδυνο τα εν λόγω αγαθά. Ως πίστη του προσώπου νοείται η καλή γνώμη και υπόληψη την οποία έχουν τρίτοι σχετικά με την οικονομική και επαγγελματική κατάσταση του φυσικού ή νομικού προσώπου. Ως μέλλον αυτού νοείται η οικονομική και επαγγελματική βελτίωση. Η πίστη, το μέλλον ή το επάγγελμα ενός προσώπου θεωρείται ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, όταν δημιουργούνται δυσμενείς παραστάσεις σε τρίτους και ειδικότερα σ' εκείνους με τους οποίους σχετίζεται κοινωνικά, οικονομικά ή επαγγελματικά και (δ) Ζημία. Τελευταία, λοιπόν, προϋπόθεση για την ύπαρξη αξιώσεως από το άρθρο 920 ΑΚ, είναι η απόδειξη ζημίας, η οποία προκαλείται αιτιωδώς από την έκθεση σε κίνδυνο ενός από τα πιο πάνω αγαθά. Με βάση το άρθρο 920 ΑΚ ο θιγόμενος (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) μπορεί να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από την αδικοπραξία κατ' άρθρο 932 ΑΚ. Ειδικότερα τα νομικά πρόσωπα μπορούν να ζητήσουν αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, αν με την εις βάρος τους αδικοπραξία προσβλήθηκε η εμπορική τους πίστη, η επαγγελματική τους υπόληψη και γενικά το εμπορικό τους μέλλον. Για να γεννηθεί η αξίωση από την προσβολή της προσωπικότητας κατά τις διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 920 και 932 του ΑΚ, θα πρέπει η προσβολή να είναι παράνομη, να αντίκειται, δηλαδή, σε διάταξη που απαγόρευε συγκεκριμένη έκφανση αυτής, είναι δε αδιάφορο, σε ποιο τμήμα του δικαίου βρίσκεται η διάταξη που απαγορεύει την προσβολή. Έτσι, η προσβολή μπορεί να προέλθει και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως προβλεπόταν για την περίπτωση της δυσφήμησης ανώνυμης εταιρείας. Από τις διατάξεις των άρθρων 361, 362 και 363 του ΠΚ συνάγεται, ότι παθητικό υποκείμενο των υπό τούτων προβλεπόμενων εγκλημάτων είναι το, υπό την έννοια του άρθρου 34 του ΑΚ, φυσικό πρόσωπο. Τα νομικά πρόσωπα (61 επ. ΑΚ) δεν μπορούν να είναι υποκείμενα των εν λόγω εγκλημάτων, εκτός αν ορίζεται αλλιώς από το νόμο, όπως το άρθρο 364 του ΠΚ . Ειδικότερα, με τη διάταξη του άρθρου 364 §§ 1 και 3 ΠΚ (καταργηθείσα ήδη με το Ν.4619/2019) θεσπιζόταν ως ιδιαίτερο έγκλημα η απλή ή συκοφαντική δυσφήμηση ανώνυμης εταιρείας που προστάτευε την οικονομική πίστη και εμπιστοσύνη της. Συγκεκριμένα, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362, 363 και 364 του ΠΚ, προέκυπτε ότι για την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης ανώνυμης εταιρείας απαιτούνταν: (α) ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος ενώπιον τρίτου σε βάρος ορισμένης ανώνυμης εταιρείας, (β) το γεγονός να είναι δυνατόν να βλάψει την εμπιστοσύνη του κοινού στην εταιρεία και στις επιχειρήσεις της και να αφορά είτε στις επιχειρήσεις ή στην οικονομική κατάσταση ή γενικά στις εργασίες της εταιρείας είτε στα πρόσωπα που την διοικούν ή την διευθύνουν, χωρίς να προσαπαιτείται και η επέλευση της βλάβης της (ΑΠ 1132/1997, ΑΠ 1074/1994, ΑΠ 311/1994) και (γ) να είναι ψευδές και ο υπαίτιος να γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές. Ως ισχυρισμός θεωρείτο η ανακοίνωση προερχομένη ή εξ ιδίας πεποιθήσεως ή γνώμης ή εκ μεταδόσεως από τρίτο πρόσωπο. Επίσης, για την κατάφαση της αδικοπραξίας αυτής, δεν είναι, κατ' ανάγκη, απαραίτητο, και η από ποινικής πλευράς πλήρης στοιχειοθέτηση και της νομοτυπικής μορφής του ως άνω εγκλήματος, δοθέντος ότι παράνομη, κατά το αστικό δίκαιο, είναι η συμπεριφορά που αντίκειται όχι μόνο σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, αλλά και στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξης (ΑΠ 706/2020). Από το συνδυασμό, εξάλλου, των διατάξεων των άρθρων 14 § 1 του Συντάγματος, 10 § 1 εδαφ. α` και β` της Διεθνούς Σύμβασης της Ρώμης (κυρ.ν.53/1974 ) και 367 του ΠΚ προκύπτει ότι το άδικο των προβλεπομένων στα άρθρα 361 επ. του ιδίου Κώδικα πράξεων, στις οποίες περιλαμβανόταν και εκείνη του άρθρου 364 του ΠΚ, δηλαδή της απλής δυσφήμησης όχι όμως και της συκοφαντικής, ανώνυμης εταιρείας, αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νομίμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για την διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις (ΑΠ 718/2017, ΑΠ 1027/2015, ΑΠ 1577/2013, ΑΠ 179/2011, ΑΠ 356/2010), αφού οι διατάξεις των άρθρων 361-367 ΠΚ εφαρμόζονται αναλογικά, για την ενότητα της έννομης τάξης, και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου (ΑΠ 179/2011, ΑΠ 333/2010, ΑΠ 1030/2009), όπως αυτός οριοθετείται από τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 57-59 και 914 επ., 920 ΑΚ. Επομένως, αιρομένου του άδικου χαρακτήρα των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεων (με την επιφύλαξη, όπως κατωτέρω, της ΠΚ 367 παρ. 2) αποκλείεται και το στοιχείο του παρανόμου της επιζήμιας συμπεριφοράς ως όρου της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου (ΑΠ 92/2022). Σύμφωνα με την ως άνω διάταξη του άρθρου 367 § 1 ΠΚ, ο άδικος χαρακτήρας των πράξεων και εκδηλώσεων, κατ' αρχήν, αίρεται και όταν αυτή γίνεται για την εκτέλεση νομίμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις. Κατ' εξαίρεση, όμως, το αποτέλεσμα αυτό δεν επέρχεται, σύμφωνα με την παρ. 2 εδ. β' του άρθρου 367 ΠΚ, και παραμένει η ευθύνη, όταν από τον τρόπο της εκδήλωσης ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέσθηκε η πράξη προκύπτει σκοπός εξύβρισης, που κατευθύνεται ειδικώς σε προσβολή της τιμής άλλου, με αμφισβήτηση της ηθικής ή κοινωνικής αξίας του προσώπου του και περιφρόνηση αυτού. Ειδικός σκοπός εξύβρισης υπάρχει στον τρόπο εκδήλωσης της προσβλητικής συμπεριφοράς, όταν αυτός δεν ήταν κατ` αντικειμενική κρίση αναγκαίος για την ακριβή και πρέπουσα απόδοση των στοχασμών του προσβολέα, ο οποίος μολονότι τελούσε σε επίγνωση τούτου, χρησιμοποίησε τον τρόπο αυτό για να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη του άλλου. Από τα ως άνω προκύπτει, ότι στο πλαίσιο εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 367 §§ 1 και 2 ΠΚ η συνδρομή δικαιολογημένου ενδιαφέροντος (όπως η διαφύλαξη - προστασία δικαιώματος) στο πρόσωπο του δράστη, η οποία αποτελεί λόγο άρσης του αδίκου χαρακτήρα των πράξεων του, παρέχει βάση αυτοτελούς ισχυρισμού (ένστασης) αυτού, με την οποία αποκρούεται η αξίωση του παθόντος για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, συνεπεία προσβολής της τιμής και της υπόληψης του φυσικού προσώπου ή της εμπορικής πίστης, της επαγγελματικής υπόληψης και του εμπορικού μέλλοντος του νομικού προσώπου (ΑΠ 882/2013), ενώ η συνδρομή εκδηλώσεων και περιστάσεων από τη διάταξη του άρθρου 367 § 2 ΠΚ παρέχει βάση αντένστασης προβαλλόμενη από τον παθόντα κατά της παραπάνω ένστασης του δράστη (ΑΠ 632/2015, ΑΠ 2032/2014). Η αντένσταση, όμως, αυτή στηριζόμενη στο εδάφιο β' της παρ.2 του ως άνω άρθρου, δεν μπορεί να προταθεί κατά του δράστη, όταν παθητικό υποκείμενο του υπό του άρθρου 362 ΠΚ εγκλήματος της δυσφήμησης είναι ανώνυμη εταιρεία, καθόσον ο ποινικός κώδικας, με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 364, έκρινε άξιες προστασίας τις ανώνυμες εταιρείες μόνο για τα διαπραττόμενα σε βάρος τους αδικήματα της απλής ή συκοφαντικής δυσφήμησης, όχι όμως και της εξύβρισης, δοθέντος ότι με τη διάταξη του άρθρου 361 ΠΚ προστατεύονται μόνο τα φυσικά πρόσωπα, τα οποία είναι φορείς του εννόμου αγαθού της τιμής που θεμελιώνεται επί της ηθικής αξίας αυτού, καθώς και της υπολήψεως που θεμελιώνεται επί της κοινωνικής αξίας αυτού, σε αντίθεση με τα νομικά πρόσωπα που δεν είναι φορείς αυτών των εννόμων αγαθών και συνεπώς δεν μπορούν να προσβληθούν κατά την τιμή και την υπόληψή τους. Επομένως, ειδικά, για τις ανώνυμες εταιρείες, η περίπτωση άρσεως του άδικου χαρακτήρα της πράξης του δράστη, λόγω συνδρομής δικαιολογημένου ενδιαφέροντος, κατ' άρθρο 367 § 1 ΠΚ, δεν εφαρμόζεται, μόνο όταν συντρέχει η περίπτωση του εδαφίου α' της παρ.2 του άρθρου 367 ΠΚ, δηλαδή μόνο όταν οι προβλεπόμενες στην παρ.1 του ίδιου άρθρου δυσμενείς κρίσεις, εκφράσεις ή εκδηλώσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία της πράξης του άρθρου 363 ίδιου Κώδικα, δηλαδή εκείνα της συκοφαντικής δυσφήμησης (ΑΠ 942/2023, ΑΠ 1558/2021, ΑΠ 521/2018). 
ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ. Α.Π. 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, όταν προσδίδεται στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή έννοιά του, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων που δέχθηκε ανέλεγκτα το Δικαστήριο στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου (ΟλΑΠ 8/2006, ΑΠ 1182/2020, ΑΠ 150/2015). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Έλλειψη δε νομίμου βάσεως της αποφάσεως συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος αλλά δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 6/2006). Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 § 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), δηλαδή όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΟλΑΠ 18/2008, ΟλΑΠ 15/2006, ΑΠ 483/2023). Τα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, που συνέχονται με την ερμηνεία του νόμου ή την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματος του δικαστηρίου και, επομένως, αιτιολογία της απόφασης ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά με τον παραπάνω λόγο για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 483/2023, ΑΠ 1075/2019, ΑΠ 708/2017, ΑΠ 667/2016). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις. Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει επιπρόσθετα να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο ισχυρισμός για την αντιμετώπιση του οποίου εσφαλμένα εφαρμόστηκε ή, ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί, εσφαλμένα δεν εφαρμόστηκε ο επικαλούμενος κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλΑΠ 20/2005) Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει της Τ/481/2-5-1996 απόφασης της Υπουργού Ανάπτυξης, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ τεύχος B, 387/27-5-1996 εγκρίθηκε η χωροθέτηση του Τουριστικού Λιμένα στο λιμάνι της ..., δυναμικότητας 261 θέσεων ελλιμενισμού σκαφών στη θάλασσα και 54 θέσεων ελλιμενισμού σκαφών στην ξηρά προς διαχείμαση, όπως αποτυπωνόταν στο τοπογραφικό διάγραμμα που επισυνάφθηκε στην ανωτέρω υπουργική απόφαση και στην υποβληθείσα στον EOT τεχνική έκθεση. Με την ίδια υπουργική απόφαση καθορίστηκε η συνολική χερσαία επιφάνεια του Τουριστικού Λιμένα σε 20.000 τ.μ., που θα προέκυπτε και από επιχωματώσεις, με εμβαδόν επιχωματώσεων 8.400 τ.μ.. Κατά τα επόμενα έτη κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος των λιμενικών έργων και συγκεκριμένα τα παραλιακά κρηπιδώματα, οι πέντε προβλήτες για την πρόσδεση των σκαφών, κανάλι για την υποδοχή των δικτύων εξυπηρέτησης των θέσεων ελλιμενισμού και κεκλιμένο επίπεδο (ράμπα) ανέλκυσης σκαφών, χωρίς όμως να υλοποιηθούν τα έργα της χερσαίας ζώνης. Η Λιμενική Επιτροπή Νομού ... με την 12/2-2-2006 πράξη της, αφού διαπίστωσε ότι μεταξύ της υφιστάμενης κατάστασης στο χώρο της Μαρίνας και αυτής που περιγραφόταν στην ανωτέρω υπουργική απόφαση υπήρχε απόκλιση και συγκεκριμένα ότι η πραγματική έκταση της Μαρίνας υπολειπόταν κατά έξι περίπου στρέμματα αυτής που περιγραφόταν στην ανωτέρω υπουργική απόφαση, αποφάσισε την επέκταση της Μαρίνας με προσθήκη των εξής χώρων, όπως περιγράφονται στην εν λόγω πράξη(...). Όπως αναγραφόταν σε σχετική τεχνική έκθεση, η ανωτέρω απόκλιση οφειλόταν κατά κύριο λόγο στον τρόπο υλοποίησης των λιμενικών έργων και στον τρόπο οριοθέτησης της χερσαίας ζώνης της Μαρίνας σε σχέση με τον όμορο χερσαίο χώρο του Εμπορικού Λιμένα. Ακολούθως, ο Πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής απέστειλε έγγραφο (αριθ. πρωτ. 181/21-2-2006) προς τη Διεύθυνση Τουριστικών Αναπτύξεων του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης, με αίτημα την τροποποίηση της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα ..., σύμφωνα με το τοπογραφικό που επισύναπτε, "επειδή μετά την ολοκλήρωση των λιμενικών έργων, έχει μερικώς διαφοροποιηθεί η κατάσταση του Λιμένα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εφαρμοστεί με ακρίβεια η αρχικά εγκεκριμένη οριοθέτησή του". Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Λιμενικό Ταμείο Ν. ... προκήρυξε ανοικτό διαγωνισμό για την αξιοποίηση του Τουριστικού Λιμένα ... μέσω μακροχρόνιας μίσθωσης διάρκειας 30 ετών (...). Ακολούθως, η Λιμενική Επιτροπή Νομού ... με την 63/21- 6-2007 πράξη της αποφάσισε την κατακύρωση του διαγωνισμού στην "Κοινοπραξία Τουριστικού Λιμένα ...", στην οποία συμμετείχαν οι ...". Όπως δε, ρητά, αναγράφεται στην ανωτέρω πράξη της Λιμενικής Επιτροπής, "Η κοινοπραξία του Τουριστικού Λιμένα ... (Τέφας Ηλίας, Τέφας Ιωάννης, "Ζιώρης - Παπανικολάου Α.Ε.") έχει λάβει γνώση σχετικά με τον χώρο των έξι (6) στρεμμάτων που υπολείπονται από τη σύγκριση του ΦΕΚ και της υφιστάμενης κατάστασης σήμερα". Στις 23-12-2008 καταρτίστηκε μεταξύ του Λιμενικού Ταμείου Νομού ... και της ενάγουσας, που είχε συσταθεί σύμφωνα με τον ανωτέρω όρο της προκήρυξης από τα ανωτέρω μέλη της κοινοπραξίας, η σύμβαση παραχώρησης της αξιοποίησης του Τουριστικού Λιμένα (Μαρίνας) ... μέσω μακροχρόνιας εκμίσθωσης στην ενάγουσα, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι ελήφθησαν υπόψη η υπουργική απόφαση χωροθέτησης του 1996 ως και η άνω 63/21-6-2007 πράξη της Λιμενικής Επιτροπής. Με τη σύμβαση αυτή παραχωρήθηκε στην ενάγουσα το δικαίωμα αξιοποίησης και λειτουργίας των εγκαταστάσεων του Τουριστικού Λιμένα ... που είχε χωροθετηθεί με την ανωτέρω υπουργική απόφαση ήτοι της χερσαίας ζώνης εμβαδού 20.000 τ.μ. και της θαλάσσιας ζώνης, για χρονικό διάστημα 30 ετών. Σύμφωνα με το άρθρο 3 της σύμβασης με τίτλο "Περιγραφή Τουριστικού Λιμένα και Έργων": "1. Ο τουριστικός λιμένας (Μαρίνα) ... αποτελεί μέρος του ευρύτερου συγκροτήματος του Λιμένα ..., του οποίου οι υφιστάμενες εγκαταστάσεις βρίσκονται στα βορειοδυτικά του Στενού .... Οι υφιστάμενες λιμενικές εγκαταστάσεις του λιμένα ... περιλαμβάνουν ένα κύριο προβλήτα σχήματος "Π"... 2. Η δυναμικότητα του τουριστικού λιμένα θα ήταν 261 θέσεων ελλιμενισμού σκαφών στη θάλασσα και 54 θέσεων ελλιμενισμού σκαφών στην ξηρά... 3. Ο τουριστικός λιμένας ... διαμορφώνεται στη λιμενολεκάνη που δημιουργείται μεταξύ τόυ κύριου προβλήτα του λιμένα ... και των κρηπιδωμάτων της πόλης ...". Με το άρθρο 5 της σύμβασης η διάρκεια της σύμβασης ορίστηκε σε 30 έτη, που θα άρχιζαν από την ημερομηνία παράδοσης του τουριστικού λιμένα στην ενάγουσα, ενώ με το άρθρο 6 καθορίστηκε το ύψος των μισθωμάτων που θα κατέβαλε η ενάγουσα στο Λιμενικό Ταμείο, και συμφωνήθηκε περαιτέρω (άρθρο 6.3) ότι οι μέτοχοι της ενάγουσας εντός δύο μηνών από την υπογραφή της προβλεπόμενης σύμβασης με το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης θα δώριζαν στο Λιμενικό Ταμείο μετοχές που θα αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 5% του μετοχικού κεφαλαίου της. Με την ίδια σύμβαση το συνολικό κόστος της επένδυσης ορίστηκε κατ' ελάχιστο στο ποσό των 4.000.000 ευρώ και συμφωνήθηκε ότι η ενάγουσα θα βαρυνόταν, μεταξύ άλλων, με το σύνολο των δαπανών που αντιστοιχούσαν στο κόστος κατασκευής των έργων που περιγράφονταν στη σύμβαση. Στη συνέχεια με την από 21-12-2011 "Σύμβαση Παραχώρησης Της Χρήσης και Εκμετάλλευσης Της Ζώνης (χερσαίας και θαλάσσιας) Του Τουριστικού Λιμένα ...", το Ελληνικό Δημόσιο, όπως εκπροσωπούνταν από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, παραχώρησε σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2160/1993 (άρθρο 31 παρ. 7) στην ενάγουσα τη χρήση και εκμετάλλευση της ζώνης του τουριστικού λιμένα που χωροθετήθηκε στο λιμάνι της ... με την ανωτέρω υπουργική απόφαση. Σύμφωνα με το άρθρο 3 της σύμβασης "Η δυναμικότητα του τουριστικού λιμένα ανέρχεται σε 261 θέσεις ελλιμενισμού στη θάλασσα και 54 θέσεις ελλιμενισμού στην ξηρά, προς διαχείμαση. Η συνολική χερσαία επιφάνεια του τουριστικού λιμένα είναι 20.000 τ.μ. που θα προκύπτει και από επιχωματώσεις, με εμβαδόν επιχωματώσεων 8.400 τ.μ...". Με το άρθρο 6 συμφωνήθηκε ότι η παραχώρηση στην ενάγουσα θα άρχιζε από την υπογραφή της σύμβασης και θα έληγε μετά από 43 έτη, με δυνατότητα παράτασής της για μία επιπλέον δεκαετία. Ακολούθως με την από 9-1-2012 αίτησή της προς το Λιμενικό Ταμείο ... η ενάγουσα δια του νομίμου εκπροσώπου της ζήτησε την οριοθέτηση του χώρου της χερσαίας ζώνης της μαρίνας. Στις 26-1-2012, η Λιμενική Επιτροπή Νομού ... με την 9 πράξη της αποφάσισε την τροποποίηση της χερσαίας ζώνης του Τουριστικού Λιμένα ..., έτσι ώστε η προς εκμετάλλευση έκταση να έχει συνολικό εμβαδόν 20.000 τ.μ. με την παραχώρηση στην ενάγουσα δύο μερικότερων τμημάτων της χερσαίας ζώνης όπως αυτά απεικονίζονταν στο από Ιανουάριο του 2012 τοπογραφικό διάγραμμα των πολιτικών μηχανικών Κωνσταντίνου Αυδίκου και Κωνσταντίνου Βασιλειάδη. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ανωτέρω πράξη της Λιμενικής Επιτροπής, με αφορμή την ανωτέρω αίτηση της ενάγουσας, το Λιμενικό Ταμείο από κοινού με την ενάγουσα ανέθεσαν σε πολιτικό μηχανικό τη σύνταξη τοπογραφικού διαγράμματος που θα απεικονίζει το χερσαίο χώρο εγκατάστασης και λειτουργίας της μαρίνας, σύμφωνα με την πιο πάνω υπουργική απόφαση χωροθέτησής της. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην ανωτέρω πράξη: "Κατά την υλοποίηση της πιο πάνω υπουργικής απόφασης και σύμφωνα με το από Ιανουάριος 2012 αναλυτικό τοπογραφικό διάγραμμα διαπιστώθηκε ότι ο χερσαίος χώρος λειτουργίας της Μαρίνας ... ανέρχεται μόλις σε 14.219,43 τ.μ. και όχι σε 20.000 τ.μ.". Η εν λόγω πράξη ελέγχθηκε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας (αριθ. πρωτ. 10321/2691/1-3-2012) και δεν διαπιστώθηκε παράβαση νόμου αναφορικά με τη διαδικασία λήψης της. Κατόπιν τούτου, το Λιμεναρχείο ... με έγγραφο που κοινοποίησε, μεταξύ άλλων, στο σύλλογο επαγγελματιών αλιέων ... και στο σύλλογο ερασιτεχνών αλιέων ..., τον Απρίλιο του 2012, γνωστοποίησε σε αυτούς ότι οποιαδήποτε συναλλαγή που θα αφορά κράτηση και παραμονή θέσης στη μαρίνα ... θα γίνεται με την ενάγουσα. Στη συνέχεια, στις 12-6-2012, συνήφθη μεταξύ του Προέδρου του Λιμενικού Ταμείου ... και της ενάγουσας, μέσω των νομίμων εκπροσώπων τους, το με ίδια ημερομηνία "Πρακτικό Παραδόσεως - Παραλαβής Τουριστικού Λιμένος ...", σύμφωνα με το οποίο η ενάγουσα παρέλαβε την ανωτέρω ημερομηνία (12-6-2012) τη χρήση των εκμισθωθεισών χερσαίων εκτάσεων, συνολικού εμβαδού 20.000 τ.μ., όπως αυτές αναφέρονται και περιγράφονται στην 9/26-1-2012 απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής ... και στο από μηνός Ιανουάριου 2012 τοπογραφικό διάγραμμα των πολιτικών μηχανικών Κωνσταντίνου Αυδίκου και Κωνσταντίνου Βασιλειάδη, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της απόφασης αυτής. Με την 145/31-10-2012 πράξη της η Λιμενική Επιτροπή αποφάσισε ότι η ενάγουσα θα έχει την αποκλειστική χρήση της δυτικής πλευράς της χερσαίας ζώνης του Τουριστικού Λιμένα, όπως αυτή αποτυπωνόταν στο με στοιχεία 282-ΦΧ-4 διάγραμμα που συνέταξε η τεχνική εταιρία "MARNET Α.Τ.Ε". Στις 31-12-2012 δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 334, τεύχος Α.Α.Π., το 8216/115/12 προγραμματικό σχέδιο (master plan) Λιμένα ... και Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού, όπως εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων. Στις 30-1-2013 η Επιτροπή Τουριστικών Λιμένων γνωμοδότησε υπέρ της τροποποίησης της χωροθέτησης που αναφερόταν στην ως άνω υπουργική απόφαση. Ακολούθως, με την 6493/13-3-2014 απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού (ΦΕΚ 94/τεύχος Α.Α.Π./28-3-2014), αποφασίστηκε η τροποποίηση της ανωτέρω υπουργικής απόφασης Χωροθέτησης Τουριστικού Λιμένα ..., σύμφωνα με τη μελέτη που είχε υποβληθεί, όπως εμφανιζόταν στα 282-ΦΧ-3 και 282-ΦΧ-4 Σχέδια "Γενική Διάταξη Έργων - Ρυμοτομικό Σχέδιο Χερσαίας Ζώνης" και "Γενική Διάταξη Εγκαταστάσεων Χερσαίας Ζώνης", που επισυνάφθηκαν στην υπουργική απόφαση. Κατά την τελευταία υπουργική απόφαση το σύνολο των θέσεων ελλιμενισμού ανερχόταν σε 297, το συνολικό εμβαδόν της χερσαίας ζώνης σε 20.000 τ.μ. και το συνολικό εμβαδόν της θαλάσσιας ζώνης σε 48.067,50 τ.μ. Περαιτέρω, όσον αφορά τις επεμβάσεις στη χερσαία ζώνη, αναφερόταν ότι: "Η χερσαία ζώνη της Μαρίνας, στη νέα μορφή της, οριοθετείται προς Βορρά από το δρόμο που οδηγεί στον εμπορικό λιμένα και το νέο αλιευτικό καταφύγιο ..., Ανατολικά και Νότια από τη χερσαία ζώνη του εμπορικού λιμένα και Δυτικά από την πόλη της ... και συγκεκριμένα από το χώρο στάθμευσης Ι.Χ. αυτοκινήτων ο οποίος παρεμβάλλεται μεταξύ της οδού Σπηλιάδου και της χερσαίας ζώνης της Μαρίνας". Ακολούθως στις 13-10-2014 καταρτίστηκε μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ενάγουσας νέα σύμβαση, με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο παραχώρησε στην ενάγουσα τη χρήση και εκμετάλλευση της ζώνης του Τουριστικού Λιμένα που χωροθετήθηκε στο λιμάνι της .... Στο άρθρο 3 της σύμβασης αυτής καθορίζεται λεπτομερώς η περιγραφή του τουριστικού λιμένα, που οριζόταν ως εξής: "Η δυναμικότητα του τουριστικού λιμένα ανέρχεται σε 297 θέσεις ελλιμενισμού και το εμβαδόν της θαλάσσιας ζώνης του λιμένα είναι 48.067,50 τ.μ. και το εμβαδόν της χερσαίας ζώνης 20.000 τ.μ.". Με την ίδια δε σύμβαση ανέλαβε η ενάγουσα την υποχρέωση να κατασκευάσει εντός προθεσμίας τριών ετών τα περιγραφόμενα έργα στη θαλάσσια και χερσαία ζώνη της μαρίνας, το συνολικό κόστος των οποίων προϋπολογίστηκε σε 8.605.200 ευρώ, η δε διάρκεια της παραχώρησης ορίστηκε σε 24 έτη, με δυνατότητα παράτασής της για μία επιπλέον εικοσαετία. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος, ο οποίος είναι δημότης ... και δικαστικός επιμελητής στο επάγγελμα, διατηρούσε και ελλιμένιζε δύο σκάφη στη θαλάσσια περιοχή του τουριστικού λιμένα. Το Λιμεναρχείο ... με το 3424/1-8-2012 έγγραφό του, με θέμα "ΜΑΡΙΝΑ ...", το οποίο κοινοποιήθηκε στο Λιμενικό Ταμείο, στον σύλλογο επαγγελματιών αλιέων ..., στον Σύλλογο ερασιτεχνών αλιέων ... και σε τρεις ναυλωτές ήτοι τους ..., ενημέρωσε τους προαναφερόμενους σχετικά με το ότι οποιαδήποτε συναλλαγή στο εξής που αφορά κράτηση και παραμονή θέσης στη μαρίνα ... θα γίνεται με την Κοινοπραξία Τουριστικού Λιμένα ... ήτοι την ενάγουσα. Ο εναγόμενος όταν έλαβε γνώση του παραπάνω εγγράφου και της ανωτέρω 9/2012 πράξης που εξέδωσε η Λιμενική Επιτροπή, με την οποία αποφασίστηκε η τροποποίηση της χερσαίας ζώνης του τουριστικού λιμένα, συνέταξε την από 12-7-2012 με αριθ. 21880 αίτηση που απηύθυνε προς τον Δήμο ..., προκειμένου να τεθεί προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο το ζήτημα της νομιμότητας της υπ' αριθ. 625/10-4-2012 απόφασης της Λιμενικής Επιτροπής ..., με την οποία έγινε αποδεκτή, ως ανωτέρω, η τροποποίηση της χωροθέτησης της χερσαίας ζώνης της μαρίνας. Ειδικότερα με την αίτηση αυτή ο εναγόμενος, ισχυρίσθηκε ότι η εν λόγω πράξη "είναι προφανώς μη νόμιμη και πάρθηκε χωρίς να έχει αρμοδιότητα η Λιμενική Επιτροπή", και ότι "με την παραχώρηση αυτή της προκυμαίας, σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση, η πιο πάνω εταιρεία (ενάγουσα) αφ' ενός θα επωφεληθεί επιπλέον θέσεις ελλιμενισμού ερασιτεχνικών σκαφών των πολιτών της ... και όχι μόνο για τις οποίες δεν έχει συμφωνηθεί το αντίστοιχο τίμημα με την προκήρυξη και αφ'ετέρου θα κλειστεί ο δρόμος της προκυμαίας που είναι δικαίωμα του Έλληνα πολίτη φορολογούμενου να την χρησιμοποιεί ελεύθερα". Επί της ανωτέρω αίτησης ο εναγόμενος δεν έλαβε καμία απάντηση από τον Δήμο .... Ακολούθως, ο εναγόμενος, ο νόμιμος εκπρόσωπος του Συλλόγου Επαγγελματιών Αλιέων ... και οι Β. Χ., Β. Μ., Γ. Ρ. και Δ. Κ. με την από 6-12-2012 προσφυγή-αίτηση-αναφορά τους προς τον Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας, ζητούσαν από αυτόν να ακυρώσει την 145/2012 απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής, να ανακαλέσει την 10321/2691/2012 απόφασή του με την οποία ενέκρινε την 9/2012 απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής και να ακυρώσει την τελευταία. Η συγκεκριμένη δε προσφυγή- αίτηση-αναφορά κοινοποιήθηκε και: 1) στον Υπουργό Ανάπτυξης και Τροφίμων, 2) Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, 3) Υπουργό Ναυτιλίας και Αιγαίου, 4) Υπουργό Εσωτερικών, 5) Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας -Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, 6) Υπουργό Περιβάλλοντος - Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, 7) Υπουργό Τουρισμού, 8) Υπουργό Οικονομικών, 9) Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, 10) Συνήγορο του Πολίτη, 11) Δήμαρχο ..., 12) Αντιπεριφερειάρχη ..., 13) Λιμενάρχη ..., 14) Πρόεδρο Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου και 15) Επιτροπή Τουριστικών Λιμένων, από τους οποίους ζητούσαν να προβούν στις νόμιμες ενέργειες προκειμένου να μην τροποποιηθεί η χωροθέτηση του τουριστικού λιμένα .... Στην εν λόγω προσφυγή-αίτηση-αναφορά αναφέρονταν, μεταξύ άλλων, και τα εξής: "Η Λιμενική Επιτροπή Λιμενικού Ταμείου Νομού ... εξέδωσε τη με αριθ. 9/26-1-2012 απόφασή της, με την οποία προέβη σε τροποποίηση της ως άνω χωροθέτησης και όχι μόνο. Ειδικότερα η τροποποίηση έγινε με την παραχώρηση στη μισθώτρια εταιρία δύο μερικότερων τμημάτων της χερσαίας ζώνης με στοιχεία νέου τοπογραφικού διαγράμματος δικής της κατασκευής (μηχανικών επιλογής της Λιμενικής Επιτροπής) εμβαδού 5.468,60 τ.μ. και 311,97 τ.μ. αντίστοιχα. Και φυσικά δεν πρόκειται για έκταση από επιχωματώσεις, όπως προβλεπόταν στη χωροθέτηση αλλά για χώρο παντελώς έξω και πέραν του προσδιορισμένου από το συνοδεύον την πράξη χωροθέτησης της Υπουργού Ανάπτυξης τοπογραφικό διάγραμμα, έτσι ώστε να καταλαμβάνεται χώρος κοινόχρηστου δρόμου στην παραλία της ... και στην Πλατεία .... Φυσικά ουδεμία δικαιοδοσία, αρμοδιότητα και εξουσία είχε η Λιμενική Επιτροπή να προβεί σε τροποποίηση της χωροθέτησης της Υπουργού Ανάπτυξης στον ως άνω χώρο και δυνάμει αυτής της απόφασης της Λιμενικής Επιτροπής ήδη παραχωρήθηκε στη μισθώτρια εταιρία ο παραπάνω επιπλέον εκτός μίσθωσης χώρος και τον εκμεταλλεύεται. Όμως η Λιμενική Επιτροπή παρέβη το νόμο, αφού το εμβαδόν που προσέθεσε για χρήση της μισθώτριας εταιρίας είναι επί εκτάσεως εκτός του ορισθέντος στην πράξη χωροθέτησης της Υπουργού Ανάπτυξης, η υπόθεση αποτελεί σκάνδαλο και όχι μόνο, γιατί πέραν αυτής της παράνομης ενέργειας, αντίθετα με το νόμο, τη διακήρυξη του διαγωνισμού και το συμβατικό κείμενο της μίσθωσης υποχρεώνει τη μισθώτρια εταιρία να μεταβιβάσει στο Λιμενικό Ταμείο μετοχές της ίσες με το 5% επί του κεφαλαίου της. Και η παραπάνω απόφασή της είναι καθαρά εκτός νόμου... Σύμφωνα με το άρθρο 31 παρ. 6 Ν. 2160/1993, μετά τη χωροθέτηση η παραχώρηση γίνεται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού. Τούτο σημαίνει ότι είναι αδιανόητη η τροποποίηση της πράξης χωροθέτησης, με την οποία θα μεταβάλλεται επ' ωφελεία του μισθωτή ο μίσθιος χώρος και θα καθορίζονται όροι επωφελέστερης εκμετάλλευσης αυτού, πέραν των όρων της διακήρυξης, αφού θα αποκλείεται η συμμετοχή άλλων υποψηφίων μισθωτών, με καταβολή και υψηλότερου ανταλλάγματος, οι οποίοι θα συμμετείχαν στον προκηρυχθέντα αρχικό διαγωνισμό αν εγνώριζαν αυτά τα ευνοϊκά δεδομένα και απομένει να ευεργετείται σκανδαλωδώς ο υφιστάμενος μισθωτής ...". Ο Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης κρίνοντας επί της ανωτέρω προσφυγής (που εκτιμήθηκε ως αίτηση θεραπείας), αλλά και επί άλλης ένστασης κατά της τροποποίησης της χωροθέτησης του τουριστικού λιμένα, εξέδωσε την 10049/2344/6-3-2013 απόφασή του, με την οποία, αφού έκρινε ότι οι ανωτέρω προσβαλλόμενες πράξεις της Λιμενικής Επιτροπής δεν αποτελούν αποφάσεις, με τις οποίες εγκρίνεται ή τροποποιείται η χωροθέτηση της χερσαίας ζώνης του τουριστικού λιμένα, αλλά αποτελούν εισηγήσεις - γνωμοδοτήσεις για την επικείμενη χωροθέτηση, η πραγματοποίηση ή μη της οποίας εναπόκειται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του οικείου Υπουργείου, ακύρωσε τις εν λόγω 9/2012 και 145/2012 πράξεις της Λιμενικής Επιτροπής, διότι, κατά τη λήψη τους, διαπιστώθηκαν ελλείψεις των τοπογραφικών διαγραμμάτων που συνόδευαν τις προσβληθείσες πράξεις και ανέπεμψε την υπόθεση στη Διοίκηση (Λιμενικό Ταμείο ...) προκειμένου να προβεί στη λήψη νέας απόφασης που να συνοδεύεται από νόμιμα θεωρημένο τοπογραφικό διάγραμμα σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης και σύμφωνα με το εγκεκριμένο από την Επιτροπή Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων "Προγραμματικό Σχέδιο (Master plan) Λιμένα ... και Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού". Η απόφαση αυτή, όμως, του Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης ακυρώθηκε με την 8216/162/13/28-5-2013 απόφαση του υπουργού Ναυτιλίας & Αιγαίου, κατόπιν άσκησης σχετικής ιεραρχικής προσφυγής από το Λιμενικό Ταμείο ..., επειδή, σύμφωνα με το σκεπτικό της ανωτέρω απόφασης, επρόκειτο "για τουριστικό λιμάνι εντός περιοχής υφιστάμενου εμπορικού λιμένα, η έγκριση της χωροθέτησης, των απαιτούμενων προσχώσεων και των χρήσεων αυτών, των χρήσεων γης και των όρων και περιορισμών δόμησης συντελείται με απόφαση της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων του Υπουργείου Ναυτιλίας & Αιγαίου (Ε.Σ.Λ.Λ.) η οποία είχε ήδη εκδοθεί (αριθ. 56/08/21-02-2013), όπως προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου δέκατου ένατου, Μέρος Β' του ν. 2932/2001 (Α-145)" και επειδή με βάση αυτά δεν προέκυπτε αρμοδιότητα του Γ.Γ. της Αποκεντρωμένης Διοίκησης επί των θεμάτων που αναφέρονταν στις ως άνω πράξεις του Λιμενικού Ταμείου .... Στο μεταξύ, οι ίδιοι ως άνω πέντε αιτούντες είχαν υποβάλει προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πρέβεζας την από 28-1-2013 αναφορά τους, το περιεχόμενο της οποίας ήταν παρόμοιο με αυτό της ανωτέρω προσφυγής τους προς το Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Με την αναφορά αυτή, επικαλούμενοι τις ανωτέρω παράνομες, κατά τους ισχυρισμούς τους, πράξεις της Λιμενικής Επιτροπής σχετικά με την τροποποίηση της χωροθέτησης της χερσαίας ζώνης του τουριστικού λιμένα, και εκφράζοντας την πεποίθησή τους ότι έχουν τελεστεί ποινικά αδικήματα, ζητούσαν την παρέμβαση του ανωτέρω Εισαγγελέα και συγκεκριμένα ζητούσαν από αυτόν (Εισαγγελέα) να ζητήσει το έγγραφο διακήρυξης του διαγωνισμού και τη σύμβαση που σύναψε η ενάγουσα με το Λιμενικό ταμείο που η τελευταία αρνούνταν, κατά τους ισχυρισμούς τους, να τους χορηγήσει. Με βάση την παραπάνω αναφορά ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος του τότε προέδρου του Λιμενικού Ταμείου Ν. ... Ι. Γ. για απιστία στην υπηρεσία κατ' εξακολούθηση με αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας (άρθρα 256 εδ. β, 263, 13° και 98 ΠΚ). Συγκεκριμένα η κατηγορία που του αποδόθηκε ήταν ότι παραχώρησε στις 12-6-2012 στην ενάγουσα έκταση 5.780,57 τ.μ., που δεν αποτελούσε χωροθετημένη ζώνη τουριστικού λιμένα, της οποίας η διαχείριση είχε εκχωρηθεί από το Ελληνικό Δημόσιο στο Λιμενικό Ταμείο, συνυπογράφοντας με την ενάγουσα το από 12-6-2012 πρακτικό παράδοσης - παραλαβής τουριστικού λιμένα ..., συνολικού εμβαδού 20.000 τ.μ., αποκλείοντας έτσι το Λιμενικό Ταμείο από τη διαχείριση της έκτασης των 5.780,57 τ.μ., και ζημιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την περιουσία του για να ωφεληθεί η ενάγουσα, αφού για την είσπραξη των λιμενικών τελών κατά μέσο όρο 50 σκαφών που μπορούσαν να ελλιμενιστούν στην επιπλέον παραχωρηθείσα ζώνη λιμένα, δεν εισέπραττε τα λιμενικά τέλη για λογαριασμό του λιμενικού ταμείου, αλλά επέτρεπε στην ενάγουσα την είσπραξή τους, ταυτόχρονα δε (σύμφωνα με την κατηγορία που του αποδόθηκε) δεν απαίτησε την καταβολή του συμφωνηθέντος μισθώματος του πρώτου έτους, ύψους 92.400 ευρώ, ως αντάλλαγμα για τη χρήση του τουριστικού λιμένα. Η υπόθεση δικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ... (...) και επ' αυτής εκδόθηκε η 532/2016 απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου, με την οποία ο ανωτέρω κατηγορούμενος κηρύχθηκε αθώος. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος απέστειλε στον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης την από 15-3-2013 αναφορά του, στην οποία, αφού μνημόνευε την, με την 9/2012 πράξη της Λιμενικής Επιτροπής, παράνομη, κατά τους ισχυρισμούς του, τροποποίηση της χωροθέτησης του τουριστικού λιμένα και αφού εξέφραζε την αδυναμία του να κατανοήσει τη νομιμότητα των ενεργειών της διοίκησης, ζητούσε την παρέμβασή του. Ακολούθως, με το από 4-10-2013 έγγραφο που απηύθυνε στον Δήμο ... και στην Πρόεδρο του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου ..., με τίτλο "ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ", ρωτούσε να πληροφορηθεί αν η ενάγουσα είχε καταβάλει προς το Λιμενικό Ταμείο τα προβλεπόμενα από τη σύμβαση οικονομικά ανταλλάγματα για τη χρήση του Τουριστικού Λιμένα, και κατέληγε γράφοντας: "Μήπως περιμένουμε τις εκλογές για να φανούν ως προστάτες του Δήμου και της Πόλης και να το καταγγείλουν τότε. Αλλά ο Επενδυτής μέχρι τότε να κάνει την δουλειά του όπως Ξέρει;". Επιπρόσθετα, υπέβαλε προς την Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων την από 19-11-2013 αναφορά, την οποία κοινοποίησε: 1) στο γραφείο του Πρωθυπουργού Ελλάδος,-2) στον Υπουργό Οικονομικών και 3) στον Υπουργό Ναυτιλίας. Σε αυτήν, αφού εξέθετε τις ανωτέρω ενέργειές του (αναφορές, προσφυγές κλπ) και την, κατά την άποψή του, παράνομη απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής περί τροποποίησης της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα, με την οποία επεκτάθηκε η χερσαία ζώνη του κατά 5.468,60 τ.μ., ισχυριζόμενος ότι προέκυπταν σοβαρές παραβάσεις και παραλείψεις, ζητούσε τον έλεγχο της υπόθεσης από την ανωτέρω υπηρεσία. Επί της ανωτέρω αναφοράς του εναγόμενου απάντησε η προϊσταμένη της Διεύθυνσης Τουριστικών Λιμένων του Υπουργείου Τουρισμού με το με α.π. 3682/10-2-2014 έγγραφό της. Σε αυτό αναφερόταν, μεταξύ άλλων, τα εξής: "Μετά την υπογραφή της από 21/12/2011 σύμβασης παραχώρησης ανέθεσαν τη σύνταξη τοπογραφικού διαγράμματος της χερσαίας ζώνης του τουριστικού λιμένα, με σκοπό την αναλυτική αποτύπωσή της. Από την ανωτέρω αποτύπωση προέκυψε ότι η υφιστάμενη χερσαία ζώνη ανέρχεται σήμερα σε 14.219,43 τ.μ. αντί των συμφωνημένων 20.000 τ.μ.. Η διαφορά αυτή, σύμφωνα με την υποβληθείσα τεχνική έκθεση, οφείλεται κατά κύριο λόγο στον τρόπο υλοποίησης των λιμενικών έργων και στον τρόπο οριοθέτησης της χερσαίας ζώνης της μαρίνας σε σχέση με τον όμορο χερσαίο χώρο του εμπορικού λιμένα ...... Για να συμπεριληφθεί όμως αυτή η νέα έκταση στη ζώνη του τουριστικού λιμένα ... θα πρέπει βάσει του ν. 2160/1993 να γίνει τροποποίηση της υπάρχουσας χωροθέτησης από το καθ' ύλην αρμόδιο όργανο, δηλαδή το Υπουργείο Τουρισμού, μετά από γνώμη της Επιτροπής Τουριστικών Λιμένων. Στην υπηρεσία μας υποβλήθηκε Φάκελος Τροποποίησης της χωροθέτησης. Η τροποποίηση της χωροθέτησης του τουριστικού λιμένα ... θα ολοκληρωθεί με απόφαση της Υπουργού Τουρισμού. Όσον αφορά τη δυνατότητα που έχει η εταιρία να χρησιμοποιεί και να εκμεταλλεύεται το χώρο της μαρίνας, σας γνωρίζουμε ότι η από 21/12/2011 σύμβαση λύθηκε αυτοδικαίως στις 21-4-2013 λόγω μη τήρησης ενός τυπικού όρου της. Παραμένει όμως σε ισχύ η σύμβαση που έχει συναφθεί μεταξύ του Λιμενικού Ταμείου και της ως άνω εταιρίας και αφορά τη διαχείριση και εκμετάλλευση της μαρίνας. Από την αναλυτική παράθεση όλων των ως άνω αποδεικνύεται με απόλυτη σαφήνεια ότι δεν υπάρχει η παραμικρή κατ' ισχυρισμό σας "παράβαση και παράλειψη" στον χειρισμό του θέματος εκ μέρους του καθ' ύλην αρμοδίου Υπουργείου Τουρισμού...". Κατόπιν, ο εναγόμενος απέστειλε τις από 28-2-2014 και 5-3-2014 αναφορές του προς τη Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού, με σχεδόν ταυτόσημο περιεχόμενο, με σκοπό να αντικρούσει την ανωτέρω απάντηση που είχε λάβει από την προϊσταμένη της Διεύθυνσης Τουριστικών Λιμένων του Υπουργείου Τουρισμού. Η τελευταία, ανταπαντώντας με το 9910/2014 έγγραφό της στην αναφορά του εναγόμενου, εξέθετε, μεταξύ άλλων, ότι η τροποποίηση της Τ/841/2-5-1996 απόφασης χωροθέτησης ολοκληρώθηκε με την έκδοση της με Α.Π. 6493/13-3-2014 (ΔΕΚ 94/Α.Α.Π./28-3-2014) απόφασης της Υπουργού Τουρισμού και ότι στη νέα σύμβαση παραχώρησης θα καθοριζόταν μεταξύ άλλων και το προσήκον οικονομικό αντάλλαγμα που θα έπρεπε να καταβάλει ο φορέας διαχείρισης προς το Δημόσιο για την προς αυτόν παραχώρηση της χρήσης και εκμετάλλευσης του τουριστικού λιμένα και ότι δεν υπήρχε θέμα απώλειας εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου. Ο εναγόμενος προκειμένου να αντικρούσει εκ νέου τους ισχυρισμούς που προέβαλε η ανωτέρω προϊσταμένη της Διεύθυνσης Τουριστικών Λιμένων, απέστειλε το νεότερο από 7-5-2014 έγγραφό του προς τη Γραμματεία του Πρωθυπουργού, το οποίο κοινοποίησε στο Υπουργείο Τουρισμού, στο Υπουργείο Οικονομικών και στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πρέβεζας, με το οποίο ζητούσε, μεταξύ άλλων, τον αυτεπάγγελτο έλεγχο της υπόθεσης από τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για να διαπιστωθεί εάν οι αναφερόμενες πράξεις ή παραλείψεις του Λ.Τ. ... και της αρμόδιας Διεύθυνσης Τουριστικών Λιμένων είναι παράνομες και εάν από αυτές ζημιώνεται το Δημόσιο. Στο μεταξύ το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο ... με την 21/12-3-2014 απόφασή του, αποφάσισε, μεταξύ άλλων, να απαγορεύσει στην ενάγουσα να εισπράττει μισθώματα και να χρησιμοποιεί το χώρο της μαρίνας "έως ότου ξεκαθαρίσει το θέμα με την παραχώρηση χρήσης" που του είχε γίνει από το Υπουργείο Τουρισμού, λόγω του ότι, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην απόφαση, με το αναφερόμενο από 4-9-2013 έγγραφο του Υπουργείου είχε γίνει γνωστό ότι η από 21-12-2011 σύμβαση παραχώρησης και εκμετάλλευσης λύθηκε αυτοδικαίως. Επίσης, όπως αναγραφόταν στο σκεπτικό της ίδιας απόφασης, οι έως τότε (από τις 12-6-2012) ληξιπρόθεσμες οφειλές από μισθώματα της ενάγουσας προς το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο ανέρχονταν στο ποσό των 143.880 ευρώ. Κατόπιν, ο εναγόμενος απέστειλε προς την πρόεδρο του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου την από 25-4-2014 εξώδικη γνωστοποίηση και πρόσκληση, την οποία κοινοποίησε στους: 1) Δήμαρχο ..., 2) Γραμματέα Περιφερειακής Διοίκησης Ηπείρου, 3) Τμήμα Συμβάσεων Παραχώρησης-Διεύθυνση Τουριστικών Λιμένων- Υπουργείο Τουρισμού, 4) Εισαγγελία Πρωτοδικών ... και 5) Γραμματεία Πρωθυπουργού, στην οποία (εξώδικη γνωστοποίηση) ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής: "Ο επενδυτής (χωρίς να έχει δώσει κανένα αντάλλαγμα - με δωρεάν παραχώρηση του χώρου των 5,5 περίπου στρεμμάτων) άρχισε να εισπράττει αμέσως αντίτιμο για ελλιμενισμό στο χώρο αυτό. Το Λ.Τ. έχασε έσοδα ελλιμενισμού στο χώρο αυτό από 12/6/2012 μέχρι τουλάχιστον 12/3/2014, οπότε δηλαδή αποφασίστηκε με την αρ. 21/2014 απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Λ.Τ. να μην εισπράττει ο επενδυτής και να μην χρησιμοποιεί το χώρο της Μαρίνας". Καλούσε δε την ως άνω αποδέκτρια του εγγράφου του να ενεργήσει άμεσα με κάθε νόμιμο μέσο "για την διαφάνεια και το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης ώστε να διασφαλιστεί ανάλογα το δημόσιο συμφέρον". Στη συνέχεια ο εναγόμενος υπέβαλε την από 23-10-2014 μηνυτήρια αναφορά του προς τον Εισαγγελέα Εγκλημάτων Διαφθοράς (αριθ. πρωτ. 60685/30-10-2014), στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων: "παράνομη κατοχή του χώρου της μαρίνας από τον επενδυτή...παρανομίες χάριν της ωφέλειας του επενδυτή...Οι φτωχές δικαιολογίες τους έχουν σαν στόχο να καλύψουν το όφελος του επενδυτή...", "...αλλά άφηναν τον καιρό και πέρναγε και τον επενδυτή να εισπράττει και να οργανώνει, αν και έκπτωτος, την επάνοδό του μέσω του υπουργείου", "Ξέρετε πόσες ημέρες ήταν έκπτωτος ο επενδυτής αλλά εκμεταλλεύονταν τη Μαρίνα; Τουλάχιστον 380 ημέρες...", "...όπου και να γυρίσει το βλέμμα του κανείς στη συγκεκριμένη υπόθεση βλέπει παρανομίες, διαπλοκή και αλληλοκάλυψη των εμπλεκομένων και παρανομούντων. Είναι το ίδιο κλίμα της διαφθοράς και ευνοιοκρατίας που οδήγησε τη χώρα στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα...". Περαιτέρω, υπέβαλε και την από 14-10-2015 αναφορά του στον Εισαγγελέα Εφετών Ιωαννίνων - που ακολούθως συσχετίστηκε στην ως άνω ήδη σχηματισθείσα δικογραφία από τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών ... - ζητώντας από αυτόν να παραγγείλει νέα δίωξη, αναφέροντας ότι "δεν έχει ασκηθεί δίωξη για συνέργεια ή ηθική αυτουργία τουλάχιστον στους εκπροσώπους της εταιρίας που γνώριζαν τα καθέκαστα και συνήργησαν". Με βάση τα παραπάνω, αποδείχτηκε ότι από τα ανωτέρω περιστατικά, που εξέθετε ο εναγόμενος στις ως άνω συνεχείς αναφορές-αιτήσεις- καταγγελίες του, αυτά που αφορούσαν την απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής ... (έστω και αν ουσιαστικά οι ανωτέρω σχετικές πράξεις της αποτελούσαν εισηγήσεις) για τροποποίηση της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα ... που είχε γίνει με την Τ/481/2-5-1996 απόφαση της Υπουργού Ανάπτυξης, με επέκταση της χερσαίας ζώνης του κατά 5.780,57 τ.μ. και με την παραχώρηση στην ενάγουσα δύο μερικότερων τμημάτων (5.468,60 τ.μ. και 311,97 τ.μ.) της χερσαίας ζώνης λιμένα που δεν συμπεριλαμβάνονταν στο συνοδεύον την ανωτέρω υπουργική απόφαση τοπογραφικό διάγραμμα, ήταν αληθή, όπως αληθές ήταν και το γεγονός, που υποστήριζε, σχετικά με το ότι η τροποποίηση της χωροθέτησης έγινε χωρίς να καθοριστεί διαφορετικό αντάλλαγμα - μίσθωμα, σε σχέση με αυτό που είχε καθοριστεί με την από 23-12-2008 σύμβαση παραχώρησης που είχε καταρτιστεί μεταξύ της ενάγουσας και του Λιμενικού Ταμείου (που βέβαια εκεί προβλεπόταν η παραχώρηση χερσαίας επιφάνειας 20.000 τ.μ., σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση χωροθέτησης). Επίσης αληθής ήταν και ο ισχυρισμός του ότι η από 21-12-2011 σύμβαση παραχώρησης που είχε καταρτιστεί μεταξύ της ενάγουσας και του Ελληνικού Δημοσίου είχε λυθεί, λόγω μη τήρησης συμβατικών υποχρεώσεων από την πλευρά της ενάγουσας, καθώς και ο ισχυρισμός του ότι η ενάγουσα εισέπραττε τέλη ελλιμενισμού και ως προς τον ως άνω επιπλέον παραχωρηθέντα χώρο, παρόλο που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα. Ωστόσο τα αναφερόμενα στις παραπάνω αιτήσεις - αναφορές - καταγγελίες του εναγόμενου περί παράνομων αποφάσεων της Λιμενικής Επιτροπής, περί έλλειψης αρμοδιότητάς της, περί σοβαρών παραλείψεων δημοσίων οργάνων προς όφελος της ενάγουσας και περί τέλεσης ποινικών αδικημάτων δεν αποδείχθηκαν αληθείς, δεδομένου του ότι οι ανωτέρω 9 και 145/2012 πράξεις της Λιμενικής Επιτροπής δεν ακυρώθηκαν και ούτε προέκυψε η τέλεση κάποιου αδικήματος που να αφορά και τους εκπροσώπους της ενάγουσας εταιρείας. Ωστόσο, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος, κατά την υποβολή των ως άνω αιτήσεων - αναφορών του γνώριζε ότι τα ως άνω καταγγελλόμενα ήταν αναληθή και ότι ενήργησε με σκοπό να προσβάλει την εμπορική πίστη και την επαγγελματική φήμη της ενάγουσας, καθώς από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει τέτοια γνώση. Αντίθετα, όπως αποδείχθηκε, ο εναγόμενος πίστευε ότι, όλα όσα ανέφερε στις παραπάνω αναφορές - καταγγελίες του ήταν αληθή. Η πεποίθησή του δε αυτή δικαιολογείται αφενός μεν από το γεγονός ότι στην ανωτέρω υπ' αριθ. 63/21-6-2007 πράξη της Λιμενικής Επιτροπής (περί κατακύρωσης του αποτελέσματος του προκηρυχθέντος διαγωνισμού για την αξιοποίηση του Τουριστικού Λιμένα ... μέσω μακροχρόνιας μίσθωσης στην ενάγουσα εταιρεία), αναφέρεται, ρητά ότι η ενάγουσα είχε λάβει γνώση από τότε σχετικά με την έκταση των έξι (6) στρεμμάτων που υπολείπονταν από τη σύγκριση της Τ/481/2-5-1996 υπουργικής απόφασης και της υφιστάμενης κατάστασης και παρά ταύτα η ενάγουσα σύναψε στις 23-12-2008 τη σύμβαση παραχώρησης και αξιοποίησης του Τουριστικού Λιμένα (Μαρίνας) ... με τους προαναφερόμενους ειδικότερους όρους, αφετέρου δε από το ότι στο ενσωματωμένο στην ως άνω υπουργική απόφαση τοπογραφικό δεν περιλαμβανόταν ο χώρος που παραχωρήθηκε μετέπειτα με την τροποποίηση της χωροθέτησης (ο χώρος της παραλίας έμπροσθεν του πάρκιγκ της πλατείας Ανδρούτσου και της πλατείας Ανδρούτσου) και ότι η συνολική έκταση των 20.000 τ.μ. που αναφέρεται στην υπουργική απόφαση θα προκύπτει από επιχωματώσεις εμβαδού 8.400 τ.μ., πράγμα το οποίο γνώριζε και η ενάγουσα. Τα γεγονότα αυτά, εύλογα, δημιούργησαν στον εναγόμενο την αμφιβολία για το ότι η έλλειψη των έξι στρεμμάτων θα έπρεπε να καλυφθεί με τις προβλεπόμενες επιχωματώσεις και όχι με την τροποποίηση χωροθέτησης του τουριστικού Λιμένα που τελικά έγινε. Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι η εκ μέρους του εναγόμενου αναφορά στις παραπάνω αιτήσεις και καταγγελίες περί παρανομιών και παραλείψεων που ωφελεί την ενάγουσα, που περιήλθε σε γνώση αόριστου αριθμού προσώπων, ως ισχυρισμός γεγονότος, ήταν αντικειμενικά ικανό να προσβάλει την εμπορική πίστη και επαγγελματική φήμη της ενάγουσας εταιρείας, η οποία εμφανίζεται να ενέχεται στις ως άνω παράνομες πράξεις προς οικονομικό της όφελος, ο δε εναγόμενος γνώριζε ότι τούτο ήταν πρόσφορο να βλάψει την εμπορική της πίστη. Ωστόσο από τον τρόπο της εκδήλωσης και τις περιστάσεις που έλαβαν χώρα οι αναφορές και καταγγελίες του εναγόμενου, δεν προκύπτει ότι ο σκοπός αυτού (εναγόμενου), κατευθυνόταν ειδικά στην προσβολή της εμπορικής πίστης και επαγγελματικής φήμης της ενάγουσας, αλλά αυτός ενήργησε αποκλειστικά για τη διαφύλαξη δικαιώματος του και από δικαιολογημένο ενδιαφέρον και ειδικότερα για την προστασία του δικαιώματος του χρήσης του κοινόχρηστου χώρου της χερσαίας ζώνης λιμένα, που παραχωρήθηκε με την τροποποίηση της πράξης χωροθέτησης στην ενάγουσα, μπροστά από την οποία ελλιμένιζε τα σκάφη του. Οι φράσεις που προαναφέρθηκαν και που αποτέλεσαν το περιεχόμενο των αναφορών του εναγόμενου, με τον τρόπο και το ύφος που συντάχθηκαν, δεν υπερέβαιναν το επιβαλλόμενο και αντικειμενικά αναγκαίο προς τούτο μέτρο για το δικαιολογημένο ενδιαφέρον της διαφύλαξης και προστασίας των δικαιωμάτων του. Η επισκόπηση του περιεχομένου των παραπάνω αναφορών - καταγγελιών οδηγεί σε κρίση ότι σκοπός υποβολής αυτών ήταν να γίνει η σχετική διερεύνηση αναφορικά με τη νομιμότητα της χωροθέτησης της χερσαίας ζώνης του λιμένα ..., για την οποία εξέφραζε τις αμφιβολίες του, ώστε να προστατευθούν τα δικαιώματα του εναγόμενου, τόσον ως δημότη της ... όσον και ως ιδιοκτήτη δύο σκαφών, τα οποία αυτός πίστευε ότι έχουν προσβληθεί. Επομένως, συντρέχει νόμιμος λόγος που αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης του εναγόμενου, κατά παραδοχή ως ουσιαστικά βάσιμης της παραδεκτά προβαλλόμενης απ' αυτόν, στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο αλλά και με τις έγγραφες προτάσεις του στο παρόν Δικαστήριο, νόμιμης (άρθρο 367 παρ. 1 ΠΚ) σχετικής ένστασης, η οποία, όπως αναφέρθηκε στην παραπάνω νομική σκέψη, εφαρμόζεται αναλογικά και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου, απορριπτόμενης της προβαλλόμενης από την ενάγουσα πρωτοδίκως αντένστασης του άρθρου 367 παρ. 2 του ΠΚ, την οποία επαναφέρει με την έφεσή του και στο παρόν Δικαστήριο...". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που κρίνοντας ομοίως είχε απορρίψει την αγωγή της κατά του αναιρεσιβλήτου, με την οποία, επικαλούμενη ότι ο τελευταίος, ισχυρίσθηκε κατ' εξακολούθηση ενώπιον τρίτων ψευδή περιστατικά που έβλαψαν το κύρος και την επαγγελματική της υπόληψη, εν γνώσει της αναλήθειάς τους, είχε ζητήσει, μεταξύ άλλων, να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που υπέστη από την σε βάρος της παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του. Όπως προκύπτει από το ως άνω εκτεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, όσον αφορά τους ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου περί παράνομων αποφάσεων της Λιμενικής Επιτροπής, περί έλλειψης αρμοδιότητάς της, περί σοβαρών παραλείψεων δημοσίων οργάνων προς όφελος της ενάγουσας και περί τέλεσης ποινικών αδικημάτων, για τους οποίους έκρινε ότι δεν αποδείχθηκαν αληθείς, απέρριψε την αγωγή της αναιρεσείουσας, δεχόμενο την εκ του άρθρου 367 § 1 ΠΚ ένσταση του αναιρεσιβλήτου, δηλαδή ότι ενήργησε αποκλειστικά από δικαιολογημένο ενδιαφέρον για τη διαφύλαξη νόμιμου δικαιώματός του, και απορρίπτοντας την προβληθείσα από την αναιρεσείουσα αντένσταση από το άρθρο 367 § 2 περ. β' ΠΚ, ότι δηλαδή από τον τρόπο εκδηλώσεως και από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκαν από τον αναιρεσίβλητο οι ανωτέρω επί μέρους πράξεις, προκύπτει σκοπός εξυβρίσεώς της. Ωστόσο, η αντένσταση αυτή της αναιρεσείουσας, ότι δεν αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της πράξης του αναιρεσιβλήτου, επειδή προέκυπτε σκοπός εξύβρισής της από τον τελευταίο, δεν ήταν νόμιμη, καθόσον αυτή είναι νομικό πρόσωπο και, συνεπώς, δεν μπορούσε να προτείνει τον εν λόγω ισχυρισμό, αφού, σύμφωνα με την υπό Ι μείζονα σκέψη, η περίπτωση άρσεως του άδικου χαρακτήρα της πράξης του δράστη, λόγω συνδρομής δικαιολογημένου ενδιαφέροντος, κατ' άρθρο 367 § 1 ΠΚ, δεν εφαρμόζεται, μόνον όταν συντρέχει η περίπτωση του εδαφίου α' της § 2 του άρθρου 367 ΠΚ, δηλαδή μόνον όταν οι προβλεπόμενες στην § 1 του ίδιου άρθρου δυσμενείς κρίσεις, εκφράσεις ή εκδηλώσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία της πράξης της συκοφαντικής δυσφήμησης (ΠΚ 363). Επομένως, το Εφετείο, για να καταλήξει στο άνω πόρισμά του, κάνοντας δεκτή την από το άρθρο 367 § 1 ένσταση του αναιρεσιβλήτου και απορρίπτοντας κατ' ουσίαν την αντένσταση της αναιρεσείουσας, εσφαλμένα εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 367 § 2 περ. β' ΠΚ, πλην όμως ορθώς κατ' αποτέλεσμα αποφάνθηκε και σε ορθό διατακτικό οδηγήθηκε. Κατά τη διάταξη του άρθρου 578 ΚΠολΔ, αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης κρίνεται εσφαλμένο αλλά το διατακτικό της ορθό, ο 'Αρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της. Η αντικατάσταση του αιτιολογικού της προσβαλλόμενης απόφασης από το αναιρετικό δικαστήριο, συνίσταται στην, με την απόφασή του, υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχεται η προσβαλλόμενη απόφαση σε άλλο κανόνα δικαίου, εφόσον η υπαγωγή αυτή απολήγει σε πόρισμα με περιεχόμενο όμοιο προς το διατακτικό της απόφασης. Ως αιτιολογικό δηλαδή νοείται η νομική αιτία, ήτοι η διάταξη νόμου, που αποτελεί τη μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού. Κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, αν ο Άρειος Πάγος διαπιστώσει ότι το διατακτικό της απόφασης είναι ορθό, υπάρχει όμως σφάλμα στις αιτιολογίες, απορρίπτει την αναίρεση, χωρίς να αντικαταστήσει τις αιτιολογίες, οι οποίες όμως στην ουσία αντικαθίστανται με αυτές της αναιρετικής. Στην περίπτωση, δηλαδή, αυτή το διατακτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου περιέχει απορριπτική της αναίρεσης διάταξη και στο σκεπτικό παράθεση του ορθού αιτιολογικού σε αντικατάσταση του εσφαλμένου (ΑΠ 1243/2019, ΑΠ 736/2019). Κατόπιν αυτών, εφόσον το Εφετείο, έστω και με εσφαλμένη αιτιολογία, ορθά, κατ' αποτέλεσμα, απέρριψε την αντένσταση της αναιρεσείουσας, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αυτή πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 367 §§ 1 και 2 ΠΚ, μη δεχομένη την αντέντασή της εκ του άρθρ. 367 § 2β ΠΚ, χωρίς να αιτιολογήσει επαρκώς το πως ήχθη σε αυτήν την κρίση, υποπίπτοντας έτσι στις πλημμέλειες που ελέγχονται αναιρετικά με τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται σχετικό έννομο συμφέρον προς αποτροπή δεδικασμένου από την ως άνω αιτιολογία. Περαιτέρω, το Εφετείο, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές του, δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 920 και 932 του ΑΚ και 364, 367 § 1 του ΠΚ και δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε σε αυτήν σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις, αιτιολογίες, χωρίς να είναι αναγκαίο να περιλάβει και άλλες προς αποσαφήνιση των όσων δέχθηκε, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των πιο πάνω διατάξεων και θεμελιώνουν το σαφώς διατυπούμενο ως άνω αποδεικτικό της πόρισμα, με τις υποστηρίζουσες αυτό ειδικότερες παραδοχές, ήτοι: Α) ότι οι ισχυρισμοί του αναιρεσιβλήτου που αφορούσαν α. την απόφαση της Λιμενικής Επιτροπής ... για τροποποίηση της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα ... που είχε γίνει με την αναφερόμενη απόφαση της Υπουργού Ανάπτυξης, με επέκταση της χερσαίας ζώνης του κατά 5.780,57 τ.μ. και με την παραχώρηση στην αναιρεσείουσα δύο μερικότερων τμημάτων της χερσαίας ζώνης λιμένα που δεν συμπεριλαμβάνονταν στο συνοδεύον την ανωτέρω υπουργική απόφαση τοπογραφικό διάγραμμα, β. την τροποποίηση της χωροθέτησης χωρίς να καθοριστεί διαφορετικό αντάλλαγμα - μίσθωμα, σε σχέση με αυτό που είχε καθοριστεί με την από 23-12-2008 σύμβαση παραχώρησης που είχε καταρτιστεί μεταξύ της ενάγουσας και του Λιμενικού Ταμείου, γ. τη λύση της από 21-12-2011 σύμβασης παραχώρησης, που είχε καταρτιστεί μεταξύ της ενάγουσας και του Ελληνικού Δημοσίου, λόγω μη τήρησης συμβατικών υποχρεώσεων από την πλευρά της ενάγουσας και δ. Την είσπραξη από την ενάγουσα τελών ελλιμενισμού και ως προς τον ως άνω επιπλέον παραχωρηθέντα χώρο, παρόλο που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης της χωροθέτησης του Τουριστικού Λιμένα, ήσαν αληθείς και, συνεπώς, δεν στοιχειοθετείται η τέλεση από τον αναιρεσίβλητο της πράξης της δυσφήμησης σε βάρος της αναιρεσείουσας εταιρείας ούτε και πληρούνται οι προϋποθέσεις ευθύνης του από το άρθρο 920 ΑΚ, και Β) όσον αφορά τους αναληθείς ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου περί παράνομων αποφάσεων της Λιμενικής Επιτροπής, περί έλλειψης αρμοδιότητάς της, περί σοβαρών παραλείψεων δημοσίων οργάνων προς όφελος της ενάγουσας και περί τέλεσης ποινικών αδικημάτων, α. ότι δεν αποδείχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος, κατά την υποβολή των ως άνω αιτήσεων - αναφορών του γνώριζε ότι τα ως άνω καταγγελλόμενα, ήταν αναληθή και ότι ενήργησε με σκοπό να προσβάλει την εμπορική πίστη και την επαγγελματική φήμη της αναιρεσείουσας, αλλά, αντίθετα, πίστευε ότι όλα όσα ανέφερε στις παραπάνω αναφορές - καταγγελίες του ήταν αληθή, αφού στην υπ' αριθ. 63/21-6-2007 πράξη της Λιμενικής Επιτροπής (περί κατακύρωσης του αποτελέσματος του προκηρυχθέντος διαγωνισμού) αναφέρεται, ρητά ότι η ενάγουσα είχε λάβει γνώση, σχετικά με την έκταση των έξι (6) στρεμμάτων, που υπολείπονταν με βάση τη σύγκριση της Τ/481/2-5-1996 υπουργικής απόφασης και της υφιστάμενης κατάστασης, και παρά ταύτα η ενάγουσα σύναψε στις 23-12-2008 τη σύμβαση παραχώρησης και αξιοποίησης του Τουριστικού Λιμένα (Μαρίνας) ... με τους προαναφερόμενους ειδικότερους όρους, και επί πλέον στο ενσωματωμένο στην ως άνω υπουργική απόφαση τοπογραφικό δεν περιλαμβανόταν ο χώρος που παραχωρήθηκε μετέπειτα με την τροποποίηση της χωροθέτησης, η δε συνολική έκταση των 20.000 τ.μ. που αναφέρεται στην υπουργική απόφαση θα προκύπτει από επιχωματώσεις εμβαδού 8.400 τ.μ., πράγμα το οποίο γνώριζε και η ενάγουσα, με αποτέλεσμα τα συγκεκριμένα περιστατικά να δημιουργήσουν στον εναγόμενο την πεποίθηση ότι η έλλειψη των έξι στρεμμάτων θα έπρεπε να καλυφθεί με τις προβλεπόμενες επιχωματώσεις και όχι με την τροποποίηση χωροθέτησης του τουριστικού Λιμένα που τελικά έγινε, και β. οτι ο αναιρεσίβλητος, με βάση τον τρόπο της εκδήλωσης και τις περιστάσεις που έλαβαν χώρα οι αναφορές και καταγγελίες του ενήργησε αποκλειστικά για τη διαφύλαξη δικαιώματός του και από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, όπως αυτό συγκεκριμενοποιείται στην προστασία του δικαιώματος του χρήσης του κοινόχρηστου χώρου της χερσαίας ζώνης λιμένα, που παραχωρήθηκε με την τροποποίηση της πράξης χωροθέτησης στην αναιρεσείουσα, τα ως άνω δε αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά καταφάσκουν την ουσιαστική βασιμότητα της από το άρθρο 367 § 1 εδ.γ ΠΚ προβληθείσας από τον αναιρεσίβλητο ένστασης περί άρσεως του άδικου χαρακτήρα των πράξεών του, ήτοι της δυσφήμησης της αναιρεσείουσας, και της διάδοσης σε βάρος της ψευδών ειδήσεων, και συνακόλουθα, την απόρριψη της αγωγής της αναιρεσείουσας, αφού, όπως εκτέθηκε, η ως άνω διάταξη εφαρμόζεται αναλογικά και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου, όπως αυτός οριοθετείται από τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 57-59 και 914 επ., 920 ΑΚ και, επομένως, αιρομένου του άδικου χαρακτήρα των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεων, αποκλείεται και το στοιχείο του παρανόμου της επιζήμιας συμπεριφοράς ως όρου της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου. Κατά συνέπεια, ο δεύτερος, από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος της αίτησης αναίρεσης, είναι αβάσιμος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν". Κατά την έννοια της διατάξεως ταύτης, για την ίδρυση του σχετικού λόγου αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 2/2008). Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθησαν και των οποίων έγινε επίκληση. Συνήθως αρκεί προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Μη λήψη υπόψη, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση ορισμένα μόνο από τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα όχι όμως και τα φερόμενα ως αγνοηθέντα (ΑΠ 559/2020, ΑΠ 1437/2017, ΑΠ 39/2008). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να εξειδικεύεται το αποδεικτικό μέσο, ώστε να προκύπτει η ταυτότητά του, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό του (ΑΠ 960/2017) και ο πραγματικός ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν μ'αυτό (ΑΠ 354/2011, ΑΠ 1324/2011), να αναφέρεται κατά τρόπο ορισμένο ότι έγινε νόμιμη επίκληση, ακόμη και αν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 1511/2011) και να αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 1185/2010). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη η από τον αριθ. 11γ' του άρθ. 559 ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, πλημμέλεια, με την αιτίαση, ότι το εφετείο, ενώ κάνει μνεία της από 23-10-2014 μηνυτήριας αναφοράς του αναιρεσιβλήτου προς τον Εισαγγελέα Διαφθοράς και της αναφοράς προς τον Εισαγγελέα Εφετών Ιωαννίνων, στην ουσία δεν τις λαμβάνει υπόψη της, αν όμως τις ελάμβανε υπόψη θα είχε αχθεί σε διαφορετική κρίση και επίσης δεν έλαβε υπόψη και δεν εκτίμησε ορθά την ΥΑ Τ/481/2-5-1996 περί "χωροθέτησης τουριστικού λιμένα στο ...", καθώς και το υπ'αριθ. πρωτ. 181/21-2-2006 έγγραφο του Λιμενικού ταμείου ... και έτσι η προσβαλλομένη απόφαση, μη λαμβάνοντας αυτά υπόψη επί της ουσίας, οδηγήθηκε σε εσφαλμένη κρίση, μη έχοντας, όπως υποστηρίζει, νόμιμη βάση. Από τη βεβαίωση, όμως, του Εφετείου, που περιέχεται στην απόφασή του, ότι ελήφθησαν υπόψη, μεταξύ άλλων, και τα έγγραφα, που οι διάδικοι νομότυπα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, έστω και χωρίς να γίνεται μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μετά των λοιπών αποδείξεων και όλα τα φερόμενα ως αγνοηθέντα, ως άνω, αποδεικτικά μέσα. Επομένως, ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθμ. 11 γ' ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, όσον αφορά την προβαλλόμενη αιτίαση, ότι από τα εν λόγω έγγραφα συνάγεται αντίθετο πόρισμα από εκείνο που δέχθηκε το Εφετείο, είναι απαράδεκτος, διότι αναφέρεται στην εκτίμηση της αποδεικτικής βαρύτητας των μέσων αυτών. Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό αίτημα (άρθ. 176, 183, 189 § 1, 191 § 2 ΚΠολΔ) κατά τα στο διατακτικό εκτιθέμενα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 25-11-2020 αίτηση της εταιρίας "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΛΙΜΕΝΑΣ ... ΑΕ" για αναίρεση της υπ'αριθ. 195/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και 
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου εκ ποσού δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Νοεμβρίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Δεκεμβρίου 2023.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ