Αριθμός 1054/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μιχαήλ Δέτση - Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα, Βασίλειο Λυκούδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 13 Μαρτίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 , κρατούμενου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλού, που δεν παρέστη, περί αναιρέσεως της αποφάσεως με αριθμό 29α και 82/2006 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορουμένη την Χ2 . Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτήν και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά τώρα την αναίρεση της αποφάσεως αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1796/2006. Έπειτα ο ανωτέρω Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με τη με αριθμό 58/6.2.2007 έγγραφη πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ, την υπ΄αριθ. 23/8-2-2006 αίτηση του κατηγορουμένου Χ1 , κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, για αναίρεση της υπ΄αριθ. 29α και 82/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη, καθώς και σε συνολική ποινή καθείρξεως 23 ετών, εκθέτω δε τα ακόλουθα: Από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 479 παρ. 2 και 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι για το κύρος και, κατ' ακολουθίαν, για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στην έκθεση ασκήσεως της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σε αυτή ένας τουλάχιστον ορισμένος από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ. λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (αρθρ. 513 Κ.Π.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως, που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο λόγος αναιρέσεως, που διατυπώνεται αορίστως στη σχετική έκθεση, να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ., την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ. λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλουν τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται, ως προς το παραδεκτό του, από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, ούτε από τον αντίστοιχο λόγο επί βουλευμάτων, πρέπει, αν, κατ΄αρχήν, υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση, να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιές είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποιά αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας, ενώ, αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια της αποφάσεως), στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή (Ολ. ΑΠ 2/2002, Ολ. ΑΠ 19/2001, ΑΠ 2255/2004).Στην κρινομένη περίπτωση με την ανωτέρω υπ΄ αριθ. ......αίτησή του ο αναιρεσείων ζητάει την αναίρεση της υπ΄αριθ. 29α και 82/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών εκθέτοντας κατά λέξη: "... κάνει αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου........ για τους παρακάτω λόγους που αναφέρει, ότι δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη αιτιολογία, μη ειδική αιτιολογία εις την απόφαση ως κατ΄άρθρον 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ (ως αναφέρει άρθρο 510 παρ. 1 δ΄ ΚΠΔ). Ακολουθεί αναλυτικότερον υπόμνημα από εμέ". Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι από την επιτρεπτή επισκόπηση της δικογραφίας, δεν προκύπτει ότι υποβλήθηκε κάποιο σχετικό υπόμνημα. ΄Ετσι όμως, όπως είναι διατυπωμένος στην οικεία έκθεση ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως, χωρίς να γίνεται σαφής και ορισμένη αναφορά περιστατικών προς θεμελίωση των επικαλουμένων πλημμελειών της προσβαλλομένης αποφάσεως και χωρίς να προσδιορίζεται σε τί ακριβώς συνίσταται ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως, καθιστά την αίτηση αυτή απαράδεκτη και συνεπώς απορριπτέα. Κατά συνέπεια πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Π ρ ο τ ε ί ν ω: Α) Να απορριφθεί η υπ΄αριθ. 23/28-2-2006 αίτηση του κατηγορουμένου Χ1 , κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, για αναίρεση της υπ΄αριθ. 29α και 82/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.Αθήνα 18 Ιανουαρίου 2007 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Στέλιος Κ. Γκρόζος". Αφού άκουσε τον ως άνω Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην προαναφερόμενη έγγραφη εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ.2, 476 παρ.ι, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 18 του Ν.2408/1996 και 509 παρ.Ι ΚΠοινΔ προκύπτει ότι στην έκθεση, με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά δικαστικής αποφάσεως, πρέπει να περιέχονται αναγκαίως, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διότι, αν δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον λόγος σαφής και ορισμένος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται στο σύνολο της, ως απαράδεκτη. Για να είναι δε σαφής και ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, δεν αρκεί η απλή επίκληση του στο αναιρετήριο, αλλά προσαπαιτείται συγκεκριμένη μνεία των νομικών πλημμελειών σε σχέση με τις κρίσιμες παραδοχές της απόφασης. Ειδικότερα, ως προς τον από το άρθρο 510 παρ.Ι στοιχ.Δ του ΚΠοινΔ προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, της έλλειψης από την απόφαση της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επί πλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολ.ΑΠ 19/2001). Στην προκειμένη περίπτωση, με την ανωτέρω υπ' αριθ. 93/8-2-2006 αίτηση του, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της υπ' αριθ. 29α και 82/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, εκθέτοντας κατά λέξη: "... κάνει αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου ........ για τους παρακάτω λόγους που αναφέρει, ότι δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη αιτιολογία, μη ειδική αιτιολογία εις την απόφαση ως κατ'άρθρον 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ (ως αναφέρει άρθρο 510 παρ. 1 δ' ΚΠΔ). Ακολουθεί αναλυτικότερον υπόμνημα από εμέ". Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί, ότι από την επιτρεπτή επισκόπηση της δικογραφίας, δεν προκύπτει ότι υποβλήθηκε κάποιο σχετικό υπόμνημα. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όπως διατυπώνεται στην έκθεση αναιρέσεως, είναι τελείως αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, καθόσον, ουδόλως προσδιορίζεται σ'αυτή η έλλειψη αιτιολογίας σε σχέση με τις κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης. Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ.1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 8 Φεβρουαρίου 2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθ 29α και 82/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, από διακόσια είκοσι (220) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 2007. Και Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαΐου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ