ΑΡΙΘΜΟΣ 1454/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Κωνσταντίνο Φράγκο, Μαρία Βασιλάκη-Εισηγήτρια και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Π. του Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Σοφία Νικολάου, περί αναιρέσεως της 2402/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων -κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Μαΐου 2013 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 622/13.
Αφού άκουσε 
Την πληρεξουσία δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και μόνο ως προς την περί μετατροπής της ποινής διάταξή της. 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή από το άρ. 364 παρ. 1 του ΚΠΔ προκύπτει ότι η μη ανάγνωση εγγράφου, που υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας, συνιστά, κατά το άρ. 170 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρ. 34 παρ. 2 του Ν. 2172/1993, έλλειψη ακροάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως από το άρ. 51 παρ. 1 στοιχ. Β' περ. β' του ίδιου Κώδικα, εφόσον από τα πρακτικά της δίκης προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορος του ζήτησαν την ανάγνωση του και το δικαστήριο παρά το νόμο δεν την επέτρεψε ή παρέλειψε να αποφανθεί επί του σχετικού αιτήματος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι ενώ η συνήγορος του επικαλέσθηκε και προσκόμισε κατά την αποδεικτική διαδικασία έγραφα και ζήτησε την ανάγνωση τους το Δικαστήριο παρέλειψε να προβεί στην ανάγνωση τους και δεν τα έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης. Όπως όμως προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλόμενου αναιρετικού λόγου, τα οποία δεν προσβάλλονται για πλαστότητα και κατ' άρθρο 141 παρ.3 του ΚΠΔ, αποδεικνύουν, ωσότου προσβληθούν για πλαστότητα, όλα όσα αναγράφονται σε αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 140, δεν προκύπτει ότι υπέβαλε στο δικαστήριο αίτημα ανάγνωσης εγγράφων μεταξύ των οποίων και του εκκαθαριστικού μισθοδοσίας, ώστε το δικαστήριο να είναι υπόχρεο να χωρήσει στην ανάγνωση τους.
Συνεπώς ο από το άρθρο 510 παρ 1 Β περ.β λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.
Κατά τις διατάξεις του άρθρου 82 παρ. 1 και 2 η περιοριστική της ελευθερίας ποινή αν δεν υπερβαίνει το ένα έτος μετατρέπεται σε χρηματική ποινή ή πρόστιμο. Η περιοριστική της ελευθερίας ποινή που είναι μεγαλύτερη από ένα έτος και δεν υπερβαίνει τα δύο (έτη) μετατρέπεται σε χρηματική εκτός και αν ο δράστης είναι υπότροπος και το δικαστήριο με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του κρίνει ότι απαιτείται η μη μετατροπή της για να αποτραπεί ο δράστης από την τέλεση άλλων αξιοποίνων πράξεων. Η περιοριστική της ελευθερίας ποινή που είναι μεγαλύτερη από δύο έτη και δεν υπερβαίνει τα τρία, μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική, αν το δικαστήριο κρίνει ότι η μετατροπή αρκεί για αν αποτρέψει το δράστη από την τέλεση άλλων αξιοποίνων πράξεων.
Επειδή, κατά το άρθρο 100 παρ.1 του ΠΚ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 3 του Ν. 3910/2010 και άρθρο 67 παρ.3 του Ν. 3994/2011 "Αν κάποιος καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης μεγαλύτερη από τρία έτη και μέχρι πέντε έτη και συντρέχει στο πρόσωπο του η προϋπόθεση του άρθρου 99 παρ.1, το δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής του υπό όρους και υπό την επιμέλεια και επιτήρηση επιμελητή κοινωνικής αρωγής, για ορισμένο διάστημα, που δεν μπορεί να είναι κατώτερο από τρία και ανώτερο από πέντε έτη, εκτός αν κρίνει με βάση ειδικά μνημονευόμενα στην αιτιολογία της αποφάσεως στοιχεία, ότι η εκτέλεση της ποινής είναι απολύτως αναγκαία για να αποτρέψει τον κατάδικο από την τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων". Σύμφωνα δε με το άρθρο 99 παρ1 ΠΚ " Αν κάποιος που δεν έχει καταδικασθεί αμετάκλητα για κακούργημα ή πλημμέλημα σε περιοριστική της ελευθερίας ποινή μεγαλύτερη από ένα έτος , με μία μόνη ή με περισσότερες αποφάσεις που οι ποινές δεν υπερβαίνουν συνολικά το πιο πάνω όριο, καταδικασθεί σε τέτοια ποινή που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, το δικαστήριο διατάσσει την αναστολή της εκτέλεσης της ποινής για ορισμένο διάστημα , που δεν μπορεί να είναι κατώτερο από ένα και ανώτερο από τρία έτη, εκτός αν κρίνει με βάση ειδικά μνημονευόμενα στην αιτιολογία της απόφασης στοιχεία ότι η εκτέλεση της ποινής κατά το άρθρο 82 είναι απολύτως αναγκαία για να αποτρέψει τον κατάδικο από την τέλεση νέων αξιοποίνων πράξεων." Όπως συνάγεται από τις προειρημένες διατάξεις
το δικαστήριο υποχρεούται να ελέγξει τη συνδρομή των προϋποθέσεων αναστολής εκτελέσεως της ποινής και να αποφασίσει σχετικά και χωρίς την υποβολή σχετικού αιτήματος για το ζήτημα της αναστολής, αλλά και να αιτιολογήσει ειδικά την τυχόν αρνητική κρίση του.
Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι μετά την κήρυξη του κατηγορουμένου ως ενόχου και την επιβολή της ποινής φυλακίσεως των τεσσάρων ετών, το Δικαστήριο, προέβη στη μετατροπή της ποινής με την παρακάτω αιτιολογία: " Στην προκειμένη περίπτωση στον κατηγορούμενο επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων ετών, αφού δε αυτή δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, μετατρέπεται σε χρηματική ποινή, σύμφωνα με τη διάταξη που αναφέρεται στη μείζονα σκέψη. Κατ' ακολουθία αυτών και δεδομένου ότι αυτός, όπως προκύπτει από το ποινικό του μητρώο που αναγνώσθηκε, έχει καταδικασθεί αμετακλήτως μέχρι τώρα σε περιοριστικές της ελευθερίας ποινές που υπερβαίνουν το ένα έτος συνολικά και συνεπώς δεν δικαιούται αναστολής, πράγμα το οποίο και δεν ζήτησε, πρέπει να μετατραπεί η παραπάνω ποινή που του επιβλήθηκε σε χρηματική ποινή." Στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση προήλθε στη μετατροπή της ποινής των τεσσάρων ετών που επέβαλε στον αναιρεσείοντα σε χρηματική και καθόρισε το ποσό της μετατροπής σε δέκα (10) ευρώ για κάθε ημέρα φυλακίσεως, χωρίς να αιτιολογήσει για ποιόν λόγο απέκλεισε την, κατά τα άνω αναστολή της ποινής και συγκεκριμένα μετέτρεψε την επιβληθείσα ποινή σε χρηματική περιοριζόμενο στο να εκθέσει ότι αυτός έχει καταδικασθεί σε περιοριστικές της ελευθερίας ποινές που υπερβαίνουν συνολικά το ένα έτος και δεν δικαιούται αναστολής, την οποία, όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται και δεν ζήτησε, παραδοχή όμως από την οποία δημιουργείται αντίφαση καθόσον στην αιτιολογία για την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών αναφέρεται το αντίθετο ως προς την ποινική κατάσταση τούτου και συγκεκριμένα ότι εκ μόνου του λόγου ότι ο κατηγορούμενος έχει μηδενικό ποινικό μητρώο, χωρίς και τη συνδρομή άλλων περιστατικών, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αναγνώριση ελαφρυντικών του άρθρου 84 παρ 2α..", διαπίστωση που επιβεβαιώνεται και από την επιτρεπτή επισκόπηση του ποινικού μητρώου του αναιρεσείοντος , στο οποίο ουδεμία καταδίκη έχει καταχωρηθεί Έτσι όμως που έκρινε το ο Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, υπέπεσε στην πλημμέλεια, της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την περί μετατροπής της ποινής διάταξη της προσβαλλομένης αποφάσεως και επομένως ο σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος.
Κατ' ακολουθία τούτων, πρέπει, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και μόνον ως προς την περί μετατροπής της ποινής διάταξη της και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση, κατά το εν λόγω μέρος της, στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 519 ΚΠΔ. Κατά τα λοιπά η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί εν μέρει την υπ' αρ. 2402/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών και μόνον ως προς τη διάταξη της, για μετατροπή της ποινής.
Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος αυτό, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.
Απορρίπτει κατά τα λοιπά, την από 14-5-2013, αίτηση του Α. Π. του Κ. κατοίκου ... για αναίρεση της υπ' αρ.2402/2013, απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Νοεμβρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Νοεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ