Αριθμός 1553/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βιολέττα Κυτέα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως (κωλυομένου του Τακτικού Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Δημάδη) και Εισηγήτρια, Ανδρέα Ξένο (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Νικολάου Κωνσταντόπουλου), Δήμητρα Μπουρνάκα, Χρυσούλα Παρασκευά και Πάνο Πετρόπουλο (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Αικατερίνης Βασιλακοπούλου - Κατσαβριά), Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 31 Μαΐου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελεύς) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Α. του Π., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με την πληρεξουσία δικηγόρο του Παναγιούλα Κατσαμπάνη, για αναίρεση της υπ' αριθ. 4307/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ.246/16 Οκτωβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1174/2012.
Αφού άκουσε 
Την πληρεξουσία δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατ' άρθρο 66 παρ.1 Ν.2121/1933 Πνευματική ιδιοκτησία. Συγγενικά δικαιώματα. Πολιτιστικά όπως αντικατεστάθη με την παρ.9 άρθρου 81 Ν.3057/2002 "Τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2900 έως 15.000 ευρώ όποιος χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου η διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας εγγράφει έργα ή αντίτυπα ... εκτελεί δημόσια, ... παρουσιάζει στο κοινό με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού και γενικά εκμεταλλεύεται έργα ... που είναι αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας" ως έργο κατά το άρθρο 2 του ιδίου Νόμου νοείται κάθε πρωτότυπο δημιούργημα λόγου, ... τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή. Ιδίως οι μουσικές συνθέσεις με κείμενο ή χωρίς ...", ενώ εάν ένα πνευματικό δημιούργημα είναι πρωτότυπο ή όχι, αποτελεί πραγματικό ζήτημα. Εξ άλλου ή καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτουμένη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγον αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με πληρότητα και σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και από τα οποία το δικαστήριο που την εξέδωσε συνήγαγε την ύπαρξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχειών του εγκλήματος για το οποίο κατεδικάσθη ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Ειδικότερα ως προς την έκθεση των αποδείξεων, αρκεί η γενική κατά το είδος καθενός αναφορά τους, χωρίς να προσαπαιτειται και η ιδιαίτερη μνεία του κάθε αποδεικτικού στοιχείου και τι προέκυψε από το καθένα απ' αυτά ούτε είναι απαραίτητη η αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου και η συνεκτίμηση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων. Πρέπει, όμως, να προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβεν υπόψη του και συνεξετίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, και όχι μόνον μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή για να μορφώσει την καταδικαστική για τον κατηγορούμενο κρίση του όπως επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ.1 και 178 ΚΠΔ (Ολ.ΑΠ 1/2005). Για την ύπαρξη τοιαύτης αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Η ύπαρξη του δόλου που απαιτείται, κατά το άρθρο 26 παρ. 1 ΠΚ, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος, δεν είναι καταρχήν ανάγκη να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι προκύπτει από την πραγμάτωση των περιστατικών τούτων, εκτός εάν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως, η "εν γνώσει" ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως ή η τέλεση της πράξεως με ορισμένο "σκοπό" από την αιτιολογία πρέπει να επεκτείνεται και σε αυτά (γνώση ή σκοπό) τα οποία όμως δεν απαιτούνται στην παράβαση του άρθρου 66 Ν. 2121/1993. Τέλος έλλειψη αιτιολογίας υπάρχει και στην περίπτωση που αυτή είναι τυπική, όπως είναι και εκείνη που δεν περιέχει τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία, αλλά το δικαστήριο περιορίζεται να αναφερθεί με τυπικές φράσεις στο διατακτικό της αποφάσεως που περιέχει τα στοιχεία του κατηγορητηρίου. Η απλή επανάληψη στο σκεπτικό της αποφάσεως του διατακτικού, καθ' εαυτή, δεν συνιστά ελλιπή αιτιολογία, εφ' όσον το διατακτικό είναι λεπτομερές και εκτίθεται στο περιεχόμενο του πλήρως και σαφώς τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίον εξεδόθη η καταδικαστική απόφαση. Περαιτέρω λόγον αναιρέσεως συνιστά κατ άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Ε' ΚΠΔ η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη είναι η εφαρμογή αυτού, όταν το δικαστήριο χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο δεν υπάγει στην αληθινή έννοια του τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται ότι προέκυψαν, καθώς και όταν η σχετική διάταξη παρεβιάσθη εκ πλαγίου, διότι δεν αναφέρονται στην απόφαση κατά τρόπο σαφή, πλήρη και ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία εδέχθη, ώστε να καθίσταται εφικτός ο έλεγχος του Αρείου Πάγου για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως υπ' αριθμ.4307/2012 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, σε συνδυασμό με το διατακτικό της, το δικαστήριο αυτό, δικάσαν κατ' έφεση με αναφορά όλων κατ' είδος των αποδεικτικών μέσων, τα οποία έλαβεν υπ' όψη του εδέχθη κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του (ότι απεδείχθησαν) τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Την 21-12-05 στο ... ο κατηγορούμενος ως συνιδιοκτήτης και νόμιμος εκπρόσωπος του καταστήματος Υγειονομικού Ενδιαφέροντος "Καφέ ΜΠΑΡ" ιδιοκτησίας "Α. Α." που βρίσκεται στην οδό ..., εκτέλεσε δημόσια σε ευρύ κύκλο προσώπων μουσικές συνθέσεις και τραγούδια που προστατεύονται αποκλειστικά στην Ελλάδα από την εγκαλούσα δικαιούχο, ύστερα από μεταβίβαση των πνευματικών δικαιωμάτων από τους έλληνες δημιουργούς συνθέτες και στιχουργούς ή τις αντίστοιχες αλλοδαπές εταιρίες συγγραφέων συνθετών και εκδοτών μουσικής, χωρίς την κατά νόμο απαιτούμενη έγγραφη άδειά της (και ειδικότερα ο υπεύθυνος του ως άνω καταστήματος εκτελούσε δημόσια μουσικές συνθέσεις χωρίς την απαιτούμενη έγγραφη άδεια της και των οποίων η εγκαλούσα έχει την προστασία και διαχείριση και συγκεκριμένα τα τραγούδια "όλα σ' εσένα τα βρήκα" του Γ. Πλούταρχου και "Σαν άνεμος" του Α. Ρέμου γι' αυτό και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος, όπως κατηγορείται" Μετά ταύτα εκήρυξε 
Κηρύσσει το κατηγορούμενο ένοχο του ότι: "Στο ... στις 21-12-2005 A)Στον ανωτέρω τόπο και χρόνο περί ώρα 03:00, με γνώση και δόλο, χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 1, 3, 63 και 66 του Ν. 2121/93, και των διατάξεων των κυρωμένων με νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, ως συνιδιοκτήτης και νόμιμος εκπρόσωπος του καταστήματος Υγειονομικού Ενδιαφέροντος "ΚΑΦΕ-ΜΠΑΡ" ιδιοκτησίας "Α. Α. Ο.Ε." που βρίσκεται στην οδό ... εκτέλεσε δημόσια και έκανε προσιτές σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, μουσικές συνθέσεις και τραγούδια, που προστατεύονται αποκλειστικά στην Ελλάδα από την εγκαλούσα δικαιούχο, ύστερα από μεταβίβαση των πνευματικών δικαιωμάτων από τους Έλληνες Δημιουργούς (συνθέτες και στιχουργούς) ή τις αντίστοιχες αλλοδαπές εταιρείες συγγραφέων, συνθετών και εκδοτών μουσικής, χωρίς την κατά νόμο απαιτούμενη έγγραφη άδειά της, δηλαδή ο επιχειρηματίας και υπεύθυνος του παραπάνω καταστήματος εκτελούσε δημόσια στον παραπάνω τόπο και χρόνο τις παρακάτω δειγματολειπτικές αναφερόμενες μουσικές συνθέσεις, οι οποίες έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, χωρίς την απαιτούμενη έγγραφη άδειά της, και των οποίων η εγκαλούσα έχει την προστασία και διαχείριση και συγκεκριμένα τα τραγούδια "Όλα σ' εσένα τα βρήκα" του Γ. Πλούταρχου και "Σαν άνεμος" του Αντώνη Ρέμου". Με αυτά που εδέχθη το άνω δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την απαιτουμένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με πληρότητα και σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο και κατεδικάσθη ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά καθώς και τους συλλογισμούς με βάση του οποίους υπήγαγε ταύτα στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων που εφήρμοσε, (26, 27 ΠΚ, 66 Ν. 2121/1993) και δεν τις παρεβίασεν ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου. Ειδικότερα η απόφαση αναφέρει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία έλαβεν υπ' όψη της για να καταλήξει στην καταδικαστική της κρίση, χωρίς να είναι αναγκαίο, για την πληρότητα της αιτιολογίας, να εκτιμήσει και αξιολογήσει κάθε αποδεικτικό στοιχείο ξεχωριστά και συνδυασμένως μεταξύ των, όπως αβασίμως υποστηρίζει ο αναιρεσείων, τον τρόπο τελέσεως της αξιοποίνου πράξεως υπ' αυτού, με την αναφορά ότι εκτέλεσε δημόσια και έκανε προσιτές σε κύκλο προσώπων μουσικές συνθέσεις και τραγούδια και χωρίς την άδεια της εγκαλούσης δικαιούχου εταιρίας, ο δε δόλος δεν ήτο ανάγκη να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού προκύπτει από την τέλεση των περιστατικών των συγκροτούντων την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της παραβάσεως του άρθρου 66 παρ.1 Ν. 2121/1993 αφού στο έγκλημα αυτό δεν απαιτούνται πρόσθετα στοιχεία, κατά τ' άνω εκτεθέντα και συνεπώς μετά ταύτα δεν υπάρχει τυπική αιτιολογία, όπως επίσης αβασίμως αιτιάται ο αναιρεσείων. Τέλος δεν ήτο αναγκαίο, για την πληρότητα της αιτιολογίας, να εξειδικεύονται όλοι οι τίτλοι των μουσικών έργων και οι επωνυμίες των παραγωγών εταιριών των αφού, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρόκειται περί δειγματολογικώς αναφερομένων μουσικών συνθέσεων, αρκούσης εντεύθεν της ενδεικτικής παραθέσεως αυτών. Μετά ταύτα οι σχετικοί λόγοι αναιρέσεως, πρώτος και δεύτερος περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας από την απόφαση και εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως είναι αβάσιμοι.
Κατ' άρθρον 171 ΚΠΔ Απόλυτη ακυρότητα "Ακυρότητα που λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπ' όψη από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και στον Άρειο Πάγο προκαλείται: παρ.1 "Αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν ... δ)την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται από το νόμο ... Εξ άλλου κατά το άρθρο 501 παρ.1 ΚΠΔ, όπως αντικατεστάθη με το άρθρο 48 παρ.1 Ν. 3160/2003 "Αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή διά συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παραγράφου 2 του άρθρου 340, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη", κατά δε το τελευταίο αυτό άρθρο παρ.2, όπως αντικατεστάθη με το άρθρο 24 παρ.1 Ν. 3160/2003 και ακολούθως με το άρθρο 13 Ν. 3346/2005 "Σε πταίσματα, πλημμελήματα και κακουργήματα επιτρέπεται να εκπροσωπείται ο κατηγορούμενος από συνήγορο, τον οποίο διορίζει με έγγραφη δήλωσή του ... Στην περίπτωση αυτή ο κατηγορούμενος θεωρείται παρών και ο συνήγορος του ενεργεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις γι' αυτόν ...". Περαιτέρω κατά το άρθρο 502 παρ.1 εδ.α' ΚΠΔ, όπως αντικατεστάθη με το άρθρο 49 παρ.1 Ν. 3160/2003 "Αν ο εκκαλών εμφανιστεί ο ίδιος ή ο συνήγορός του στην περίπτωση της παρ.2 του άρθρου 340, η συζήτηση αρχίζει και ο εισαγγελεύς αναπτύσσει συνοπτικά την έφεση ...", κατά δε το εδ.δ' της αυτής παραγράφου (1) του ιδίου άρθρου, όπως αντικατεστάθη με το άρθρο 49 παρ.2 Ν. 3160/2003 "Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται τα άρθρα 329-338, 340, 344 ... 349, 352 ..." κατά την του άρθρου δε 344 παρ.1 εδ.α' "Η αποχώρηση του κατηγορουμένου κατά τη διάρκεια της δίκης δεν κωλύει καθόλου την πρόοδο της διαδικασίας". Τέλος κατ' άρθρο 501 παρ.4 ΚΠΔ, όπως προσετέθη με το άρθρο 48 παρ.3 Ν. 3160/2003 "Αν μετά την έναρξη της συζήτησης της έφεσης λάβει χώρα διακοπή ή αναβολή αυτής και κατά τη νέα συζήτηση ο εκκαλών κατηγορούμενος, αν και κλητεύθηκε νομίμως, δεν εμφανιστεί όπως ορίζεται στη παράγραφο 1, δικάζεται σαν να ήταν παρών". Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι αν ο εκκαλών ή ο συνήγορός του εμφανισθεί κατά την έναρξη της διαδικασίας της κατ' έφεση δίκης για να υποστηρίξει την έφεσή του και στη συνέχεια μετά την έναρξη της διαδικασίας στο εφετείο απεχώρησε, λογίζεται ως να ήτο παρών και κατά το υπόλοιπο μέρος της δίκης και το δικαστήριο οφείλει να ερευνήσει κατ' ουσίαν την έφεση. Το αυτό ισχύει και για την ταυτότητα του νομικού λόγου και όταν ο εκκαλών ή ο συνήγορός του εμφανισθεί κατά την έναρξη της διαδικασίας της κατ' έφεση δίκης και εν συνεχεία μετά την λήψη της ταυτότητός του, κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος, η δίκη ανεβλήθη και στη νέα μετ' αναβολή δικάσιμο ο εκκαλών δεν ενεφανίσθη, ούτε εξεπροσωπήθη από συνήγορο. 
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλομένης αποφάσεως, η εκδίκαση της εφέσεως του αναιρεσείοντος προσδιορίσθη να γίνει στο Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών την 9/11/2011, κατά την οποίαν ο κατηγορούμενος -τότε εκκαλών- ήτο παρών, κατόπιν αιτήματος δε του ιδίου και λόγω κωλύματος της δικηγόρου, η υπόθεση ανεβλήθη, δια της υπ' αριθμ. 10415/2011 αποφάσεως του άνω δικαστηρίου, κατ' άρθρο 349 ΚΠΔ, σε ρητή δικάσιμο της 6/4/2012, κατά την τελευταία δε αυτή συνεδρίαση το δικαστήριο διέκοψε για τη συνεδρίαση της 26/4/2012, χωρίς να εκφωνήσει την υπόθεση, ενώ κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο ο νυν αναιρεσείων - τότε εκκαλών δεν ενεφανίσθη, ως έδει και ώφειλε και εδικάσθη ωσεί παρών. Ο τελευταίος αυτός αιτιάται απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, διότι παρεβιάσθησαν οι διατάξεις που καθορίζουν την εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, διότι, κατ' εκτίμηση του λόγου, καίτοι παρίστατο κατά τη συνεδρίαση της 6/4/2012, δεν κλητεύθη για την συνεδρίαση της 26/4/2012, για την οποία διεκόπη η συζήτηση της υποθέσεως, από τη συνεδρίαση της 6/4/2012. Όμως εφ' όσον ο ίδιος ο εκκαλών παρίστατο στη συνεδρίαση της 6/4/2012, το δικαστήριο όταν διέκοψε για την 26/4/2012 δεν υπεχρεούτο να καλέσει εκ νέου τον εκκαλούντα, ο οποίος ώφειλε, χωρίς καμία ειδοποίηση να είναι παρών στην τελευταία δικάσιμο, για την οποίαν έγινε η διακοπή.
Συνεπώς ο σχετικός τρίτος λόγος αναιρέσεως, υποστηρίζων τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.
Κατ' ακολουθίαν όλων αυτών και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς έρευνα, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, καταδικάσθει δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 ΚΠΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την υπ' αριθμ. 246/16-10-2012 αίτηση του Α. Α. του Π., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4307/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων πενήντα (250).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2013.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ