Αριθμός 1813/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Μαριάνθη Παγουτέλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Δημητρία Στρούζα-Ξένου-Κοκολέτση και Τριανταφυλλιά Πατρώνα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 21 Φεβρουαρίου 2023, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Α. Λ. του Φ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) της πληρεξουσίας δικηγόρου Δήμητρας Παπουτσάκη, η οποία κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσίβλητου: Φιλανθρωπικού Σωματείου με την επωνυμία "...", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Ιωάννη Δημητρίου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-5-2017 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 1581/2018 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 5767/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 7-2-2019 αίτησή του. 
Εκδόθηκε η 416/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε και παρέπεμψε την υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο. 
Εκδόθηκε η 1039/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-5-2022 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η Αρεοπαγίτης Δημητρία Στρούζα-Ξένου-Κοκολέτση.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1. Με την από 18.5.2022 και αριθ. κατάθ. 3965/416/18.5.2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρα 614 επ. ΚΠολΔ) υπ' αριθ. 1039/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Η αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). 2. Η διαδικαστική πορεία της παρούσας υπόθεσης σε σχέση με τους προβαλλόμενους λόγους αναίρεσης έχει ως εξής: Με την από 10.5.2017 και με αριθ. κατάθ. 534250/994/10.5.2017 αγωγή, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, επικαλούμενος ότι το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο στις 15.2.2017 του κοινοποίησε την τακτική καταγγελία της, μεταξύ τους, σύμβασης εργασίας με προμήνυση τριών (3) μηνών και συγκεκριμένα ότι τα αποτελέσματά της θα επέρχονταν στις 15.5.2017, και ότι η εν λόγω καταγγελία για τους αναφερόμενους σ' αυτή (αγωγή) είναι ανυπόστατη άλλως άκυρη ως καταχρηστική, λόγω της προσωπικής εναντίον του εμπάθειας και εκδικητικότητας της Προέδρου του, ζήτησε να αναγνωριστεί η ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του, να υποχρεωθεί το εναγόμενο: α) να δέχεται τις συμφωνημένες υπηρεσίες του με απειλή χρηματικής ποινής, β) να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 18.920 ευρώ για μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 16.5.2017 έως και τις 16.10.2017, συμπεριλαμβανομένου του επιδόματος αδείας του έτους 2017 και γ) να του καταβάλει το ποσό των 1.000 ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη, για τους αναφερόμενους στην αγωγή λόγους, καθώς και να αναγνωριστεί η υποχρέωσή του να του καταβάλει το ποσό των 19.000 ευρώ για τον ίδιο λόγο, ενώ με την από 27.7.2017 και με αριθ. καταθ. 565393/1953/2017, αγωγή του, επικαλούμενος ότι το εναγόμενο δεν του κατέβαλε τις δεδουλευμένες αποδοχές του του μηνός Μαρτίου του έτους 2014, καθώς και το δώρο Χριστουγέννων του έτους 2013, το δώρο Πάσχα του έτους 2014 και την αποζημίωση μη ληφθείσας, παρότι αιτηθείσας, άδειας του έτους 2014, ζήτησε για τις αιτίες αυτές να υποχρεωθεί το εναγόμενο να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 9.510 ευρώ. Επί των αγωγών αυτών, που συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε η 1581/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποίαν απορρίφθηκε η πρώτη αγωγή ως απαράδεκτη , διότι ασκήθηκε εκτός της τρίμηνης προθεσμίας του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 3198/1955 και έγινε δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η δεύτερη και υποχρεώθηκε το εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 9.510 ευρώ. Την απόφαση αυτή πρόσβαλαν με αντίθετες εφέσεις τόσο ο ενάγων, όσο και το εναγόμενο και επ' αυτών εκδόθηκε η 5767/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία τις απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμες, επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια άνω απόφαση. Την αναίρεση της ως άνω απόφασης ζήτησε με την, από 7.2.2020 και αριθ. κατάθ. 1317/119/2020, αίτησή του ο ενάγων- εκκαλών και εκδόθηκε η υπ' αριθ. 416/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποίαν αναιρέθηκε η υπ' αριθ. 5767/2019 απόφαση για την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ και παραπέμφθηκε η υπόθεση, ακολούθως, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο. Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών (ως δικαστήριο της παραπομπής), μετά την εισαγωγή της υπόθεσης με κλήση, εκδικάζοντας την έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, η εκκρεμοδικία της οποίας αναβίωσε, αφού οι διάδικοι μετά την αναίρεση επανήλθαν κατ' άρθρο 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, στην πριν από την αναιρεθείσα απόφαση, κατάσταση, αντιμωλία των διαδίκων, με την υπ' αριθ. 1039/2022 απόφασή του δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση, κατά παραδοχή σχετικών λόγων της, εξαφάνισε την πρωτοβάθμια υπ' αριθ. 1581/2018, απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όσον αφορά την ως άνω πρώτη από 10.5.2017 ένδικη αγωγή και ακολούθως, μετά από νέα έρευνα της ουσίας της, έγινε δεκτή κατά ένα μέρος και υποχρεώθηκε το εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα για επίδομα άδειας του έτους 2017 το ποσό των 1.720 ευρώ με τον νόμιμο τόκο. Η απόφαση αυτή του δικαστηρίου της παραπομπής προσβάλλεται με την ένδικη αναίρεση. 3. Το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 2345/1995 ορίζει ότι "1. Νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, σωματεία, οργανισμοί, ιδρύματα, ενώσεις προσώπων και φορείς Κοινωνικής Αλληλεγγύης υπαγόμενοι στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και ιδιώτες, δεν επιτρέπεται να παρέχουν οργανωμένες κοινωνικές υπηρεσίες, που έχουν σχέση με την προστασία του παιδιού ή ατόμων με αναπηρία (παιδιών και ενηλίκων) ή ηλικιωμένων ή ανιάτων ή χρονίως πασχόντων ατόμων ή να ασκούν παρεμφερείς δραστηριότητες, πριν από την έκδοση σχετικής άδειας λειτουργίας από την οικεία Περιφέρεια", ενώ το ίδιο ως άνω άρθρο του Ν. 2345/1995 παρ. 2, όπως ίσχυε, κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 59 παρ. 2 ν. 4554/2018 και το άρθρο 3 παρ. 1 Ν. 4756/2020, ορίζει ότι: "2. Με αποφάσεις του Υπουργού Υγείας και Πρόνοιας, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ορίζονται, με την επιφύλαξη των διατάξεων του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού και των Ειδικών Οικοδομικών Κανονισμών, που ισχύουν στην περιφέρεια, οι προϋποθέσεις για την ίδρυση και λειτουργία φορέων κοινωνικής πρόνοιας ιδιωτικού δικαίου, κατά κατηγορία φορέων, ως προς τα εξυπηρετούμενα πρόσωπα και το περιεχόμενο των παρεχόμενων προς αυτά υπηρεσιών και ευκολιών, τους απαιτούμενους γενικά χώρους και τα θέματα της κατάλληλης διαρρύθμισης των κτιρίων, ως και ειδικότερα τα της επιφανείας των χώρων εγκαταστάσεων υγιεινής, μηχανολογικών, ηλεκτρολογικών, ψυχαγωγίας, απασχόλησης και λοιπών βοηθητικών (εστιάσεως, μαγειρείων, πλυντηρίων κ.λπ.) κοινόχρηστων και ακάλυπτων χώρων, τον εξοπλισμό και τη στελέχωσή τους τόσο καθόσον αφορά τον αναγκαίο αριθμό προσώπων όσο και τα απαιτούμενα ειδικότερα προσόντα (τίτλους σπουδών, ειδικότητας, εμπειρίας κ.λπ.). Με τις ίδιες αποφάσεις ορίζονται οι υπεύθυνοι για τη σύμφωνα με το νόμο λειτουργία, ο τρόπος άσκησης της εποπτείας και της επιστημονικής αξιολόγησης του έργου τους από τις υπηρεσίες του Υπουργείου και τις οικείες νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και κάθε σχετική λεπτομέρεια. Μέχρι την έκδοση των παραπάνω αποφάσεων εξακολουθούν να ισχύουν οι διατάξεις που ίσχυαν πριν από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου.". Με βάση την εξουσιοδοτική αυτή διάταξη εκδόθηκε, για τις Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων, Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα, όπως είναι το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο, η ΥΑ Π4β/1996 (ΥΑ Π4β/οικ. 81551/25.6.2007 (ΦΕΚ Β' 1136/6.7.2007), όπως τροποποιήθηκε με τις ΥΑ Π1γ/οικ 129673/28.9.2009 (ΦΕΚ Β 2190?2.10.2009) και ΥΑ Δ27/οικ. 7603/329/15.3.2013 (ΦΕΚ Β' 745/01.04.2013), η οποία στο άρθρο 13 ορίζει ως προς το προσωπικό ότι: "1.Το προσωπικό της Μονάδας διακρίνεται σε: Διοικητικό, Ιατρικό, Νοσηλευτικό, Βοηθητικό και Ειδικό και πρέπει να διαθέτει την ακόλουθη τουλάχιστον σύνθεση: Α' Διοικητικό: Ένας διοικητικός υπεύθυνος για τη σύμφωνα με το νόμο λειτουργία της Μ.Φ.ΗΜ.Κ,, ο οποίος μπορεί να είναι και το πρόσωπο στο όνομα του οποίου εκδίδεται η άδεια ή μέλος της διοίκησης, προκειμένου περί Νομικού Προσώπου. Β' Ιατρικό: Σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων μέχρι 100 κλίνες ένας (1) ιατρός, ο οποίος και είναι υπεύθυνος για θέματα υγειονομικής εν γένει φύσης, με δίωρη απασχόληση ημερησίως, πάνω δε από 100 κλίνες και μέχρι 200 κλίνες με τετράωρη απασχόληση. Η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων έχει την υποχρέωση να καλεί τον γιατρό και εκτάκτως εφόσον υπάρχει ανάγκη. Στα καθήκοντα του γιατρού περιλαμβάνεται και ο καθορισμός του γενικού διαιτολογίου, αλλά και το ειδικό διαιτολόγιο ανάλογα με τις παθήσεις των περιθαλπόμενων. Γ Νοσηλευτικό: α) Ένας (1) προϊστάμενος η, κατά προτίμηση απόφοιτος η Σχολής τετραετούς φοίτησης Νοσηλευτών/τριών ή Επισκεπτών/τριών Υγείας ή Μαιών, ή τριετούς φοίτησης με διετή τουλάχιστον νοσηλευτική πείρα. β) Ένας (1) Νοσηλευτής/τρια ή ένας (1) βοηθός νοσηλεύτριας για κάθε 25 κλίνες τουλάχιστον. Όταν ο αριθμός των κλινών είναι μεγαλύτερος από 25, 50, 75 κ.ο.κ. κατά 11 κλίνες απαιτείται ένα επιπλέον άτομο με τα παραπάνω προσόντα. γ) Ένας (1) βοηθός νοσηλευτικού προσωπικού για κάθε 25 κλίνες τουλάχιστον, για την κάλυψη του απογευματινού ωραρίου εργασίας. Το ίδιο με την προηγούμενη παράγραφο ισχύει για τις πάνω από 25 κλίνες. δ) Ένας (1) βοηθός νοσηλευτικού προσωπικού για κάθε 30 κλίνες τουλάχιστον, για την κάλυψη του νυκτερινού ωραρίου εργασίας. Το ίδιο με την προηγούμενη παράγραφο ισχύει για τις πάνω από 30 κλίνες. Δ' Ειδικό: α) Ένας (1) φυσικοθεραπευτής/τρια για κάθε 50 κλίνες. Προκειμένου περί Μ.Φ.Η.Μ.Κ. δυναμικότητας κατώτερης των 50 κλινών, μπορεί να καλύπτεται με σύμβαση με φυσικοθεραπευτή 2ώρου τουλάχιστον απασχόλησης ημερησίως. β) Ένας (1) κοινωνικός/η λειτουργός για κάθε 100 κλίνες. γ) Ένας (1) ψυχολόγος με 2ωρη ημερήσια απασχόληση για μέχρι 100 κλίνες, και για περισσότερες κλίνες με 4ωρη ημερήσια απασχόληση. δ) Ένας (1) εργοθεραπευτής/τρια με 2ωρη ημερήσια απασχόληση για μέχρι 100 κλίνες, και για περισσότερες κλίνες με 4ωρη ημερήσια απασχόληση. Ε' Βοηθητικό: 1. Ένας (1) Μάγειρας. 2 .Ένας (1) βοηθός μάγειρα, ο οποίος να καλύπτει το βραδινό ωράριο εργασίας. 3. Μία (1) καθαρίστρια τραπεζοκόμος για κάθε 20 κλίνες. 4. Ένας (1) θυρωρός στις Μονάδες με περισσότερες από 100 κλίνες. 2. Η Μ.Φ.Η Μ.Κ. υποχρεούται να έχει και να διαθέτει, όποτε της ζητηθεί, πιστοποιητικά υγείας όλου του προσωπικού που απασχολεί. 3. Για το προσωπικό των Β', Γ και Δ' κατηγοριών υποχρεούται να έχει και να διαθέτει, όποτε της ζητηθεί, άδειες άσκησης επαγγέλματος. 4. Η πρόσληψη μάγειρα δεν είναι απαραίτητη στις Μ.Φ.Η.Μ.Κ. που προμηθεύονται έτοιμα φαγητά από εξωτερικές μονάδες τροφοδοσίας (CATERING).", ενώ στο άρθρο 3 η ίδια ως άνω απόφαση ορίζει ότι όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή και ο εξοπλισμός του κτιρίου και του περιβάλλοντα χώρου και χορηγηθεί η βεβαίωση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, για την άδεια λειτουργίας της Μ.Φ.Η.Μ.Κ. υποβάλλονται στη Διεύθυνση ή το τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας της περιοχής, εκτός των άλλων και ο Εσωτερικός Κανονισμός λειτουργίας της μονάδας. Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 3 και 174 ΑΚ, είναι άκυρη και θεωρείται, σαν να μην έγινε, κάθε δικαιοπραξία, που αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη του νόμου, αν δεν συνάγεται κάτι άλλο, ενώ σε περίπτωση άκυρης σύμβασης εργασίας, ο εργοδότης μη αποδεχόμενος τις υπηρεσίες του μισθωτού ή καταγγέλλοντας την σύμβαση, χωρίς την καταβολή αποζημιώσεως, δεν καθίσταται υπερήμερος και δεν υποχρεούται, ως εκ τούτου, στην καταβολή αποδοχών υπερημερίας, ούτε στη συνέχιση της σχέσεως εργασίας, αφού αυτή, μη αναγνωριζόμενη από τον νόμο, δεν μπορεί να εξακολουθήσει χωρίς τη θέλησή του (ΑΠ 1211/2017, 131/2015, 24/2014). 4. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. O κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή (oλ. ΑΠ 2/2013, 7/2006). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.
5. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε μεταξύ άλλων, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του, τα εξής ουσιώδη πραγματικά περιστατικά: ".....Ο ενάγων προσελήφθη από το εναγόμενο, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στις 30.9.2009, προκειμένου να παρέχει στο εναγόμενο, αντί μικτών μηνιαίων αποδοχών 4.300 ευρώ, τις υπηρεσίες του από τις 15.1.2010 ως σύμβουλος επί διοικητικών θεμάτων και επί θεμάτων κοινωνικής πρόνοιας. Ο ενάγων όμως ήδη από 3.9.2009 ήταν συνταξιούχος του ιδιωτικού τομέα, λαμβάνοντας ως μηνιαία σύνταξη γήρατος από το (τότε) Ι.Κ.Α.- Ε.Τ.Α.Μ. το ποσό των 1.029,81 ευρώ, ενώ δεν προέκυψε ότι κατά την ανωτέρω πρόσληψή του ο ενάγων γνωστοποίησε στο εναγόμενο την ιδιότητά του ως συνταξιούχου.
Συνεπώς, η ανωτέρω πρόσληψή του από το εναγόμενο απαγορευόταν από τη ρητή διάταξη του άρθρου 4 παρ. 3 του έχοντος ισχύ νόμου (άρθρο 1 παρ. 2 του ν. 2345/1995 σε συνδυασμό με άρθρο 3 παρ. 3 της Π4β/οικ. 4690/1996 απόφασης του Υπουργού Υγείας και Πρόνοιας) Οργανισμού των Υπηρεσιών του εφεσιβλήτου και επομένως, λόγω αυτής της απαγόρευσης, η ανωτέρω σύμβαση εργασίας του ενάγοντος είναι άκυρη. Περαιτέρω, προέκυψε ότι ο ενάγων παρείχε τις ως άνω υπηρεσίες του μέχρι τις 15.5.2017, οπότε και απολύθηκε από το εναγόμενο και αυθημερόν (στις 15.5.2017) καταβλήθηκε στον ενάγοντα από το εναγόμενο η νόμιμη αποζημίωση απόλυσης, ποσού 8.026,67 ευρώ, το δε εναγόμενο προηγουμένως και δη στις 15.2.2017 είχε επιδώσει στον ενάγοντα έγγραφη καταγγελία της ανωτέρω σύμβασης με προμήνυση 3 μηνών, ήτοι τα αποτελέσματα της καταγγελίας αυτής θα επέρχονταν στις 15.5.2017.
Συνεπώς, λόγω της ακυρότητας της πιο πάνω σύμβασης και εφόσον έλαβε χώρα έγγραφη καταγγελία αυτής και καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης στον ενάγοντα από το εναγόμενο, το τελευταίο δεν κατέστη υπερήμερο και υπόχρεο για την καταβολή αποδοχών υπερημερίας για το χρόνο μετά την απόλυση του ενάγοντος ούτε μπορεί να θεωρηθεί καταχρηστική και άρα άκυρη η ως άνω καταγγελία- η οποία σε κάθε περίπτωση θα αφορούσε έγκυρη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας- ώστε να δικαιούται ο ενάγων χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και τα σχετικά κονδύλια κρίνονται ως ουσιαστικά αβάσιμα και απορριπτέα.....". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν αβάσιμα τα αγωγικά κονδύλια για καταβολή αποδοχών υπερημερίας, λόγω ακυρότητας της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας και χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1 του ν. 2345/1995 σε συνδυασμό με τις κατ' εξουσιοδότηση αυτού εκδοθεισών ως άνω υπ` αριθ. ΥΑ Π4β/1996 (ΥΑ Π4β/ο/4690 ΦΕΚ Β 833/1996) (άρθρο 13) και άρθρο 3 της Π4β/οικ./1996 απόφασης του Υπουργού Υγείας και Πρόνοιας και των άρθρων 3, 174 και 180 του ΑΚ, τις οποίες εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε, καθότι η σύμβαση εργασίας του αναιρεσείοντος δεν ήταν άκυρη, αφού οι προαναφερόμενες διατάξεις του ν. 2345/1995 και των εκδοθεισών κατ' εξουσιοτότηση αυτού ΥΑ ρυθμίζουν μεν τη στελέχωση του αναιρεσιβλήτου όσον αφορά τον αναγκαίο αριθμό προσώπων και τα απαιτούμενα ειδικότερα προσόντα (τίτλους σπουδών, ειδικότητας, εμπειρίας κλπ) και την άδεια λειτουργίας του, αντίστοιχα, χωρίς ωστόσο να περιέχεται σ' αυτές απαγορευτική διάταξη πρόσληψης προσωπικού που έχει συνταξιοδοτηθεί από οποιοδήποτε φορέα συνταξιοδότησης, και ειδικότερα αυτού που ασχολείται στο αναιρεσίβλητο με διοικητικά καθήκοντα, όπως ο αναιρεσείων, που ήταν κατά την πρόσληψή του ήδη συνταξιούχος του ιδιωτικού τομέα. Η παραβίαση δε οποιαδήποτε διάταξης του Οργανισμού Υπηρεσιών του αναιρεσιβλήτου και ειδικότερα αυτής που απαγορεύει την πρόσληψη από το τελευταίο, προσώπου που είναι ήδη συνταξιούχος οιουδήποτε φορέα συνταξιοδότησης δημοσίου ή ιδιωτικού, ακόμη και αν αποτέλεσε υποχρεωτικό περιεχόμενο της σύμβασης εργασίας του αναιρεσείοντος, εφόσον δεν προέκυψε ότι αυτός (οργανισμός) περιβλήθηκε την ισχύ τυπικού νόμου, δεν μπορεί να συνιστά παράβαση απαγορευτικής διάταξης νόμου. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις άνω διατάξεις με τις παραδοχές του ότι είναι άκυρη η σύμβαση εργασίας του ενάγοντος, καθότι αυτός ήταν συνταξιούχος κατά την πρόσληψή του είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. 6. Μετά απ` αυτά, δεκτού καθισταμένου του ως άνω λόγου, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της αίτησης, πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να κρατηθεί η υπόθεση από τον Άρειο Πάγο, προκειμένου να δικαστεί κατ' ουσίαν, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 εδ. τελευταίο του ΚΠολΔ, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας εκδόθηκε μετά από αναίρεση, κατόπιν παραπομπής της υπόθεσης σ` αυτό από τον Άρειο Πάγο με την υπ' αριθ. 416/2021 απόφασή του, όπως προεκτέθηκε. Έτσι, για την εκπλήρωση της επιβαλλόμενης στον Άρειο Πάγο από τη διάταξη αυτή υποχρέωσης για εκδίκαση μετά από δεύτερη αναίρεση της υπόθεσης κατ' ουσίαν, θα πρέπει να λάβει χώρα νέα συζήτηση της υπόθεσης μετά την έκδοση της αναιρετικής απόφασης ενώπιον του ίδιου Τμήματος, το οποίο δικάζει πλέον ως δικαστήριο της ουσίας, σε νέα προς τον σκοπό αυτό δικάσιμο, μετά από κλήση του επιμελέστερου από τους διαδίκους κατά τα οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 581 παρ. 1 του ΚΠολΔ, ώστε κατά τη δικάσιμο αυτή οι διάδικοι να διαμορφώσουν ανάλογα τους ισχυρισμούς και τις προτάσεις τους. Τέλος, πρέπει το αναιρεσίβλητο να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, ο οποίος νομίμως παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 180 παρ. 1, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΑΝΑΙΡΕΙ την, υπ' αριθ. 1039/2022, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση στο Δικαστήριο του Αρείου Πάγου.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ αυτή για περαιτέρω κατ' ουσίαν εκδίκαση στο ίδιο τμήμα, σε ιδιαίτερη συζήτηση και σε νέα προς τον σκοπό αυτό δικάσιμο που θα προσδιοριστεί μετά από κλήση του επιμελέστερου από τους διαδίκους. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια ευρώ (2.300).
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρήσασας από την υπηρεσία η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης και ήδη Αντιπρόεδρος, Δήμητρα Ζώη ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Δεκεμβρίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ