Αριθμός 1250/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 E΄ Ποινικό Τμήμα  
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Hρακλή Κωνσταντινίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένων του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Πολύκαρπου Βούλγαρη και του αρχαιοτέρου αυτού Αρεοπαγίτη Δημητρίου Κιτρίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Κωνσταντίνο Κούκλη, Βασίλειο Κουρκάκη, Ελευθέριο Νικολόπουλο-Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Απριλίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου: ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Παπανικολάου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 9479/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.  Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Δεκεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως και στο από 4 Απριλίου 2007 δικόγραφο προσθέτων λόγων, τα οποία καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 162/2007.  
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 1. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 1, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει ότι, για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα, για την πληρότητα των από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ και Ε΄ του ΚΠΔ λόγων αναίρεσης, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, καθώς και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως πρέπει 1) στην πρώτη περίπτωση, να διαλαμβάνονται στην αίτηση αναιρέσεως οι πλημμέλειες τις αποφάσεως ως προς την έκθεση των πραγματικών περιστατικών της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, οι τυχόν ασάφειες, αντιφάσεις και λογικά κενά και η μη αναφορά των αποδεικτικών μέσων από τα οποία προέκυψαν τα πραγματικά περιστατικά και 2) στην δεύτερη περίπτωση, να διαλαμβάνεται όχι μόνο η ουσιαστική ποινική διάταξη η οποία φέρεται ότι εσφαλμένα ερμηνεύθηκε και εφαρμόσθηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση αλλά και προσθέτως να αναφέρεται εις τι συνίσταται η παρερμηνεία της διατάξεως ή η εσφαλμένη εφαρμογή αυτής σε σχέση με της παραδοχές της αποφάσεως Εξάλλου, η αίτηση αναίρεσης που δεν περιέχει λόγους, ή περιέχει λόγους ασαφείς και αόριστους, δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ. την ύπαρξη παραδεκτού λόγου αναίρεσης (ΟλΑ.Π. 2/2002).  2.- Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη από 27-12-2006 αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων .... , πλήττει την υπ' αριθμ.9479/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε για λαθρεμπορία και για παράβαση του Ν. 136/1946. και ζητεί την αναίρεση της παραπάνω καταδικαστικής αποφάσεως για τους εξής, κατά πιστή αντιγραφή, λόγους ήτοι 1) για έλλειψη της κατά το Σύνταγμα και το νόμο επιβεβλημένης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιτάσσει τόσο το άρθρο 93 παρ.3 του Συντάγματος, όσο και το άρθρο 139 Κ.Π.Δ και δη διότι δεν εκτίθενται εις την ανωτέρω απόφαση τα συγκεκριμένα εκείνα περιστατικά, στα οποία εστηρίχθη του δικαστήριο και εξέδωσε την καταδικαστική του απόφαση, καθόσον εν αυτώ δεν αναφέρεται ειδικώς, σαφώς ορισμένως και συγκεκριμένως, εκ τινος αποδείξεως επείσθη το δικαστήριο περί της συνδρομής των προϋποθέσεων του αδικήματος για το οποίο κηρύχθηκα ένοχος και 2) διότι η προσβαλλόμενη απόφαση κακώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις (510 παρ.1 εδ.Ε΄ του Κ.Π.Δ), άλλως εκ πλαγίου παρεβίασε αυτές, ενώ προς θεμελίωση της αντικειμενικής υποστάσεως απαιτείται η γνώση και η βούληση του αποτελέσματος, γεγονός το οποίο δεν συνέβη εν προκειμένω  Με το περιεχόμενο αυτό και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο πρώτος από τους ως άνω λόγους αναιρέσεως στον οποίο δεν προσδιορίζονται οι αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες, είναι αόριστος και ανεπίδεκτος εκτιμήσεως. Ειδικότερα, δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου και σε τι συνίστανται οι ελλείψεις της αιτιολογίας, σε ποια κεφάλαια της προσβαλλόμενης αποφάσεως ανάγονται αυτές και ποια πραγματικά περιστατικά τα οποία ήσαν αναγκαία για τη συνδρομή των υποκειμενικών και αντικειμενικών στοιχείων των εγκλημάτων για τα οποία καταδικάσθηκε, δεν περιέχονται με πληρότητα σ' αυτήν. Αλλά και ο δεύτερος λόγος, όπως έχει διατυπωθεί είναι επίσης αόριστος διότι δεν αναφέρονται οι ουσιαστικές ποινικές διατάξεις οι οποίες φέρονται ότι παραβιάστηκαν εκ πλαγίου, σε τι συνίσταται η παραβίαση αυτών σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές της αποφάσεως, ούτε τέλος αναφέρεται ότι στο σκεπτικό της αποφάσεως έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες ή αντιφάσεις ώστε να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου.
Συνεπώς, οι άνω λόγοι είναι αόριστοι και ως εκ τούτου απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν, καθώς και η αίτηση στο σύνολό της. Περαιτέρω, εφόσον σύμφωνα και με την προηγούμενη σκέψη, μία από τις προϋποθέσεις για την εξέταση των προσθέτων λόγων αναίρεσης είναι, κατά την έννοια του άρθρου 509 παρ. 2 ΚΠΔ, η ύπαρξη ενός τουλάχιστον παραδεκτού κύριου λόγου αναίρεσης, η δε ένδικη αναιρετική αίτηση κρίθηκε, ότι δεν περιέχει κανένα παραδεκτό κύριο λόγο αναίρεσης, είναι απαράδεκτο και πρέπει να απορριφθεί και το από 4 Απριλίου 2007 δικόγραφο των προσθέτων λόγων. Ο αναιρεσείων, λόγω απορρίψεως της αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.)   
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 27-12-2006 αίτηση και τους από 4-4-2007 προσθέτους λόγους του ..... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 9479/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαΐου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Ιουνίου 2007.
 Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ        Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ