Αριθμός 800/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος -κατηγορουμένου Γ. Κ. του Σ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία - Πηνελόπη Λιακόγκονα, για αναίρεση της υπ' αριθ. 72/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Δωδ/νήσου. 
Το Πενταμελές Εφετείο Δωδ/νήσου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19 Νοεμβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1333/2012.
Αφού άκουσε 
Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 507 § 1, 473 §§ 1, 3 και 474 ΚΠΔ προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, είναι σε αυτή δέκα ημέρες από της άνω καταχωρίσεως, όταν η απόφαση εξεδόθη με παρόντα τον κατηγορούμενο (όταν η απόφαση εξεδόθη με απόντα τον κατηγορούμενο, η προθεσμία αυτή των δέκα ημερών αρχίζει από την επίδοση μεν της τελεσιδίκου αποφάσεως εάν αυτή (η επίδοση) έγινε μετά την καταχώριση της καθαρογραμμένης αποφάσεως στο ανωτέρω ειδικό βιβλίο από την καταχώριση δε αυτή, εάν η επίδοσή της προηγήθη). Ο όρος "τελεσίδικη απόφαση" ο οποίος απαντάται μόνο στην ανωτέρω διάταξη, χρησιμοποιείται με τη γενική έννοια της αποφάσεως που δεν μπορεί να προσβληθεί με τα προβλεπόμενα από το νόμο τακτικά ένδικα μέσα, όπως κατά τον Κ.Π.Δ. είναι μόνο η έφεση. Ο σκοπός της ανωτέρω διατάξεως συνίστανται στην ανάγκη να έχει λάβει ο ενδιαφερόμενος διάδικος πλήρη γνώση του αιτιολογικού της αποφάσεως με το κείμενό του, ώστε να είναι σε θέση να θεμελιώσει προβλεπομένους υπό του άρθρου 510 § 1 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως και να τους διατυπώσει κατά τρόπον σαφή και ορισμένο και ιδίως αυτόν της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας να αποφεύγεται δε η άσκηση ματαίως αιτήσεως αναιρέσεως, όταν δεν προκύπτει νόμιμος λόγος και να αποτρέπεται η εντεύθεν ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση του διαδίκου (Ολ.ΑΠ 6/2002). Το ότι η άνω προθεσμία αρχίζει από της καταχωρίσεως και όχι από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου (ΕΕΔΑ) περί δίκαιης δίκης, αντιθέτως δε εάν η προθεσμία αρχίσει από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως φαλκιδεύεται το δικαίωμα πρόσβασης στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου και τότε παραβιάζεται το άνω άρθρο της Συμβάσεως (από 11.4.2002 απόφαση του Ε.Δ.Δ.Α. επί της υποθέσεως Α.Ε.Π.Ι κατά Ελλάδος). Εξ άλλου κατά συναγομένη από το άρθρο 255 ΑΚ γενική αρχή του δικαίου, ότι κανείς δεν υποχρεούται στα αδύνατα, ο αναιρεσείων μπορεί να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως τον λόγον, εξαιτίας του οποίου κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που τον στηρίζουν, δηλαδή οφείλει να διαλάβει στη δήλωσή του για την άσκηση αναιρέσεως τον λόγον της ανωτέρας βίας του ανυπερβλήτου κωλύματος και να εκθέσει (πρβλ άρθρο 474 § 2 ΚΠΔ) τους λόγους αυτούς με τα στοιχεία που τους αποδεικνύουν. Πρέπει όμως η ανωτέρω βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα να εξηκολούθησε καθ'όλη τη διάρκεια της προθεσμίας, στην οποίαν ήτο αδύνατον να ασκηθεί η αναίρεση. Τέλος κατ' άρθρο 513 § 1 εδ. α' ΚΠΔ, σε συνδυασμό με άρθρο 476 § 1 ιδίου Κώδικος, όταν η αναίρεση ασκήθη εκπροθέσμως το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη. 
Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων κατεδικάσθη δια της υπ' αριθμ. 72/11.10.2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, ότε εξεπροσωπήθη υπό της δικηγόρου του Μαρίας-Πηνελόπης Λιακόγκονα, για παράβαση καθήκοντος, εις ποινή φυλακίσεως δεκαπέντε (15) μηνών ανασταλείσαν επί τριετίαν. Η απόφαση αυτή κατεχωρίσθη εις το ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 § 3 Κ.Π.Δ. την 25/10/2012, όπως φαίνεται από την σχετική επισημείωση της γραμματέως εν τέλει της αποφάσεως. Ο καταδικασθείς αυτός άσκησε την 19 Νοεμβρίου 2012 αίτηση αναιρέσεως με δήλωση στον γραμματέα του άνω δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, επικαλεσθείς για το εμπρόθεσμο, πέραν, ήτοι, των δέκα (10) ημερών από της 25/10/2012, την πανελλήνια αποχή των δικηγόρων της χώρας από τα καθήκοντά των, βάσει των από 3/11/2012 και 10/11/2012 αποφάσεων της Ολομελείας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος έως της 16/11/2012 και συνεπεία της οποίας (αποχής) δεν ηδυνήθη να ανεύρει (κατάλληλο) δικηγόρο, δυνάμενο να προβεί στην σύνταξη και υποβολή της αναιρέσεως έως την 5/11/2012 μέχρις, ήτοι, της οποίας έπρεπε να ασκήσει εμπροθέσμως την σχετικήν αίτηση. Όμως, όπως προκύπτει από την υπό ημερομηνίαν 20/12/2012 εξουσιοδότηση, ο ήδη αναιρεσείων είχεν έκτοτε εξουσιοδοτήσει τόσο την άνω παραστάσα στο Εφετείο δικηγόρο Αθηνών Μ.-Π.Λιακόγκονα, όσο και τον δικηγόρο Ρόδου Νικόλαο Σκορδίλη για να ασκήσουν το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως, το οποίον έπρεπε να (το) ασκήσουν μέχρι της 4/11/2012 και επειδή αυτή ήτο Κυριακή (μέχρι της) 5/11/2012, πλην ο τελευταίος δεν το ήσκησε μέχρι τότε και για το διάστημα αυτό ουδόλως επικαλείται ο αναιρεσείων λόγον ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητον κώλυμα, ενώ επικαλείται την αρξάμενη δια της από 9/11/2012 αποφάσεως της Ολομελείας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, αποχή των δικηγόρων, ήτοι και την τελευταία ημέρα της προθεσμίας των δέκα ημερών (μέχρι 5/11/2012) από της καταχωρίσεως (25/10/2012), η οποία (αποχή) όμως, δεν θεραπεύει το εκπρόθεσμο της κρινομένης αιτήσεως. Τούτο λαμβανομένου υπ' όψη ότι ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι, εν όψει της λήξεως της προθεσμίας την 5/11/2012, ο άνω πληρεξούσιός του εζήτησε άδεια από τον δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου και δεν του εχορηγήθη. Μετά ταύτα η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, ούσα εκπρόθεσμη, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη επιβληθούν δε τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρα 476 § 1 και 583 § 1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την υπ' αριθμ. 11/19.11.2012 αίτηση του Γ. Κ. για αναίρεση της υπ'αριθμ. 72/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων πενήντα (250).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαΐου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ