ΑΡΙΘΜΟΣ 1056/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά - Εισηγήτρια, Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα-κατηγορουμένου Κ. Β. του Θ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Θεμιστόκλεια Αναδιώτου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 47150/2012 αποφάσεως του Πλημμελειοδικείου Αθηνών. 
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Δεκεμβρίου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 69/2013.
Αφού άκουσε 
Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της έφεσης ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, πρέπει για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, να διαλαμβάνει το χρόνο επίδοσης στον εκκαλούντα της εκκαλούμενης απόφασης, εκείνον της ασκήσεως του ενδίκου μέσου της έφεσης και το αποδεικτικό από το οποίο να προκύπτει η επίδοση (Ολ.ΑΠ 4/1995, 6 και 7/1994) χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των κατά τα άρθρα 154 παρ.1, 156 και 161 παρ.1 του ΚΠΔ στοιχείων της εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης, είτε λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος εξ αιτίας των οποίων απωλέστηκε η προθεσμία άσκησης της έφεσης (άρθρο 473 παρ. 1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία της απόφασης, πρέπει, να εκτείνεται και στην απορριπτική των ανωτέρω λόγων κρίση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, υπό την αυτονόητη όμως προϋπόθεση ότι ο σχετικός ισχυρισμός είχε προταθεί με σαφήνεια και πληρότητα. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά και επί των οποίων, εφόσον προτείνονται ορισμένως, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να διαλάβει στην απορριπτική του απόφαση πλήρη αιτιολογία, είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις της, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών- κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή.
Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη 47150/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η 5723/2011 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 5056/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως 4 ετών για μη καταβολή χρεών στο Δημόσιο, κατ' εξακολούθηση. Από την έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο, για τις ανάγκες του αναιρετικού λόγου, προκύπτει ότι ο εκκαλών, φερόμενος στην έφεση ως κάτοικος ..., προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του, προέβαλε με την έφεση ότι την ασκεί εκπρόθεσμα διότι "δεν έλαβε γνώση τόσο του κλητηρίου θεσπίσματος, δεδομένου ότι από του έτους 2002 κατοικεί στην ..., στην οδό ... σε πολυκατοικία και η Δ.Ο.Υ. Αγίου Δημητρίου το γνώριζε". Είχε δηλαδή προβάλλει με την έφεση του ακυρότητα της επίδοσης της αποφάσεως, επικαλούμενος ότι κατά το χρόνο της επιδόσεως της είχε γνωστή διεύθυνση κατοικίας στην οδό ... στην ..., χωρίς όμως να αναφέρει ότι τη διεύθυνση αυτή τη δήλωσε, σύμφωνα με το άρθρο 273 του ΚΠΔ στον αρμόδιο Εισαγγελέα που παρήγγειλε την επίδοση. Στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, αναφέρονται, κατά πιστή αναφορά τα εξής: "ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην με την 50564/2009 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Η ανωτέρω απόφασή του κοινοποιήθηκε στις 12/3/2010, όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επίδοσης του αστυφύλακα ..., Α.Τ. Αγίου Δημητρίου, ως αγνώστου διαμονής επί της οδού ..., όπου αναζητήθηκε και δεν ανευρέθηκε, όπως βεβαιώνει ο ίδιος αστυφύλακας. Η ανωτέρω διεύθυνση είναι η διεύθυνση τελευταίας γνωστής κατοικίας του κατηγορουμένου, η οποία αναφέρεται στην μήνυση - αίτηση ποινικής δίωξης. Η έφεση ασκήθηκε την 17/5/2011, μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας, αναφέροντας στην έκθεση έφεσης ότι ουδέποτε έλαβε κλήση και γνώση της εκκαλούμενης ως άγνωστης διαμονής, ενώ ήταν γνωστής διαμονής, η δε Δ.Ο.Υ. Αγίου Δημητρίου το γνώριζε. Την ανωτέρω όμως διεύθυνση την οποία ο κατηγορούμενος δηλώνει το πρώτο στην έκθεση εφέσεως του, ουδέποτε γνωστοποίησε στις αρμόδιες αρχές, ως όφειλε. Εξ άλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι η Εισαγγελία Αθηνών δεν υποχρεούται να γνωρίζει την αλλαγή διεύθυνσης του εκκαλούντος ή την τελευταία γνωστή κατοικία του από ενέργειες άλλων δικαστηρίων, εκτός αν έχει δηλωθεί από τον ίδιο, γεγονός που δεν επικαλείται με την υπό κρίση έκθεση εφέσεως ο κατηγορούμενος. Επίσης ο κατηγορούμενος επικαλείται ως λόγο ανώτερης βίας τη μη γνώση της εκκαλουμένης, η οποία μη γνώση του κατηγορουμένου δεν συνιστά γεγονός ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, αφού θα μπορούσε να είχε αποτραπεί με μέτρα επιμέλειας και δη με δήλωση αλλαγής διεύθυνσης στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών. Ως εκ τούτου η έφεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εκτέλεση της εκκαλουμένης και να καταδικαστεί ο εκκαλών στα έξοδα της δίκης (άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ)".
Η αιτιολογία όμως αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη ως προς τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο για να καταλήξει στην απορριπτική του κρίση, δεδομένου ότι από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο εκκαλών για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της εφέσεως του, εξέτασε στο ακροατήριο του δικαστηρίου ως μάρτυρα τον Α. Κ. και προσκόμισε τέσσερα έγγραφα τα οποία αναγνώστηκαν. Όμως ούτε στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης γίνεται οποιαδήποτε αναφορά η μνεία των ως άνω αποδεικτικών μέσων, ούτε από το όλο περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει, είτε ευθέως, είτε διηγηματικώς, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της απόφασης, όσον αφορά την λήψη υπόψη των αποδεικτικών μέσων και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα κρίνει το παραδεκτό ή μη του ενδίκου μέσου της εφέσεως, αφού είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως(άρθρο 519 του ΚΠΔ), ενώ παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 47150/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, το οποίο θα κρίνει το παραδεκτό ή μη του ενδίκου μέσου της εφέσεως.
Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουνίου 2013. 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Ιουλίου 2013.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ