Αριθμός 982/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" (Τ.Π.κ.Δ.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Μαρία Γεωργιάδη, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Μ του Χ., 2) Α. Μ του Χ., κατοίκων ..., 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Τ. E. E. A." και ήδη "Τ. E. Ανώνυμη Εταιρεία", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως διαδόχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΝΕΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΤΕ", 4) ανώνυμης εταιρείας παροχής πιστώσεων με την επωνυμία "H. P. C. Α.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 5) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Ε. Τ. Τ. Ε. Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 6) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Α. Τ. Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 7) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Τ. Π. ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως διαδόχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Γ. Τ. Τ. Ε. ΑΕ", εκ των οποίων η 3η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φώτιο Σαρρή, που δήλωσε στο ακροατήριο, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του, την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ενώ οι 1ος, 2η, 4η, 5η, 6η και 7η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 18-8-2014 (αρ. εκθ. καταθ. 457/2014 και 458/2014) αιτήσεις των ήδη 1ου και 2ης των αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αλεξανδρούπολης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 423/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 100/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 20-1-2020 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρί Δεργαζαριάν, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο το αναιρεσείον και η 3η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της 3ης αναιρεσίβλητης ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολιπόμενος διάδικος η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολιπόμενος ή ο μη παριστάμενος, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, διάδικος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί, ενώ σε αποφατική περίπτωση κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση (ΟλΑΠ 14/2015). Αν δε η συζήτηση αναβληθεί από το πινάκιο για μεταγενέστερη δικάσιμο, δεν απαιτείται νέα κλήτευση των διαδίκων, επομένως και του αναιρεσιβλήτου, για τη νέα αυτή δικάσιμο, αφού η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο της μετ` αναβολήν δικασίμου ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων (άρθρο 226 παρ. 4 εδ. γ και δ ΚΠολΔ).
Στην προκειμένη περίπτωση, από τις υπ` αριθ. …εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Θράκης (με έδρα το Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης) Ε. Τ., τις υπ' αριθ. …… εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών Δ. Κ., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει νόμιμα το αναιρεσείον, με επιμέλεια του οποίου προσδιορίστηκε η συζήτηση της ένδικης αίτησης για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 24-9-2021, προκύπτει ότι αντίγραφο της άνω αίτησης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την ως άνω δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πρώτο, δεύτερη, τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη των αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα. Κατά την ως άνω δικάσιμο η υπόθεση αναβλήθηκε για αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (7-10-2022). Από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο της υποθέσεως, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίσθηκαν οι ως άνω αναιρεσίβλητοι ούτε κατέθεσαν δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 573§1 του ίδιου κώδικα και στην διαδικασία της αναιρετικής δίκης. Επομένως, εφόσον, κατά την προηγηθείσα νομική σκέψη, η αναβολή εκ του πινακίου ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, οι απολιπόμενοι αναιρεσίβλητοι έχουν κλητευθεί νομίμως.
Συνεπώς, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η κρινόμενη από 20-1-2020 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 100/2019 τελεσίδικης αποφάσεως του, ως Εφετείου, δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, η οποία εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, μεταξύ των διαδίκων επί εφέσεως κατά της υπ' αριθμ. 423/2017 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης και αφορά υπόθεση του Ν. 3869/2010 "Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων", έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρο 495 § 1 552, 553 § 1, 556 § 1 σε συνδ. με 741 και 769 ΚΠολΔ και 14 του Ν. 3869/2010) και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με το άρθρο 564 § 3 του ΚΠολΔ (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα που ασκούνται μετά την 1-1-2016 σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του Ν. 4335/2015), εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στο αναιρεσείον στις 19-12-2019 και η αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε ασκήθηκε στις 20-1-2020, ημέρα Δευτέρα, ήτοι εντός προθεσμίας 30 ημερών από της επιδόσεως της προσβαλλόμενης. Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577§§1, 3 ΚΠολΔ).
Με την διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 ("Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων..."), όπως το άρθρο αυτό ίσχυε και εφαρμόζεται στην προκειμένη υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 1 παρ. 1 της ΥΠΟΠΑΡ. Α.4 του άρθρου 2 του ν. 4336/2015 (ΦΕΚ 94/Α/14-8-2015), που καταλαμβάνει, σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 2 της ΥΠΟΠΑΡ. Α.4 του άρθρου 2 του ίδιου νόμου, τις αιτήσεις που υποβάλλονται μετά την έναρξη ισχύος του, ορίζεται ότι "φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα υπό την έννοια του άρθρου 2 του ν. 3588/2007 και έχουν περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών τους και απαλλαγή. Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής". Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, απαραίτητη προϋπόθεση για την υπαγωγή στο ρυθμιστικό πεδίο εφαρμογής του ν. 3869/2010 είναι ο οφειλέτης να έχει περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη (και γενική) αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών του. Ο ν. 3869/2010 θεωρεί δεδομένη την έννοια του δόλου από τη γενική θεωρία του αστικού δικαίου. Στο πεδίο του τελευταίου ο δόλος, ως μορφή πταίσματος, προβλέπεται στη διάταξη του άρθρου 330 του ΑΚ με την οποία ορίζεται ότι "ο οφειλέτης ενέχεται, αν δεν ορίστηκε κάτι άλλο, για κάθε αθέτηση της υποχρέωσής του από δόλο ή αμέλεια, δική του ή των νόμιμων αντιπροσώπων του. Αμέλεια υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές". Η εν λόγω διάταξη θεσπίζει δύο μορφές πταίσματος, το δόλο και την αμέλεια. Ενώ όμως δίνει ορισμό της αμέλειας, τον προσδιορισμό του δόλου αφήνει στην επιστήμη και τη νομολογία. Η έννοια του δόλου, όπως γίνεται δεκτή στο πεδίο του αστικού δικαίου, συμπίπτει με εκείνη του άρθρου 27 παρ. 1 ΠΚ., που ορίζει ότι "Με δόλο (με πρόθεση) πράττει όποιος θέλει την παραγωγή των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια κάποιας αξιόποινης πράξεως. Επίσης όποιος γνωρίζει ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν αυτά τα περιστατικά και το αποδέχεται". Η τελευταία αυτή διάταξη διακρίνει το δόλο σε άμεσο και ενδεχόμενο. Ορίζει δε ότι με άμεσο δόλο πράττει αυτός που "θέλει" την παραγωγή του εγκληματικού αποτελέσματος, καθώς και εκείνος που δεν επιδιώκει μεν αυτό, προβλέπει όμως ότι τούτο αποτελεί αναγκαία συνέπεια της πράξεώς του και, παρά ταύτα, δεν εγκαταλείπει αυτήν. Αντίθετα, με ενδεχόμενο δόλο πράττει εκείνος, που προβλέπει το εγκληματικό αποτέλεσμα ως δυνατή συνέπεια της πράξεώς του και το "αποδέχεται" (ΟλΑΠ 4/2010, ΟλΑΠ 8/2005, ΑΠ 1446/2018, ΑΠ 297/2007). Η διάταξη αυτή ισχύει και για τις ενοχές άλλων κλάδων του ενοχικού δικαίου και έτσι αποκτά γενικότερη σημασία που ξεπερνά το πλαίσιο της ευθύνης από προϋφισταμένη ενοχή (Α.Π. 677/2010). Δόλο, κατά συνέπεια, συνιστά η περίπτωση εκείνη του δράστη κατά την οποία επιδοκιμάζει, δηλαδή προβλέπει, το αποτέλεσμα ως ενδεχόμενο και τελικά το αποδέχεται. Ο δόλος σχετίζεται και αφορά πάντα πράξη και αυτή θα είναι η απαγορευμένη από το δίκαιο στο δράστη αθέτηση ενοχικής υποχρεώσεως ή γενικότερα αδικοπραξία κ.λπ. Μεταξύ των εννοιολογικών στοιχείων του δόλου είναι και η πρόβλεψη του δράστη ότι η συμπεριφορά του θα προκαλέσει καθυστέρηση στην εκπλήρωση της υποχρεώσεώς του ή θα προκαλέσει το γεγονός της αδυναμίας παροχής του, συνείδηση, δηλαδή του δράστη για τον κίνδυνο επελεύσεως των αποτελεσμάτων αυτών. Για τα ανωτέρω αρκεί και απαιτείται η πρόβλεψη και η αποδοχή του παρανόμου αποτελέσματος σε γενικές γραμμές και κατά τα γενικά ουσιώδη γνωρίσματά του. Η ακριβής έκταση της ζημίας, οι λεπτομέρειες ή οι ιδιότητες του προσβαλλόμενου αγαθού και οι λοιπές περιστάσεις που καθορίζουν το μέγεθος της προσβολής δεν απαιτείται να προβλέπονται σαφώς, τουλάχιστον στο βαθμό που δεν ανάγονται από το νόμο σε κρίσιμα για την ύπαρξη της ευθύνης περιστατικά. Στην περίπτωση του Ν. 3869/2010 ο νόμος χρησιμοποιεί την έννοια του δόλου και την συνδέει με μια πραγματική κατάσταση, που είναι η μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπροθέσμων χρηματικών οφειλών. Περαιτέρω, από τη διατύπωση της παρ. 1 εδ. α` του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 προκύπτει ότι το στοιχείο του δόλου αναφέρεται στην "περιέλευση" του οφειλέτη σε κατάσταση μόνιμης (και γενικής) αδυναμίας πληρωμών. Επομένως, το στοιχείο του δόλου δύναται να συντρέχει τόσο κατά το χρόνο αναλήψεως της οφειλής, όσο και κατά το χρόνο μετά την ανάληψη αυτής. Ο δόλος πρέπει να αντιμετωπίζεται κατά τον ίδιο τρόπο, είτε είναι αρχικός, είτε είναι μεταγενέστερος. Το κρίσιμο ζήτημα είναι το περιεχόμενο του δόλου και όχι ο χρόνος που αυτός εκδηλώθηκε. Στην περίπτωση της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 ο οφειλέτης ενεργεί δολίως όταν με τις πράξεις ή παραλείψεις του επιδιώκει την αδυναμία των πληρωμών του ή προβλέπει ότι οδηγείται σε αδυναμία πληρωμών και δεν αλλάζει συμπεριφορά, αποδεχόμενος το αποτέλεσμα αυτό. Ειδικότερα, πρόκειται για τον οφειλέτη εκείνον, ο οποίος καρπούται οφέλη από την υπερχρέωσή του με την απόκτηση κινητών ή ακινήτων, πλην όμως, είτε γνώριζε κατά την ανάληψη των χρεών ότι είναι αμφίβολη η εξυπηρέτησή τους, είτε από δική του υπαιτιότητα βρέθηκε μεταγενέστερα σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών (ΑΠ 286/2017, ΑΠ 153/2017, ΑΠ 65/2017). Η τελευταία περίπτωση συντρέχει και όταν ο οφειλέτης, εν γνώσει του, χειροτερεύει την οικονομική του θέση με τρόπο που δεν συνάδει με την περιουσία του, το εισόδημά του και τη γενικότερη θέση του και συγκεκριμένα όταν δεν φροντίζει για τη διατήρηση του ενεργητικού της περιουσίας του και τη σωστή διαχείρισή του ή όταν προβαίνει σε κατασπατάληση του εισοδήματός του ή των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα να μειώνει τη δυνητική ροή ρευστότητας που διαθέτει. Εξάλλου, όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο δόλος του οφειλέτη πρέπει να συνδέεται με την πρόκληση της μόνιμης (και γενικής) αδυναμίας να εξοφλήσει τα χρέη του, δηλαδή η πρόκληση της μόνιμης αδυναμίας πρέπει να οφείλεται σε δόλο του (ΑΠ 166/2022).
Όπως, προκύπτει από την πρόβλεψη του εδαφίου β` της παρ. 1 του ίδιου άρθρου 1 του ν. 3869/2010, σύμφωνα με την οποία την ύπαρξη του δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής, το επιλαμβανόμενο της υποθέσεως δικαστήριο ερευνά την ύπαρξη του δόλου όχι αυτεπαγγέλτως, αλλά, όπως είναι αυτονόητο και γι` αυτό παραλείφθηκε στο νόμο, κατά πρόταση πιστωτή, ο οποίος πρέπει να προτείνει τον εν λόγω ισχυρισμό κατά τρόπο ορισμένο, ήτοι με σαφή έκθεση των γεγονότων που τον θεμελιώνουν (άρθρο 262 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και να τον αποδείξει (ΑΠ 286/2017, ΑΠ 153/2017, ΑΠ 65/2017). Ο δόλος αποτελεί αόριστη νομική έννοια και, άρα, ελέγχεται αναιρετικά η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας για το αν τα περιστατικά που έγιναν ανελέγκτως δεκτά απ` αυτό υπάγονται ή όχι στη νομική έννοια του δόλου (ΑΠ 1299/2015), ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 του ΚΠολΔ (ή του άρθρου 560 αρ. 1 και 6 του ίδιου Κώδικα). Από το συνδυασμό των προαναφερομένων διατάξεων συνάγεται ότι για να είναι ορισμένη και, επομένως, παραδεκτή, κατά το άρθρο 262 του ΚΠολΔ, η ένσταση της πιστώτριας Τράπεζας ότι ο οφειλέτης περιήλθε σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπροθέσμων προς αυτήν χρηματικών οφειλών από ενδεχόμενο δόλο, με την έννοια ότι συμφώνησε με ικανό αριθμό πιστωτικών ιδρυμάτων την απόλαυση μεγάλου αριθμού τραπεζικών προϊόντων, παρότι προέβλεπε ως ενδεχόμενο ότι ο υπερδανεισμός του, με βάση τις υφιστάμενες ή ευλόγως αναμενόμενες μελλοντικές οικονομικές του δυνατότητες, σε συνδυασμό με το ύψος των οφειλών του, θα τον οδηγούσε σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών του και παρά ταύτα αποδέχθηκε το αποτέλεσμα αυτό, πρέπει να αναφέρει: α) τα τραπεζικά προϊόντα που ο οφειλέτης συμφώνησε, το αρχικό και τελικό ύψος αυτών, β) το χρόνο που τα συμφώνησε, γ) τις οικονομικές δυνατότητες αυτού, κατά το χρόνο δημιουργίας των οφειλών ή τις ευλόγως αναμενόμενες μελλοντικές οικονομικές του δυνατότητες, καθώς και δ) ότι, με βάση τα ως άνω οικονομικά δεδομένα, προέβλεπε ως ενδεχόμενο ότι ο υπερδανεισμός του θα τον οδηγούσε σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών και το αποδέχθηκε.
Με τον λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ. (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου), όπως γίνεται δεκτό και κατά την ερμηνεία και εφαρμογή της αντίστοιχης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ , ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ` ουσίαν (Ολ. ΑΠ 27 και 28/1998). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση. Με το λόγο αυτό, δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 508/2020, ΑΠ 53/2020, ΑΠ 634/2019, ΑΠ 52/2019, ΑΠ 551/2018, ΑΠ 1753/2017). Στην προκειμένη περίπτωση το ως Εφετείο δικάσαν, Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 100/2019 απόφασή του, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί των πραγμάτων κρίση του, δέχθηκε τα ακόλουθα, κρίσιμα για την έρευνα των συναφών αναιρετικών λόγων, πραγματικά περιστατικά: Οι αιτούντες, (ήδη δύο πρώτοι αναιρεσίβλητοι) ηλικίας 72 ετών ο πρώτος και 64 ετών η δεύτερη είναι σύζυγοι και από τον γάμο τους έχουν αποκτήσει δύο τέκνα, ενήλικα πλέον, τη ….44 ετών και την …. 40 ετών. Η δεύτερη ως άνω θυγατέρα των αιταύντων, η οποία είναι μητέρα δύο ανήλικων τέκνων (17 και 13 ετών) βρίσκεται σε διάσταση με τον σύζυγό της και κατοικεί στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως αστυνομικός, όμως η δεύτερη κόρη αυτής και εγγονή των αιτούντων Ι. Τ., παρουσιάζει κινητικά και νοητικά προβλήματα (υπόλειμμα στην όρθια στάση και βάδιση και γενικευμένη υποτονία, όπως και μαθησιακή δυσχέρεια), είναι μαθήτρια του Ειδικού Γυμνασίου (σύμφωνα με τις υπ' αριθμούς …../Θ16/4.7.2016 Βεβαιώσεις του Κέντρου Διαφοροδιάγνωσης, διάγνωσης και Υποστήριξης Β' Αθήνας του Υπουργείου Παιδείας), και απαιτείται η παρακολούθησή της από λογοθεραπευτή αλλά και ψυχολόγο, οπότε και οι αιτούντες μεταβαίνουν συστηματικά στην Αθήνα προς αρωγή της εγγονής τους και της θυγατέρας τους που απασχολείται λόγω του επαγγέλματος της με κυλιόμενο ωράριο (βάρδιες), με την τέλεση αντίστοιχων δαπανών. Ο πρώτος αϊτών είναι συνταξιούχος αστυνομικός και λαμβάνει μηνιαία σύνταξη 1.181,79 ευρώ, ενώ η δεύτερη των αιτούντων είναι συνταξιούχος του ΙΚΑ (εργαζόταν στον ΕΟΤ) και λαμβάνει μηνιαία κύρια σύνταξη 1.023,80 ευρώ και 213,05 επικουρική. Ακόμη, αποκομίζει μηνιαίο ποσό 291 ευρώ ως μισθώματα ακινήτου που μισθώνει. Τα εισοδήματα των αιτούντων ήταν [1] για τον πρώτο α) το έτος 2011 συνολικά 27.526,76 ευρώ, β) το 2012 ποσό 25.179,79 ευρώ, γ) το 2013 ποσό 21.397,12 ευρώ, δ) το 2014 ποσό 17.864,62 ευρώ, ε) το2015σε 18.197,90 ευρώ, στ) το 2016 ποσό 18.042,35 ευρώ και [2] για τη δεύτερη α) το έτος 2011 συνολικά 27.543,18 ευρώ, β) το 2012 ποσό 22.949,67 ευρώ, γ) το 2013 ποσό 22.949,44 ευρώ, δ) το 2014 ποσό 21.388,21 ευρώ, ε) το 2015 σε19.056,49 ευρώ, στ) το 2016 ποσό 17.843,21 ευρώ. Επιπλέον, ο πρώτος ως άνω έχει δικαίωμα επικαρπίας ποσοστού 50% ισόγειου διαμερίσματος σε οικοδομή επί οικοπέδου κείμενου στην οδό ....... στο ΟΤ 56 του …Αλεξανδρούπολης, εμβαδού 103,40 τμ αντικειμενικής αξίας 7.094,64 ευρώ ως προς το ιδανικό του μερίδιο (ΕΝΦΙΑ 2015) και δικαίωμα επικαρπίας κατά ποσοστό 25% επί της αέρινης στήλης του β' ορόφου της ίδιας οικοδομής (σύμφωνα με το υπ' αριθμό ….2009 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Φ… Π. Ζ.). Τα παραπάνω αποτελούν ποσοστά περιορισμένου εμπράγματου δικαιώματος σε ακίνητο, των οποίων η εκμετάλλευση καθίσταται για το λόγο αυτό δυσχερής και εκτιμάται πως έχουν ελάχιστο αγοραστικό ενδιαφέρον.Η δεύτερη των αιτούντων είναι αποκλειστική κυρία διώροφης οικοδομής επί της οδού ...., στο ΟΤ .. Α, στις …., αποτελούμενης από ισόγειο κατάστημα εμβαδού 85,74 τμ αντικειμενικής αξίας 35.244 ευρώ(ΕΝΦΙΑ2015) που εκμισθώνει και διαμέρισμα του πρώτου ορόφου ομοίως εμβαδού 85,74τμ. Η οικοδομή ανεγέρθηκε το έτος 1955 και εμπίπτει στο άμεσο περιβάλλον του βυζαντινού φρουριακού περιβόλου του κηρυγμένου βυζαντινού ιερού Ναού Αγίας Σοφίας επειδή τμήμα του περιβόλου κείται εντός του ως άνω οικοπέδου (πδ 29.4.1929 ΦΕΚ 164/3.5.1929 και με αριθμό πρωτ. …/17.1.2017 βεβαίωση της Εφορίας Αρχαιοτήτων Έβρου) ενώ το σύνολο του οικοπέδου έκτασης 237,51 τμ, εντός του οποίου βρίσκεται η κατοικία, με την αναθεώρηση του ρυμοτομικού σχεδίου Φερών, το έτος 1984, μετατράπηκε σε κοινόχρηστο χώρο και για κάθε επέμβαση συντήρησης στο κτίριο αυτό απαιτείται άδεια και επίβλεψη της 12ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Η αντικειμενική αξία του διαμερίσματος, που αποτελεί την κύρια κατοικία των αιτούντων, αντιστοιχεί σε 80.183,03 ευρώ (ΕΝΦΙΑ 2015), δηλαδή δεν υπερβαίνει το όριο του αφορολόγητου ποσού για την απόκτηση πρώτης κατοικίας, κατ' άρθρο 21 του ν. 3842/2010 όπως κωδικοποιήθηκε με το ν. 4141/2013, για την εξαίρεσή της από την εκποίηση, κατά το αίτημα της διαδίκου (που καθίσταται υποχρεωτική για το δικαστήριο όπως προβλέπεται στο άρθρο 9 §2 του ν. 3869/2010). Η εν λόγω κατοικία περιήλθε στην κυριότητα της αιτούσας δυνάμει γονικής παροχής και μεταβίβασής της και αποδοχής αυτής βάσει του με αριθμό …. συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αλεξανδρούπολης Α. Χ., που νόμιμα μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης. Η πολεοδομική ιδιαιτερότητα του ακινήτου που προεκτέθηκε αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για τους τυχόν υποψήφιους αγοραστές του, ενώ το μίσθωμα που αποκομίζει από τη μίσθωση του ισόγειου καταστήμστος (μίσθωμα 291 ευρώ) αποτελεί μέρος του διαθέσιμου μηνιαίου εισοδήματος της που υπολογίζεται στη δυνατότητα κάλυψης των οφειλών της, συνεπώς πρέπει να εξαιρεθεί της εκποίησης. Η ίδια διάδικος έχει δικαίωμα επικαρπίας ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου επί του παραπάνω περιγραφέντος ισόγειου διαμερίσματος σε οικοδομή στην οδό .....στον …Αλεξανδρούπολης, και δικαίωμα επικαρπίας κατά ποσοστό 25% επί της αέρινης στήλης του β' ορόφου της ίδιας οικοδομής, που όπως προεκτέθηκε αναλόγως πρόκειται για ποσοστά περιορισμένου εμπράγματου δικαιώματος σε ακίνητο, των οποίων η εκμετάλλευση καθίσταται για το λόγο αυτό δυσχερής και εκτιμάται πως έχουν ελάχιστο αγοραστικό ενδιαφέρον. Η αιτούσα είναι επίσης κυρία του με αριθμό ..... ΙΧΕ αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής Ηγundai μοντέλου Μαtrix πρώτης κυκλοφορίας το έτος 2007, κυλινδρισμού 1599 κ εκ, που χρησιμοποιούν αμφότεροι οι αιτούντες για τις μετακινήσεις τους και λόγω της παλαιότητάς του και της παρωχημένης τεχνολογίας του έχει πλέον ελάχιστη εμπορική αξία και δεν θα υπερέβαιναν τα έξοδα ρευστοποίησής του που δεν κρίνεται συμφέρουσα. Σε χρόνο προγενέστερο του έτους από την κατάθεση της αίτησής τους οι αιτούντες είχαν τις ακόλουθες οφειλές προς τις καθ' ων πιστώτριες (το οποίο δεν αμφισβήτησαν ειδικά οι τελευταίες, άρθρο 261 ΚΠολΔ), που θεωρούνται ανεξάρτητα από την εξασφάλιση τους ή όχι με εγγυήσεις από την κοινοποίηση της αίτησης ληξιπρόθεσμες και υπολογίζονται με την τρέχουσα αξία τους κατά το χρόνο κοινοποίησης της αίτησης εξαιρουμένων των εμπραγμάτως εξασφαλισμένων των οποίων ο εκτοκισμός τους εξακολουθεί με το επιτόκιο ενήμερης οφειλής ως τον χρόνο έκδοσης της απόφασης επί της ρύθμισης (άρθρο 6 §3 του ν. 3869/2010). Ειδικότερα [Α] ο πρώτος οφείλει σε κεφάλαιο, τόκους και έξοδα τα εξής: [1] στην Εθνική Τράπεζα α] για τη με αριθμό ... σύμβαση πίστωσης με πιστωτική κάρτα το ποσό των 1.270,97 ευρώ, β] για τη με αριθμό ... σύμβαση το ποσό των 5.102,82 ευρώ, γ] για τη με αριθμό ... σύμβαση το ποσό των 64.186,33 ευρώ (ευθυνόμενος ως εγγυητής για την πρωτοφειλέτη σύζυγό του), [2] στην τράπεζα Eurobank α] για τη με αριθμό ... σύμβαση στεγαστικού δανείου το ποσό των 23.608,90 ευρώ, β] για τη με αριθμό ... σύμβαση δανείου το ποσό των 16.499,43 ευρώ, [3] στην Τράπεζα Πειραιώς α] για την με αριθμό ... σύμβαση δανείου, ποσό 15.601,62 ευρώ, β] για την με αριθμό ... σύμβαση δανείου ποσό 3.076,36 ευρώ, [4] στην Αlpha Bank α] για την με αριθμό ... σύμβαση δανείου ποσό 18.780,16 ευρώ (ευθυνόμενος ως εγγυητής για την πρωτοφειλέτη σύζυγό του), β] από τη με αριθμό ... σύμβαση δανείου ποσό 693,84 ευρώ, [5] στο ΤΠΔ για τη με αριθμό ... σύμβαση επισκευαστικού δανείου ποσό 16.620,61 ευρώ, [6] στην HELLENIC Post Credit για τη με αριθμό ... σύμβαση πίστωσης με πιστωτική κάρτα ποσό 4.054,12 ευρώ. Η [Β] δεύτερη οφείλει στην Εθνική Τράπεζα [1] για τη με αριθμό ... σύμβαση στεγαστικού δανείου το ποσό των 63.309,72 ευρώ απαίτηση που είναι εξασφαλισμένη με προσημείωση υποθήκης μεταγραμμένη στα οικεία βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης βάσει της με αριθμό 393/17-3-2006 απόφασης του Δικαστηρίου αυτού, [2] στην Alpha Bank για τη με αριθμό ... σύμβαση δανείου ποσό 18.780,16 ευρώ, [3] στην τράπεζα Eurobank α] για τη με αριθμό ... σύμβαση στεγαστικού δανείου ποσό 23.608,90 ευρώ, απαίτηση που είναι εξασφαλισμένη με προσημείωση υποθήκης μεταγραμμένη στα οικεία βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης βάσει της με αριθμό 257/18.8.2012 απόφασης του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης, β] για τη με αριθμό ... σύμβαση δανείου ποσό 16.499,43 ευρώ, [4] στο ΤΠΔ α] για τη με αριθμό ... σύμβαση επισκευαστικού δανείου ποσό 16.620,61 ευρώ. Περαιτέρω, λόγω του συνολικού ύψους των οφειλών των αιτούντων, όπως και της κατάστασης στην οποία περιήλθαν, εκτιμάται ότι βρίσκονται πλέον σε μόνιμη και διαρκή αδυναμία πληρωμής των χρεών τους, μολονότι κατά την ανάληψη του κύριου όγκου αυτών τα εισοδήματα τους ήταν επαρκή (αντιστοιχούσαν σε περίπου 55.000 ευρώ ετησίως), λόγω της πασίδηλης (άρθρο 336 §1 ΚΠολΔ) οικονομικής κρίσης και της δημοσιονομικής προσαρμογής που είχε ως απότοκο τις αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών και συντάξεων (των αιτούντων κατά ποσοστό 30% περίπου την τελευταία πενταετία), και αντίστοιχα την μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, αλλά συμπλεκτικά και της αύξησης άμεσης και έμμεσης φορολογίας, συνεπώς και του κόστους διαβίωσης τους. Ειδικότερα, οι αιτούντες δεν δύνανται να ανταποκριθούν στις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους που ανέρχονται περίπου στο ποσό των 1500 ευρώ μηνιαία, κατόπιν αφαίρεσης των δαπανών που απαιτούνται για την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών (όπως ισχύουν με το ν. 4336/2015 δίχως να είναι δεσμευτικές για την κρίση του δικαστηρίου) αξιολογούμενες με το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, εκτιμώνται για δύο ενήλικες από 537 ως 682 ευρώ μηνιαία από τον ΕΛΣΤΑΤ, ενώ το όριο της φτώχιας ορίζεται στα 714 ευρώ, σύμφωνα και με όσα αναλυτικότερα προεκτέθηκαν γι' αυτούς. Οι αιτούντες περιήλθαν δίχως δόλο σε μόνιμη οικονομική αδυναμία ανταπόκρισης στις ληξιπρόθεσμες χρηματικές οφειλές τους, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στην προηγηθείσα νομική σκέψη. Ειδικότερα, δεν αποδείχθηκε από κανένα στοιχείο ότι προέβησαν σε παρουσίαση πλαστών ή αναληθών πληροφοριών και στοιχείων ή στην απόκρυψη τέτοιων, στους πιστωτές τους, σχετικά με τα εισοδήματα, τις υποχρεώσεις τους ή και γενικά με οποιουδήποτε άλλο δεδομένο που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από τα πιστωτικά ιδρύματα που συναλλάχθηκαν, καθώς όπως ήδη λέχθηκε οι αποδοχές τους κατά την ανάληψη των υποχρεώσεών τους ήταν σημαντικά υψηλότερες. Ούτε όμως προέκυψε, με βάση το στοιχείο αυτό (τη σημαντική μείωση των αποδοχών τους) ενδεχόμενος δόλος αυτών, με την αποδοχή απόλαυσης μεγάλου αριθμού τραπεζικών προϊόντων και αντίστοιχης ανάληψης υποχρεώσεων, τις οποίες γνώριζαν ότι, σε συνδυασμό με το περιορισμένο και αμετάβλητο του εισοδήματος τους, θα τους οδηγήσουν σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών, ούτε όμως η συμπεριφορά τους έρχεται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη και τον οικονομικό και κοινωνικό σκοπό του δικαιώματος τους, ώστε να στοιχειοθετεί την κατάχρηση των δικαιωμάτων τους, αλλά συμπλέει με το πνεύμα του ν. 3869/2010 όπως συνάγεται από την σχετική αιτολογική έκθεση της ρύθμισης. Μάλιστα δεν εξηγείται με τους ισχυρισμούς της καθ' ης πιστώτριας και πλέον με την έφεσή της, γιατί η αναφερόμενη ως οφθαλμοφανής δυσαναλογία ανάληψης οφειλών και υφιστάμενων ή αναμενόμενων εισοδημάτων των αιτούντων οφειλετών, δεν έγινε αντιληπτή από τις πιστώτριες τράπεζες, που έχουν σχετική γνώση και εξειδίκευση (στον οικονομικό τομέα, με εξειδικευμένο προσωπικό και σύγχρονα μέσα) όπως και ανάλογη υποδομή (κατάλληλα τμήματα, όπως οικονομικό, νομικό κτλ, με τα απαραίτητα τεχνικά μέσα εξοπλισμό γενικότερα), αλλά αντίθετα, η εν λόγω συμπεριφορά των πιστωτών των αιτούντων, δηλαδή η χορήγηση περαιτέρω πιστώσεων, γίνεται κατανοητή μόνο σε συνδυασμό με την επιθετική πολιτική των τραπεζών κατά το επίμαχο διάστημα, ιδίως για την κάλυψη ήδη υφιστάμενων οφειλών. Επομένως, από όσα προεκτέθηκαν προέκυψε ότι συντρέχουν στο πρόσωπο των αιτούντων οι προϋποθέσεις υπαγωγής τους στη ρύθμιση των άρθρων 8 §§2, 5 και 9 §§1,2 του ν. 3869/2010 και η εκκαλουμένη, η οποία έκανε μερικά δεκτές αμφότερες τις αιτήσεις τους, ρυθμίζοντας τα χρέη των αιτούντων και ειδικότερα α] του πρώτου με μηνιαίες καταβολές για χρονικό διάστημα 60 μηνών ποσού 250 ευρώ συμμέτρως κατανεμημένο στις μετέχουσες στη δίκη πιστώτριες όπως ειδικότερα ανέλυσε και β] για τη δεύτερη αφενός για χρονικό διάστημα 30 μηνών ποσού 350 ευρώ συμμέτρως κατανεμημένο στις μετέχουσες στη δίκη πιστώτριες όπως ειδικότερα ανέλυσε, αφετέρου υποχρεώνοντας την να καταβάλει εντός έτους από τη λήξη των καταβολών της πρώτης ρύθμισης τα ποσά που όρισε στις αναφερόμενες πιστώτριες εξαιρώντας της εκποίησης την κύρια κατοικία της και ειδικότερα διαμέρισμα κείμενο στις …. που περιέγραψε, επιβάλλοντας στην αιτούσα να καταβάλλει προς διάσωση της κατοικίας της επί 20 έτη (240 μήνες) μηνιαία δόση 267,27 ευρώ αρχής γενομένης από την πάροδο 30 μηνών (που θα διαρκέσουν οι καταβολές του 8 §2 του ν. 3869/2010), για την κάλυψη απαίτησης του στεγαστικού δανείου που έλαβε από την Εθνική Τράπεζα, ορθά εκτίμησε το αποδεικτικό υλικό και δεν έσφαλε συνεπώς πρέπει να απορριφθούν ο τρίτος και τέταρτος λόγος έφεσης (που αφορούν έκαστη αίτηση) σχετικά με την ύπαρξη δόλου των αιτούντων και καταχρηστικής συμπεριφοράς τους, ως ουσιαστικά αβάσιμοι".
Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε, ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την έφεση της εκκαλούσας ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕ" κατά της πρωτόδικης υπ' αριθ. 423/2017 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης, με την οποία είχαν γίνει δεκτές ως βάσιμες κατ' ουσίαν οι ένδικες αιτήσεις του πρώτου και της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων, δεχόμενο ότι αυτοί δεν είχαν περιέλθει από δόλο σε αδυναμία πληρωμής των δανειακών τους υποχρεώσεων προς τις πιστώτριες τράπεζες. Κρίνοντας έτσι το δικάσαν, ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο, και ειδικότερα με το να απαιτήσει για τη συνδρομή δόλιας περιέλευσης του υπερχρεωμένου οφειλέτη σε αδυναμία πληρωμών άμεσο δόλο αυτού και ειδικότερα εξαπάτηση εκ μέρους του, ως δανειολήπτη, των υπαλλήλων του πιστωτικού ιδρύματος από το οποίο δανειοδοτήθηκε με την προσκομιδή πλαστών στοιχείων ή απόκρυψη των υποχρεώσεών του, που δεν έχουν καταχωρηθεί στις βάσεις δεδομένων που αξιοποιούν οι τράπεζες για την οικονομική συμπεριφορά των πελατών τους, αποκλείοντας τη συνδρομή αυτής (δόλιας περιέλευσης σε αδυναμία πληρωμών) σε περίπτωση ενδεχόμενου δόλου, ή παράλειψης των υπαλλήλων των πιστωτικών ιδρυμάτων να ενεργήσουν έρευνα της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη πριν από τη χορήγηση της πίστωσης, παραβίασε, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προαναφέρθηκε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 3869/2010, καθώς και τη διάταξη του άρθρου 330 ΑΚ που προσδιορίζει την αόριστη νομική έννοια του δόλου και διακρίνει αυτόν σε άμεσο και ενδεχόμενο, καθόσον αξίωσε πρόσθετα στοιχεία απ' αυτά που απαιτούνται από το νόμο για τη συγκρότηση του δόλου στο πρόσωπο του οφειλέτη. Επομένως, ιδρύεται η αναιρετική πλημμέλεια εκ του άρθρου 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ για ευθεία παραβίαση των ανωτέρω ουσιαστικών κανόνων δικαίου και, συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγος ως ουσιαστικά βάσιμος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ παρέλκει η έρευνα του δευτέρου αναιρετικού λόγου εκ του άρθρου 560 αριθμ. 6 ΚΠολΔ, λόγω της αναιρετικής εμβέλειας του ανωτέρω γενόμενου δεκτού αναιρετικού λόγου. Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, που θα συγκροτηθεί από άλλο Δικαστή, εκτός αυτού που εξέδωσε την ως άνω απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Διάταξη περί επιστροφής παραβόλου δεν ορίζεται, διότι το αναιρεσείον ως Ν.Π.Δ.Δ., δεν υποχρεούται στην καταβολή παραβόλου. Επίσης δεν ορίζεται διάταξη περί δικαστικών εξόδων, έστω και εάν πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται κατά τους κανόνες της εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρο 3 εδ. β' Ν. 3869/2010), διότι η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου 746 ΚΠολΔ, καθόσον επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 8 παρ. 6 εδ. β' του Ν. 3869/2010, κατά την οποία "...δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται..." και το οποίο εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 1446/2018, ΑΠ 286/2017, ΑΠ 65/2017).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 100/2019 οριστική απόφαση του ως Εφετείου δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης (ειδική διαδικασία εκουσίας δικαιοδοσίας).
Παραπέμπει την υπόθεση για να συζητηθεί περαιτέρω στο Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση συγκροτούμενο από άλλον Δικαστή.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Ιουνίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ