Αριθμός 96/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη - Εισηγητή, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Δ. Χ. του Γ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Φυντανή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Κ. Ι. του Χ., κατοίκου ... η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/1/2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1562/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7403/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 13/5/2020 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σε αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα, προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 9.337Α'/21.02.2022 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της δικαστικής περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Χ. Σ., ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 13.05.2020 αίτησης αναίρεσης κατά της 7403/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με πράξη ορισμού ως αρμοδίου του Α1 πολιτικού τμήματος του Αρείου Πάγου και πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (07.11.2022), καθώς και κλήση του αναιρεσείοντος προς την αναιρεσίβλητη για να παραστεί κατά την ανωτέρω δικάσιμο, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην τελευταία. Αυτή, όμως, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως με τη σειρά της από το πινάκιο , ούτε κατέθεσε κατ` άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ δήλωση μη παραστάσεως πληρεξούσιου δικηγόρου της κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης, σαν να ήταν παρούσα (ΚΠολΔ 568 παρ.4, 576 παρ.2).
Με την από 13.05.2020 και με ειδ.αριθ. κατάθ. 610/29.05.2020 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθ. 7403/15.05.2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρ. 552,553,556,558,564 παρ.3, 566 παρ.1 ΚΠολΔ και 74 παρ.1 Ν.4690/ 2020, σε συνδ. με άρθρο 49 παρ.1 Ν.4963/2022). Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρ.577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.577 παρ.3 ΚΠολΔ).
Σύμφωνα με το άρθρο 560 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015 και τροποποιήθηκε στη συνέχεια με το άρθρο 35 του Ν. 4842/2021"κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών,... 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε δικαστής του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο δέχτηκε ή δεν δέχτηκε τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Οι αμέσως πιο πάνω αναιρετικοί λόγοι απαριθμούνται περιοριστικά (ΟλΑΠ 45/1987, ΑΠ 7/2020, ΑΠ 575/2018), αντιστοιχούν δε προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1, 2, 4, 5, 7, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, δεν ταυτίζονται απολύτως (ΑΠ 60/2019,ΑΠ 894/2018, ΑΠ 967/2018). Εξ αντιθέτου συνάγεται ότι κατά των αποφάσεων των ως άνω δικαστηρίων δεν επιτρέπεται αναίρεση για τους λοιπούς, αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, λόγους, μεταξύ των οποίων και εκείνος του αριθμού 11 που ιδρύεται "αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν" (ΑΠ 1032/2019).Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, κατ' ορθήν εκτίμηση του περιεχομένου του, ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 7403/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης για την πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.11 γ' ΚΠολΔ. Ειδικότερα ισχυρίζεται ότι το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που νόμιμα επικαλέστηκε και προσκόμισε, μεταξύ των οποίων, αφενός το αποδεικτικό κατάθεσης ποσού δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ στον υπ' αριθμ. ... κοινό Τραπεζικό Λογαριασμό των τότε εναγομένων Α. Ι.(μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) και Κ. Ι.(ήδη αναιρεσίβλητης) της Τράπεζας Eurobank EFG, Υποκατάστημα Αιγαίου-Καλαμαριάς, και αφετέρου την ΕΞΩΔΙΚΗ ΟΧΛΗΣΗ - ΔΗΛΩΣΗ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ του, που επέδωσε στην αναιρεσίβλητη, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 3924/9-7-2013 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή Θεσσαλονίκης Χ. Ι.. Β., και έτσι ήχθη σε εσφαλμένο αποδεικτικό πόρισμα. Ο λόγος, όμως, αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού πλήττεται με την ένδικη αίτηση αναίρεσης απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, δικάσαντος ως Εφετείο, κατά απόφασης Ειρηνοδικείου, στις δε ειρηνοδικειακές υποθέσεις οι αναιρετικοί λόγοι απαριθμούνται στη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, στους οποίους δεν προβλέπεται αντίστοιχος λόγος αναίρεσης με εκείνον εκ του αριθμού 11 του άρθρου 559 ίδιου Κώδικα, και, όπως προεκτέθηκε, η απαρίθμηση των προαναφερομένων λόγων αναίρεσης του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι περιοριστική με συνέπεια να μη μπορεί να προβληθεί, πλην των ανωτέρω, οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των προμνημονευομένων αποφάσεων.
Κατά τη διάταξη του αριθμού 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης (ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 3/1997, ΟλΑΠ 11/1996). Αντιθέτως δεν θεωρούνται "πράγματα" κατά την προαναφερθείσα έννοια οι αιτιολογημένες αρνήσεις των πιο πάνω ισχυρισμών, ούτε οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, αφού οι τελευταίοι δεν είναι ουσιώδεις για την έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 8/2013, ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 76/2016, ΑΠ 139/2014, 1720/2013, 232/2009). Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απορρίπτει ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΟλΑΠ 11/1996). Τέλος δεν αποτελούν "πράγματα" με την παραπάνω έννοια τα οριζόμενα, περιοριστικά, στο άρθρο 339 ΚΠολΔ αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων τα έγγραφα και η ομολογία, η μη λήψη υπόψη των οποίων ή του περιεχομένου αυτών δεν ιδρύει τον ερευνώμενο από τη διάταξη του αριθμού 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ (αντίστοιχου του αριθμού 8 εδ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ) λόγο αναίρεσης (ΑΠ 567/2021,ΑΠ 237/2019,ΑΠ 261/2016, ΑΠ 87/2013, ΑΠ 10/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 2019/2007).Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, κατ' ορθήν εκτίμηση του περιεχομένου του, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την εκ του αριθμού 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια, επειδή δεν έλαβε υπόψη της τον προταθέντα με τις προτάσεις του πραγματικό ισχυρισμό περί ομολογίας της πρώτης των εναγομένων αντιδίκων του (και μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) Α. Ι. της ιστορικής και νομικής βάσης της αγωγής του, και η οποία ομολογία της συνήγετο από τις από 2-12-2015 κατατεθείσες έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του δικάσαντος σε πρώτο βαθμό Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, θεμελίωνε δε τον αγωγικό του ισχυρισμό περί χορηγήσεως εκ μέρους του δανείου σε αμφότερες τις συνεναγόμενες (περιλαμβανομένης και της νυν αναιρεσίβλητης), προκειμένου οι τελευταίες να καλύψουν οικονομικές τους υποχρεώσεις έναντι τρίτων. Ο λόγος, όμως, αυτός, εφόσον αναφέρεται στη μη λήψη υπόψη της από το προμνησθέν δικόγραφο συναγομένης ομολογίας μιας εκ των αρχικών αντιδίκων του εναγομένων (και μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) είναι, προεχόντως, απαράδεκτος και ως εκ τούτου απορριπτέος, διότι, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, δεν αποτελούν "πράγματα" με την παραπάνω έννοια τα οριζόμενα, περιοριστικά, στο άρθρο 339 ΚΠολΔ αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων τα έγγραφα και η ομολογία, η μη λήψη υπόψη των οποίων ή του περιεχομένου αυτών δεν ιδρύει τον από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Σε κάθε, όμως, περίπτωση ο παραπάνω λόγος είναι αβάσιμος και απορριπτέος, καθόσον το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε ως Εφετείο, έλαβε υπόψη τον ως άνω προβληθέντα ισχυρισμό του τότε εφεσίβλητου και ήδη αναιρεσείοντος και τον απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων, έστω και σιωπηρά, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν, και συγκεκριμένα επειδή, αφενός, ουδεμία ομολογία της αντιδίκου του Α. Ι. δέχθηκε αφετέρου, διαλαμβάνοντας ειδικότερα, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, τα εξής: "...ουδόλως αποδείχθηκε η επικαλούμενη με την αγωγή κατάρτιση άτυπης (προφορικής) σύμβασης μεταξύ του ενάγοντος (και ήδη αναιρεσείοντος) και της δεύτερης των εναγομένων (και ήδη αναιρεσίβλητης), εκπροσωπούμενης από την αδελφή της και πρώτη των εναγομένων Α. Ι. του Χ., ως ενεργούσας και για λογαριασμό της, δυνάμει της οποίας ο ενάγων-εφεσίβλητος χορήγησε από κοινού με την πρώτη των εναγομένων και στην δεύτερη εξ αυτών, προς κάλυψη οικονομικών δυσχερειών της, το ποσό των 10.000,00 ευρώ, το οποίο η τελευταία ανέλαβε την υποχρέωση να του το αποδώσει εντός δύο μηνών... Το Δικαστήριο δεν είναι δυνατόν να οδηγηθεί σε διαφορετική κρίση, περί σύναψης άτυπης σύμβασης δανείου μεταξύ του ενάγοντος-εφεσίβλητου και της δεύτερης των εναγομένων-εκκαλούσας, από το γεγονός ότι το ως άνω ποσό κατατέθηκε με ισόποση τραπεζική επιταγή στον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό της δεύτερης με την πρώτη των εναγομένων, αλλά ούτε και από το γεγονός ότι η δεύτερη των εναγομένων δεν απάντησε εξωδίκως στην...εξώδικη δήλωση-όχληση-διαμαρτυρία του ενάγοντος-εφεσίβλητου. Κατ' ακολουθία όσων εκτέθηκαν, δεδομένου ότι δεν αποδείχθηκε κανενός είδους σχέση (προσωπική ή συναλλακτική), μεταξύ του ενάγοντος-εφεσίβλητου και της δεύτερης των εναγομένων-εκκαλούσας, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που, με την εκκαλούμενη απόφασή του έκανε δεκτή την ένδικη αγωγή ως προς την δεύτερη των εναγομένων, ως βάσιμη και κατ' ουσίαν, έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων. Επομένως, πρέπει, αφού γίνει δεκτός ως βάσιμος κατ' ουσίαν ο σχετικός δεύτερος λόγος της έφεσης που ανάγεται σε πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, να γίνει συνακόλουθα δεκτή η υπό κρίση έφεση ως βάσιμη κατ' ουσίαν, και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη ως προς τις διατάξεις της που αφορούν την εκκαλούσα. Στη συνέχεια, αφού κρατηθεί η υπόθεση από το παρόν Δικαστήριο και δικασθεί κατ' ουσίαν... η αγωγή ως προς τη δεύτερη των εναγομένων, πρέπει αυτή να απορριφθεί καθ' ο μέρος στρέφεται εναντίον της, ως ουσιαστικά αβάσιμη....". Με βάση τις παραδοχές αυτές το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο, κατέληξε στο πόρισμα ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που, αντίθετα, είχε κρίνει ως κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή, στο σύνολό της, υποχρεώνοντας αμφότερες τις εναγόμενες να καταβάλουν, εις ολόκληρο η κάθε μία, στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα, το ποσό των δέκα χιλιάδων(10.000)ευρώ, λόγω κοινής οφειλής τους από δάνειο, έσφαλε, και γι' αυτό, δέχθηκε και κατ' ουσίαν την έφεση της τότε εκκαλούσας-δεύτερης των εναγομένων και ήδη αναιρεσίβλητης Κ. Ι. και, αφού εξαφάνισε εν μέρει την εκκαλουμένη 1562/2016 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, ως προς τις διατάξεις της που αφορούσαν την τελευταία, κρατώντας και δικάζοντας την υπόθεση απέρριψε την αγωγή, καθ' ο μέρος εστρέφετο κατά της ως άνω δεύτερης των εναγομένων και ήδη αναιρεσίβλητης, ως ουσιαστικά αβάσιμη.
Συνεπώς, σε κάθε περίπτωση, και κατά τις λοιπές αιτιάσεις του, ο ίδιος ως άνω λόγος είναι απαράδεκτος, καθόσον, υπό το πρόσχημα της παραβίασης του άρθρου 560 αρ.5 ΚΠολΔ, πλήττεται με αυτόν, η ακυρωτικά ανέλεγκτη επί της ουσίας κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.
Τέλος, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί, στο σύνολό της, η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο(άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ). Λόγω δε της ερημοδικίας της αναιρεσίβλητης, δεν θα περιληφθεί στην παρούσα απόφαση διάταξη περί δικαστικών εξόδων σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 13.05.2020 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 7403/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 17 Ιανουαρίου 2023.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ