Αριθμός 1092/2007 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 
ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα  

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια Βασίλειο Λυκούδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Απριλίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου-Εμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, Χ1, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χαρίκλεια Πέππα-Ανδριτσοπούλου, περί αναιρέσεως της 7029/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
 Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Απριλίου 2005 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 844/05.  
Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Ι. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ., όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3160/2003 το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και εκ της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του Κ.Π.Δ., πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης (Ολ ΑΠ 6/94 και 4/95). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως άγνωστης διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών-κατηγορούμενος, είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης, ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του. Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 7029/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, απορρίφθηκε με αυτή, ως εκπρόθεσμη, η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 86071/1993 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων (4) ετών και χρηματική ποινή 1.000.000 δραχμών για παράβαση του νόμου περί επιταγών (άρθρο 77, ν. 5960/1933). Με την έφεσή του, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο, ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος επικαλέσθηκε και προέβαλε, κατ' εκτίμηση, ότι δεν έλαβε γνώση και εκκαλουμένης απόφασης, αφού αυτή του επιδόθηκε ακύρως ως άγνωστης διαμονή, ενώ ήταν γνωστής διαμονή, διαμένων, από το έτος 1991, στην διεύθυνση που αναφέρει σ' αυτήν, (έφεση), ήτοι επίσης οδού..... στο ..... Αττικής. Ως αιτιολογία για την απόρριψη της έφεσης αυτής, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα: Το Δικαστήριο, από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, δεν πείσθηκε ότι, παρά τα οποία σοβαρά προβλήματα, ο κατηγορούμενος-εκκαλών δεν έλαβα εγκαίρως γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως και δεν μπόρεσε να ασκήσει την έφεσή του εμπρόθεσμα, αλλά την άσκηση σε εννέα (9) και πλέον χρόνια μετά την νομότυπη επίδοση σ' αυτόν της εκκαλούμενης απόφασης. Ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί η έφεση ως απαράδεκτη". Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν περιέχει τα κατά τα προαναφερόμενα, για την πληρότητα της αιτιολογίας της, αναγκαία στοιχεία, αφού δεν αναφέρει ούτε τον ακριβή χρόνο επίδοση της προσβαλλόμενης, με την έφεση ως άνω απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου, ούτε εκείνον της άσκησης της έφεσης, όπως και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, μη αρκούσης της γενικής αναφοράς ότι η έφεση ασκήθηκε μετά πάροδο 9 και πλέον ετών από την νομότυπη επίδοση σ' αυτόν της εκκαλουμένης, αλλ' ούτε και περιέχει καμία απολύτως αιτιολογία, όσον αφορά τον με την έφεση προβαλλόμενο λόγο της ακυρότητας της επίδοσης ως άγνωστης διαμονής, αλλά επιχειρεί, με το διαλαμβανόμενο σ' αυτή "παρά τα όποια σοβαρά του (αναιρεσείοντα) προβλήματα", να αιτιολογήσει την απόρριψη μη προβληθέντος με την έφεση ισχυρισμού περί του εκκαλούντος, ότι από ανώτερη βία δεν μπόρεσε να ασκήσει εμπρόθεσμα της έφεση. Έτσι, όμως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 το ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος, ο πρώτος λόγος της έφεσης και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων, να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 519 ΚΠΔ), που θα κρίνουν για το παραδεκτό ή μη της έφεσης και ακολούθως για την παραγραφή ή μη του αξιοποίνου της αποδιδόμενης στου αναιρεσείοντα πράξεως.   
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 7029/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Μαΐου 2007.


 Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ                Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ