Αριθμός 664/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κορνηλία Πανούτσου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Δεκεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Κ. Σ. του Κ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Τσάκου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "..." και διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στην …… και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Κίκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/4/2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείιουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8565/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 12770/2015 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29/12/2015 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Κορνηλία Πανούτσου ανέγνωσε την από 21/11/2022 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη από 29.12.2015 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία εκδοθείσα, με αριθμό 12770/2015 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, η οποία έκανε δεκτή την έφεση της εναγομένης -ήδη αναιρεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρείας κατά της ήδη αναιρεσείουσας, και εξαφάνισε τη με αριθμό 8565/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία η εναγομένη, ήδη αναιρεσίβλητη, υποχρεώθηκε στη καταβολή του ποσού των 1.471 ευρώ ως αποζημίωση και του ποσού των 500 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση της ενάγουσας, ήδη αναιρεσείουσας, και αφού διακράτησε την υπόθεση προς εκδίκαση απέρριψε ως μη νόμιμη στο σύνολό της την από 10.4.2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας. Η αίτηση αναίρεσης, ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (αρθ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔ).
Από τις διατάξεις των άρθρων 200, 288, 361, 513 και 681 ΑΚ προκύπτει, ότι η αγοραπωλησία αυτοτελούς οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος) υπό κατασκευή πολυκατοικίας, όταν ο πωλητής είναι και κατασκευαστής αυτής, φέρει, κατ' αρχήν, το χαρακτήρα μικτής σύμβασης, ήτοι της συμβάσεως πωλήσεως και της συμβάσεως μισθώσεως έργου, επί της οποίας εφαρμόζονται, ανάλογα με τη βούληση των μερών και το αποτέλεσμα προς το οποίο αυτά απέβλεψαν, τόσο οι διατάξεις για την πώληση, όσο και εκείνες για τη μίσθωση έργου, εκτός εάν, κατά την αληθή δικαιοπρακτική βούληση των συμβαλλομένων πωλητή και αγοραστή και ενόψει όλων των επιμέρους περιστάσεων, η σύμβαση αυτή φέρει αμιγώς το χαρακτήρα της πώλησης, οπότε διέπεται από τις περί πωλήσεως διατάξεις. Έτσι, καθόσον μεν αφορά στη μεταβίβαση των ποσοστών του οικοπέδου και την οριζόντια ιδιοκτησία, εφαρμογή έχουν οι διατάξεις για την πώληση, καθόσον δε αφορά στην αποπεράτωση της πολυκατοικίας και του ημιτελούς διαμερίσματος αυτής, σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως, καθώς και την ύπαρξη ελλείψεων και ελαττωμάτων, εφαρμογή έχουν οι διατάξεις για τη μίσθωση έργου και, ειδικότερα, εκείνες των άρθρων 688 έως 693 του Α.Κ., γιατί θεωρείται, ότι στο αποτέλεσμα αυτό κυρίως, δηλαδή την εκτέλεση του έργου κατά τους όρους της σύμβασης και την παράδοση αυτού κατά το συμφωνημένο χρόνο, απέβλεψαν τα μέρη. Η ύπαρξη δε των ελλείψεων ή ελαττωμάτων του ημιτελούς έργου, κατά την κατάρτιση της σύμβασης, δεν καθιστά αυτή σύμβαση πώλησης για το μέχρι τότε (χρόνο κατάρτισης της σύμβασης) εκτελεσθέν μέρος του όλου έργου, αφού κρίσιμος χρόνος της ευθύνης του εργολάβου για ελαττώματα του όλου έργου είναι εκείνος που αυτό παραδόθηκε από τον εργολάβο και δεν νοείται τμηματική παράδοση αυτού, εκτός αν άλλως έχει συμφωνηθεί (AΠ 1220/2017, ΑΠ 1325/2015, 1327/2015 ΑΠ 1051/2009, ΑΠ 745/2008, ΑΠ 927/2004).Εξάλλου, η εφαρμογή, στην περίπτωση που αναφέρθηκε, από το Ειρηνοδικείο ή το δικάσαν ως Εφετείο Πρωτοδικείο επί εφέσεως κατά αποφάσεως Ειρηνοδικείου, των διατάξεων για την πώληση ή τη μίσθωση έργου, ελέγχεται αναιρετικά από το άρθρο 560 παρ. 1 του ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο "κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1)αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...", για ευθεία δηλαδή, παραβίαση διατάξεως ουσιαστικού δικαίου, υπό την έννοια, ότι το δικαστήριο εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της ή δεν την εφάρμοσε, μολονότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της (ΟλΑΠ 31/2009, ΑΠ 757/2015). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης και της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι η τελευταία ήταν αποτέλεσμα της παρακάτω διαδικαστικής διαδρομής: Με την από 10.4.2011 αγωγή της, η ήδη αναιρεσείουσα ισχυρίστηκε ότι δυνάμει του με αριθμό 549/9.12.2005 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ελευθερίας Νικολάου Κατσαβουνίδου, νομίμως μεταγεγραμμένου, με πωλητές τα ομόρρυθμα μέλη της εναγομένης εταιρείας, κατέστη κυρία μιας διώροφης μετά υπογείου κατοικίας (μεζονέτας) στο ... την οποία και παρέλαβε έκτοτε. Ότι την ανέγερση του συγκροτήματος κατοικιών, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και η ιδιοκτησία της, ανέλαβε η εναγομένη κατασκευαστική ομόρρυθμη εταιρεία, δυνάμει του με αριθμό ... προσυμφώνου - εργολαβικού συμβολαίου της αυτής ως άνω συμβολαιογράφου. Ότι περί τα τέλη του μηνός Σεπτεμβρίου 2010 παρατήρησαν ομού μετά του συζύγου της υγρασία στο μπάνιο του πρώτου ορόφου, η οποία αποκάλυψε τις περιγραφόμενες στην αγωγή κακοτεχνίες, για την αποκατάσταση των οποίων χρειάστηκε να δαπανήσει το ποσό των 250 ευρώ, ενώ, δύο μήνες μετά, όλως αιφνιδίως, κατέρρευσε ολοσχερώς το τζάκι του ισογείου της κατοικίας, εξ αιτίας των επικαλούμενων κακοτεχνιών της εναγομένης, οι οποίες επί πλέον, και ειδικότερα, λόγω ελλείψεως αεραγωγού, καθιστούσαν την κατασκευή επικίνδυνη για την ίδια και τα μέλη της οικογενείας της. Ότι για την αναγκαία πλήρη ανακατασκευή του ελαττωματικού τζακιού αναγκάστηκε να δαπανήσει το χρηματικό ποσό των 1.121 ευρώ. 'Ότι οι παραπάνω ζημίες οφείλονταν αποκλειστικά σε κακοτεχνίες της εναγομένης και στην εκ μέρους της επιλογή και τοποθέτηση υλικών κακής ποιότητας. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η ενάγουσα επικαλούμενη τις διατάξεις του άρθρου 690 του ΑΚ για τα δικαιώματα του εργοδότη για ελλείψεις του έργου από υπαιτιότητα του εργολάβου, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει το χρηματικό ποσό των (250 + 1.221=) 1.471 ευρώ ως αποζημίωση για τις δαπάνες επιδιόρθωσης των κακοτεχνιών στις οποίες προέβη, καθώς και αυτό των 10.000 ευρώ ως χρηματική της ικανοποίηση, επικαλούμενη ότι υπέστη ηθική βλάβη από την αδικοπρακτική συμπεριφορά της εναγομένης από την οποία κινδύνευσε η σωματική ακεραιότητα και υγεία της ιδίας και της οικογενείας της, αμφοτέρων των ποσών νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης) με τη με αριθμό 8565/2013 απόφασή του δέχθηκε την αγωγή ως ορισμένη και νόμιμη (αρθ. 681 επ. και 914 ΑΚ) και έκανε αυτή δεκτή ως εν μέρει βάσιμη και κατ' ουσίαν, επιδικάζοντας στην ενάγουσα το χρηματικό ποσό των 1.471 ευρώ ως αποζημίωση και το ποσό των 500 ευρώ ως χρηματική της ικανοποίηση λόγω της ηθικής της βλάβης. Επί της από 10.2.2014 εφέσεως της εν μέρει ηττηθείσας εναγομένης, εκδόθηκε η με αριθμό 12.770/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δικάζοντος ως εφετείου (αναιρεσιβαλλομένη), η οποία απέρριψε την πρώτη βάση της αγωγής από την ενδοσυμβατική ευθύνη της εναγομένης ως μη νόμιμη, διότι παρόλο που τα πραγματικά περιστατικά που επικαλέστηκε η ενάγουσα ήταν αυτά της πώλησης ακινήτου, εν τούτοις αξίωσε αποζημίωση ρητώς με βάση τις διατάξεις περί σύμβασης έργου, ως προς την οποία όμως, η ενάγουσα παρέλειψε να εκθέσει ότι είχε συμβληθεί με την εναγομένη με σύμβαση έργου, όπως και ότι η οριζόντια ιδιοκτησία που αγόρασε ήταν ημιτελής και η εναγομένη είχε αναλάβει την αποπεράτωσή της. Ομοίως, με την προσβαλλομένη απόφαση απορρίφθηκε η αγωγή ως μη νόμιμη και κατά το μέρος που επιχειρήθηκε η θεμελίωσή της στις διατάξεις περί αδικοπραξίας, με την αιτιολογία ότι η επικαλούμενη συμπεριφορά της εναγομένης αποσυνδεόμενη από τη συμβατική σχέση δεν υπήρξε υπαίτια και παράνομη. Κατ' αυτεπάγγελτο δε, έλεγχο του νόμω βασίμου της αγωγής, που ως προεκτέθηκε, είχε γίνει εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν, η αναιρεσιβαλλομένη εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση, διακράτησε την υπόθεση και απέρριψε την αγωγή ως νόμω αβάσιμη στο σύνολό της. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ για το λόγο ότι δεν εφήρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 688-690 ΑΚ, οι οποίες ήσαν εφαρμοστέες εν προκειμένω, και έτσι απέρριψε την αγωγή της κατά τη βάση της ευθύνης της εναγομένης εργολάβου προς αποζημίωση εξ αιτίας ελαττωμάτων του εκτελεσθέντος από αυτή έργου. Ο λόγος αυτός στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι τα πραγματικά περιστατικά των οποίων έγινε επίκληση στην αγωγή, δεν θεμελίωναν ενδοσυμβατική ευθύνη της εναγομένης από σύμβαση έργου, δεδομένου ότι η ενάγουσα δεν επικαλέστηκε ότι στην ιστορούμενη σύμβαση με την εναγομένη, η τελευταία συνεβλήθη ως εργολάβος, στην οποία είχε αναθέσει το έργο αποπεράτωσης της διώροφης μεζονέτας της αντί εργολαβικού ανταλλάγματος και συνεπώς είναι αβάσιμος. Σημειώνεται, ότι απαραδέκτως στα πλαίσια των αιτιάσεων του ως άνω λόγου η αναιρεσείουσα αιτείται να ληφθεί υπόψη προς απόδειξη των ισχυρισμών της ότι η σχέση που την συνέδεε με την εναγομένη ήταν αυτή της συμβάσεως έργου, το προσκομιζόμενο από 1.12.2005 ιδιωτικό συμφωνητικό, από το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς της, προκύπτει ότι κατά το χρόνο μεταβίβασης του εν λόγω ακινήτου αυτό ήταν ακόμη ημιτελές, υπολαμβάνουσα εσφαλμένως, ότι πρόκειται περί εφαρμογής του άρθρου 570 παρ. 2 ΚΠολΔ, το οποίο όμως προϋποθέτει την μετ' αναίρεση και κατ' εξαίρεση του κανόνα της παραπομπής της υπόθεσης στο δικαστήριο της ουσίας, διακράτηση της υπόθεσης προς συζήτηση της διαφοράς επί της ουσίας αυτής (αρθ. 580 ΚΠολΔ). Κατά την έννοια της διάταξης του 560 αρ. 6 ΚΠολΔ, όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1-1-2016, και η οποία είναι ταυτόσημη με την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, κατά των προαναφερομένων αποφάσεων (των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων), αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Τούτο δε συμβαίνει, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε. Αντίθετα, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης, όταν οι πιο πάνω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα, αναφέρονται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια (ΟλΑΠ 24/1992, ΑΠ 342/2021, ΑΠ 849/2007), Τέλος, για να στοιχειοθετηθεί ο λόγος του άρθρου 560 αρ. 6 (559 αρ.19) προϋποτίθεται ότι το δικαστήριο με την προσβαλλομένη απόφασή του εισήλθε στην ουσία και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, ώστε δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός όταν απέρριψε τον ισχυρισμό ως απαράδεκτο, αόριστο, μη νόμιμο ή για άλλο τυπικό λόγο (ΟλΑΠ 44/1990, ΑΠ 1553/2018, ΑΠ 576/2017, ΑΠ 1935/2017, ΑΠ 451/1996, ΑΠ 885/1994). Σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ (η οποία είναι αντίστοιχη της διάταξης της παρ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ), αναίρεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται μόνο.....αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ως "πράγματα", των οποίων η λήψη υπόψη, καίτοι μη προταθέντων ή αντίθετα η μη λήψη υπόψη, καίτοι προταθέντων, ιδρύει τον ως άνω αναιρετικό λόγο, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί και παραδεκτά προβαλλόμενοι ισχυρισμοί, που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, στηρίζουν, το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου (ΟλΑΠ 22/2005, ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 757/2015). Στοιχείο ενός αυτοτελούς ισχυρισμού είναι κάθε περιστατικό το οποίο, αφηρημένως λαμβανόμενο, οδηγεί κατά νόμο στη γέννηση ή στην κατάλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή ή την ένσταση (AΠ 50/2020, ΑΠ 1795/2008). Επομένως, δεν αποτελούν "πράγματα" οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει σ' αυτούς, ούτε και οι αρνητικοί ισχυρισμοί, που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση καθεμιάς εξ αυτών, αφού αυτοί αποκρούονται με την παραδοχή ως βασίμων των θεμελιωτικών τους γεγονότων. (ΟλΑΠ 8/2013, ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 630/2020, ΑΠ 1142/2019), ενώ εξ άλλου, ο λόγος αυτός (560 αρ. 5 ΚΠολΔ) δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπ` όψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και ευθέως τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, διότι η απόρριψη σημαίνει ότι ο ισχυρισμός έχει ληφθεί υπ` όψη ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός (ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 1703/2008). Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ ισχυριζόμενη, ότι η το δικάσαν ως εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς την απόρριψη της αγωγής της. Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, και δεδομένου ότι με την προσβαλλομένη απόφαση, η αγωγή της αναιρεσείουσας απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ως προς αμφότερες τις βάσεις της (ενδοσυμβατική και αδικοπρακτική ευθύνη) ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, εκ του άρθρου 560 αρ. 6, για έλλειψη νόμιμης βάσης είναι απαράδεκτος, αφού αυτός προϋποθέτει ελάσσονα πρόταση της προσβαλλόμενης απόφασης, έστω και υπό στοιχειώδη μορφή και αναφορά σε υπό κρίση αποδειχθέν πραγματικό γεγονός, ενώ στη προκειμένη περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν εισήλθε στην ουσία της υπόθεσης. Ομοίως απαράδεκτος είναι και ο τρίτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 560 αρ. 5 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα τις προσκομισθείσες με επίκληση ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου : α) από 4.10.2013 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρός της Α. Ν. και (β) από 19.1.2015 υπεύθυνες δηλώσεις των γειτόνων και συνιδιοκτητών ομόρων ακινήτων, Κ. Π. και Γ. Τ., από τις οποίες προέκυπτε με σαφήνεια η υπαιτιότητα της εναγομένης και η πλημμελής κατασκευή και άλλων, εκτός του δικού της, ακινήτου. Ο λόγος αυτός με τον οποίο, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του, η αναιρεσείουσα παραπονείται για σφάλματα που αναφέρονται στα αποδεικτικά μέσα (αρθ. 559 αρ. 11 ΚΠολΔ) και όχι για παραβάσεις που αφορούν σε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, είναι απαράδεκτος, καθόσον η παραπάνω πλημμέλεια δεν προβλέπεται στους περιοριστικώς απαριθμούμενους λόγους του άρθρου 560 ΚΠολΔ, που αφορούν σε λόγους αναίρεσης κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, ως εν προκειμένω. 
Κατ'ακολουθία των ανωτέρω, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της, να διαταχθεί κατ' άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που κατέβαλε η αναιρεσείουσα και να καταδικασθεί η τελευταία, λόγω της ήττας της (αρθ. 173, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, κατά τα στο διατακτικό, σύμφωνα με το σχετικό νόμιμο και παραδεκτό αίτημά της, που υποβλήθηκε με τις προτάσεις της.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -
Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης της με αριθμό 12770/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.
-Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέβαλε η αναιρεσείουσα στο Δημόσιο Ταμείο.-
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.- 
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2023.
H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ