Αριθμός 1024/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Φράγκο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Τακτικού Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Νικολάου Ζαΐρη), Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη, Μαρία Βασιλάκη - Εισηγήτρια, Χρυσούλα Παρασκευά (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Αδαμόπουλου) και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Μαΐου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σταύρου Μαντακιοζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπος Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Γ. Μ. του Ο., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Κοσμάτο, για αναίρεση της υπ' αριθ. 8141/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης. 
Το Τριμελές Πλημ/κείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Δεκεμβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 62/2013. 
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ. η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων, είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως η προθεσμία είναι, επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη ή αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως. Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 156 του ίδιου Κώδικα αν το πρόσωπο, στο οποίο πρόκειται να γίνει η επίδοση, απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και είναι άγνωστη η διαμονή του η επίδοση γίνεται μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη αυτή προσώπων, στο δήμαρχο της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του ή στο δημοτικό υπάλληλο που ορίζει ο δήμαρχος για το σκοπό αυτόν. Η μη τήρηση των διατυπώσεων αυτών συνεπάγεται κατά το άρθρο 154 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ. την ακυρότητα της επιδόσεως και δεν αρχίζει η ανωτέρω προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των ως άνω άρθρων 154 και 156 εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προς επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή και την Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος, τον οποίο έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος κατά το άρθρο 273 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ., που τυχόν έχει διενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν εμφανίσθηκε κατ' αυτήν ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Περαιτέρω σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 Κ.Ποιν.Δ., όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο κατά δε της σχετικής αποφάσεως επιτρέπεται αναίρεση, ο έλεγχος όμως του Αρείου Πάγου στην περίπτωση αυτή περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Τέλος, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, που επιβάλλεται από το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ. 3) και τον Κ.Ποιν.Δ. (άρθρο 139) απαιτείται και για την απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο. Ειδικότερα η απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη πρέπει, για να έχει την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως στον εκκαλούντα, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση της αποφάσεως του εκκαλούντα. Αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως ή λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου αυτού κρίση του δικαστηρίου, άλλως, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ Κ.Ποιν.Δ.. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται με την έφεση υποχρεωτικά είναι και το ότι η επίδοση ως αγνώστου διαμονής έγινε χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι ο κατηγορούμενος (εκκαλών) είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει, να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της. Στην εξαιρετική αυτή περίπτωση συνδρομής γεγονότος εξαιρετικού και απρόβλεπτου, που δεν μπορούσε να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως είτε κωλύματος ανυπερβλήτου από γεγονός μη οφειλόμενο σε υπαιτιότητα του διαδίκου και μη δυναμένου να υπερνικηθεί από αυτόν, με κανένα τρόπο πρέπει ο ασκών το ένδικο μέσο να αναφέρει στη δήλωση ασκήσεως του το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του και τα περιστατικά που τον συγκροτούν καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα αποδεικνύοντα τη βασιμότητα τους.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.8141/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, η έφεση του εκκαλούντος αναιρεσείοντος κατά της 51595/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία αυτός καταδικάστηκε ερήμην για την αξιόποινη πράξη της μη έγκαιρης καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων (4) ετών με την ακόλουθη αιτιολογία: Κατά το άρθρο 476 παρ. 1 και 2 του ΚΠΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικ. με το άρθρο 38 του Ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται, εκτός των άλλων περιπτώσεων, και λόγω του εκπροθέσμου της ασκήσεως του. Εξ άλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης, το χρόνο της άσκησης της έφεσης, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερα προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν με την έφεση προβάλλεται λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερη βία, από την οποία απωλέσθηκε η προθεσμία ασκήσεως της (άρθρο 473 παρ. 1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτίνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ.ΑΠ 6 και 7/1994 και 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει υποχρεωτικά να προβάλλονται με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών-κατηγορούμενος είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης, υποχρεωτικά πρέπει να προβάλλεται με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, ως εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της, στην έννοια όμως της οποίας (ανώτερης βίας) δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας δικαιολογούντα το εκπρόθεσμο της άσκησης της εφέσεως του. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ΚΠΔ, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του σε άγνωστο μέρος για την δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το προς επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν είναι γνωστή σε τρίτους, όπως ακόμη και σε άλλη εισαγγελική ή αστυνομική αρχή και στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως άγνωστης διαμονής, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερόμενων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ. 1 εδ. δ του ΚΠΔ προσώπων, προς τον Δήμαρχο ή τον αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο που όρισε ο Δήμαρχος της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του, άλλως η επίδοση είναι άκυρη και δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων, που ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠΔ. Τόπος δε της κατοικίας νοείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που έχει τυχόν ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί σ' αυτή, ως τόπος κατοικίας θεωρείται αυτός που αναφέρεται στη μήνυση ή την έγκληση. 
Στην προκειμένη περίπτωση δυνάμει της με αριθμό 51.595/11-12-2009 απόφασης του Β' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, ο εκκαλών-κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων (4) ετών για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο ύψους 5.417.296,63 ευρώ καθώς και στα δικαστικά έξοδα ύψους 40 ευρώ. Η απόφαση αυτή εκδόθηκε ερήμην του κατηγορουμένου ο οποίος κλήθηκε ως κάτοικος ... 76 και ήδη αγνώστου διαμονής δυνάμει του με αριθμού 23-7-2009 κλητηρίου θεσπίσματος αγνώστου διαμονής της δικαστικής επιμελήτριας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης ..., (βλ. προσβαλλόμενη απόφαση). Η ανωτέρω απόφαση επιδόθηκε στον κατηγορούμενο-εκκαλούντα, κατ' άρθρο 156 παρ.1 ΚΠΔ, στις 23-07-2010, όπως αποδεικνύεται από το με ημερομηνία 23 Ιουλίου 2010 αποδεικτικό επίδοσης απόφασης κατηγορουμένου αγνώστου διαμονής της ιδίας ως άνω αναφερομένης δικαστικής επιμελήτριας. Ειδικότερα η τελευταία βεβαιώνει στο από 23-7-2010 αποδεικτικό επίδοσης ότι πήγε στην τελευταία γνωστή κατοικία του κατηγορουμένου στην οδό ... 76 Α.Τ. Λ. Πύργου για να του επιδώσει απόσπασμα της εκκαλουμένης απόφασης και αφού δεν βρήκε τον ίδιο που απουσίαζε από την κατοικία του και είναι άγνωστης διαμονής και αφού διαπίστωσε ύστερα από έρευνα ότι δεν υπάρχει στην κατοικία αυτή ή αλλού πρόσωπο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 156 παρ.1 ΚΠΔ, πήγε και παρέδωσε το προς επίδοση έγγραφο στον αρμόδιο, οριζόμενο από το Δήμαρχο του Δήμου Θεσσαλονίκης που ήταν ο Δήμος της τελευταίας γνωστής κατοικίας του κατηγορουμένου, δημοτικό υπάλληλο, Α. Α., ο οποίος και το τοιχοκόλλησε αυθημερόν. Ο εκκαλών-κατηγορούμενος άσκησε την υπό κρίση έφεση του στις 8 Ιουνίου 2012, συντάχθηκε δε προς τούτο η με αριθμό 1845/8-6-2012 έκθεση έφεσης. Σε αυτήν μεταξύ άλλων ο εκκαλών αναφέρει ότι "Κακώς κλήθηκα ως αγνώστου διαμονής. Η επαγγελματική μου διεύθυνση όπου έρχονται τα εκκαθαριστικά και οι λογαριασμοί μου είναι η ... 76. Η κατοικία μου είναι στην ... 13. Θα προσκομίσω αποδεικτικά έγγραφα για τη γνωστή διαμονή μου. Την ύπαρξη της αποφάσεως την πληροφορήθηκε από το AT Λ. Πύργου ο πληρεξούσιος δικηγόρος μου". Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η ασκηθείσα έφεση είναι εκπρόθεσμη καθόσον κατά το χρόνο άσκησης αυτής είχε ήδη διέλθει η ορισθείσα από το νόμο προθεσμία ασκήσεως του ενδίκου αυτού μέσου και δη η προθεσμία των 30 ημερών, κατ' άρθρο 473 ΚΠΔ, που άρχισε από την επίδοση της απόφασης στον κατηγορούμενο ως αγνώστου διαμονής. Ο προβαλλόμενος δε λόγος με το εφετήριο, ως αυτολεξεί ανωτέρω καταγράφηκε και αναφέρεται στην κλήση του κατηγορουμένου ("κακώς κλήθηκα ως αγνώστου διαμονή. Η επαγγελματική μου διεύθυνση όπου έρχονται τα εκκαθαριστικά και οι λογαριασμοί μου είναι η ... 76,...") και βάλλει κατά της εγκυρότητας αυτής (κλήσης του) δεν αποτελεί και λόγο ανωτέρας βίας για το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας εφέσεως του (ΑΠ 79/2011, 513/2011). Ακόμα όμως κι αν ήθελε να θεωρηθεί ότι με τα ανωτέρω αναφερόμενα ο κατηγορούμενος επιδιώκει να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας εφέσεως του, υπονοώντας ότι κακώς του επιδόθηκε η εκκαλουμένη ως αγνώστου διαμονής, για το λόγο αυτό δε, εξέτασε μάρτυρα και προσήγαγε έγγραφα, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως ουσία αβάσιμος. Ειδικότερα ως αποδείχθηκε, ορθώς η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στον κατηγορούμενο ως αγνώστου διαμονής, καθόσον αναζητήθηκε από το όργανο επίδοσης, ως αναφέρεται και στο σχετικό επιδοτήριο, στην οδό ... 76 και δεν ανευρέθηκε, τυγχάνων άγνωστης διαμονής. Η διεύθυνση στην οποία αναζητήθηκε ήταν η τελευταία γνωστή, στην Εισαγγελική αρχή που παρήγγειλε την επίδοση, αφού αυτή είναι που αναφέρεται στην αίτηση ποινικής δίωξης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, ο κατηγορούμενος δε, δεν απολογήθηκε προανακριτικά ούτε δήλωσε με άλλο τρόπον άλλη διεύθυνση κατοικίας και δη την οδό ... 13 ώστε να καταστήσει γνωστή την κατοικία του αυτήν στην αρμόδια Εισαγγελία. Άλλωστε τα όσα βεβαιώνει το όργανο επίδοσης στην ανωτέρω έκθεση επίδοσης, η οποία δεν προσβάλλεται για πλαστότητα, και δη ότι πήγε στην οδό ... 76 όπου έμενε ο κατηγορούμενος, τον οποίο δεν βρήκε εκεί καθόσον απουσίαζε από την κατοικία του και είναι άγνωστης διαμονής δεν αναιρείται από το γεγονός ότι στη διεύθυνση εκείνη αποστέλλονται τα εκκαθαριστικά σημειώματα του κατηγορουμένου, πράγμα αναμενόμενο εάν δεν δηλώθηκε αλλαγή διεύθυνσης στην αρμοδία Δ.Ο.Υ., ούτε από την κατάθεση της μάρτυρος ότι η κατοικία του κατηγορουμένου ήταν, κατά το χρόνο επίδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, η ανωτέρω διεύθυνση, καθόσον η μαρτυρία αυτής δεν κρίνεται αξιόπιστη ούτε ενισχύεται από άλλα δηλωτικά της κατοικίας ενός προσώπου στοιχεία όπως λογαριασμοί δαπάνης ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, κοινοχρήστων κλπ. Επομένως εφόσον δεν αποδείχθηκε λόγος ανωτέρας βίας που να δικαιολογεί το εκπρόθεσμο του υπό κρίση ενδίκου μέσου, αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο και να διαταχθεί η εκτέλεση της εκκαλουμένης. Τέλος πρέπει να καταδικασθεί ο εκκαλών στα έξοδα, κατ' άρθρο 476 παρ.1 και 583 παρ.1 Κ.ΠοινΔ, ως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής της εφέσεως, ως εκπρόθεσμης προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι η απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ' αυτήν τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητα της, δηλαδή α) η χρονολογία επιδόσεως της εκκαλούμενης απόφασης στον εκκαλούντα (23-7-2010) β) το σχετικό αποδεικτικό επιδόσεως, το οποίο αποτελεί πλήρη απόδειξη, ως προς το γεγονός που βεβαιώνεται από την αρμόδια επιμελήτρια επιδόσεως ότι ο αναιρεσείων αναζητήθηκε στην τελευταία γνωστή στις αρχές κατοικία του στην οδό "... 76", και διαπίστωσε η ίδια μετά από έρευνα το άγνωστο της διαμονής, αφού δεν προσβάλλεται για πλαστότητα και γ) η χρονολογία ασκήσεως της εφέσεως (8-6-2012), η οποία κείται πολύ πέραν της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεως της. Εφόσον επομένως ο εκκαλών, ήδη αναιρεσείων, δεν πρόβαλε με την έφεση ότι είχε καταστήσει γνωστή και στην Εισαγγελική Αρχή που παράγγειλε την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως τη διεύθυνση κατοικίας του στην οδό ...... αρ 13, νομίμως αναζητήθηκε (χωρίς αποτέλεσμα) στη διεύθυνση που αναγραφόταν στην αίτηση ποινικής δίωξης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ.Αμπελοκήπων και ανεξάρτητα του ότι δεν είχε υποχρέωση το δίκασαν Τριμελές Εφετείο να διαλάβει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση για το αν αυτός διέμενε ή όχι στην οδό ... 13 που δήλωσε στην έφεση ως επαγγελματική του κατοικία εν τούτοις περιέχει επαρκή και ειδική αιτιολογία και περί τούτου, ενώ από το όλο περιεχόμενο του προαναφερόμενου σκεπτικού προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη και όλα τα αναγνωσθέντα και αναφερόμενα στα πρακτικά έγγραφα, όπως το με αρ. 29701/2012 έγγραφο Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων, από 6/12/2004 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης και τα αντίγραφα φορολογικών δηλώσεων. Επομένως ο σχετικός με αριθμό 1 λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 171 παρ. 1 στοιχ. δ', 329, 331, 364 και 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του ΚΠΔ, συνάγεται ότι τότε μόνον επέρχεται η συνιστώσα λόγο αναιρέσεως απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, όταν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της κρίσεως του περί της ενοχής ή μη του κατηγορουμένου, έλαβε υπόψη του μη δημοσίως αναγνωσθέντα έγγραφα, παραβιάζοντας έτσι την άσκηση του από το άρθρο 358 του ιδίου Κώδικα δικαιώματος του κατηγορουμένου να προβεί σε δηλώσεις, εξηγήσεις και παρατηρήσεις αναφορικά με το αποδεικτικό αυτό μέσον. 
Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον με αριθμό 2 λόγο αναιρέσεως ισχυρίζεται ότι το δικαστήριο προκειμένου να αχθεί στην απορριπτική της έφεσης του κρίσης, ως απαράδεκτης έλαβε υπόψη του έγγραφο το οποίο δεν είχε αναγνωσθεί στο ακροατήριο και συγκεκριμένα ότι έλαβε υπόψη την αίτηση ποινικής δίωξης της ΔΟΥ Αμπελοκήπων όπου αναγραφόταν η τελευταία γνωστή στην εισαγγελική αρχή διεύθυνση κατοικίας του, παρόλο του ότι η εν λόγω αίτηση δεν περιλαμβανόταν στα αναγνωσθέντα έγγραφα που αναφέρονται στη σελίδα 4 των πρακτικών. Όπως όμως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση, της, στο ακροατήριο του Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, αναγνωσθείσας (με αριθ. 1 των πρακτικών) απόφασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στα πρακτικά αυτής αναφερόταν ως αναγνωστέα και "η αίτηση ποινικής δίωξης της ΔΟΥ Αμπελοκήπων" και ως εκ τούτου, ανεξάρτητα του ότι αυτή αποτελεί διαδικαστικό έγγραφο και είναι γνωστό στον κατηγορούμενο, είχε τη δυνατότητα ο κατηγορούμενος δια του εκπροσωπούντος αυτόν συνηγόρου του να ασκήσει το εκ του άρθρου 358 ΚΠΔ απορρέον δικαίωμά του. Κατά συνέπεια ο άνω λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, όπως επίσης και ο συναφής τρίτος λόγος αναιρέσεως για απόλυτη ακυρότητα, έλλειψη ακροάσεως και προσβάσεως στο Εφετείο καθόσον δεν επήλθε παραβίαση του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, για δίκαιη δίκη αφού ορθώς και αιτιολογημένα προσβαλλομένη απόφαση απέρριψε την ασκηθείσα έφεση ως εκπρόθεσμη, νόμιμα κλητευθέντος του κατηγορουμένου ως αγνώστης διαμονής, αφού ο εκκαλών - αναιρεσείων δεν ισχυρίστηκε ότι τότε που έγινε ως άνω η επίδοση της ερήμην απόφασης, δεν είχε εκεί την επαγγελματική του κατοικία, περιορισθείς μόνο να αναφέρει, που ήταν η μη επαγγελματική του κατοικία, την οποίαν και δεν ήταν υπόχρεη η αρμόδια Εισαγγελική Αρχή, να ανεύρει και να ενεργήσει εκεί την ως παραπάνω επίδοση που αφορούσε άλλωστε χρέη από το επάγγελμά του, στη Διεύθυνση ... αρ.76, που αναγράφεται και στα εκκαθαριστικά σημειώματα της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 17/1/2/2012 υπ' αριθμό εκθέσεως 35 αίτηση του αναιρεσείοντος Γ. Μ. του Ο. για αναίρεση της με αρ. 8141/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και 
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα, (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2013.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ