Αριθμός 812/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 15 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ. Τ., κατοίκου ..., ο οποίος απεβίωσε στις 3 Ιουλίου 2010, όπως προκύπτει από την από 5 Ιουλίου 2010 ληξιαρχική πράξη θανάτου, την δίκη του οποίου συνεχίζει ο Σ. - Α. Τ. του Χ., κάτοικος ..., τυγχάνων μοναδικό τέκνο και μοναδικός κληρονόμος του ήδη αποβιώσαντος αναιρεσείοντος, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Βουργίδη.
Των αναιρεσιβλήτων:1. της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΑ ΕΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΕΚΑ-ΜΑΡ Ε.Β.Α.Ε.", με καταστατική έδρα την ..., νομίμως εκπροσωπουμένης, η οποία δεν παραστάθηκε και 2. Ι. Κ., δικηγόρου, κατοίκου ..., με την ιδιότητα του εκ του νόμου εκπροσώπου και οριστικού συνδίκου της τελούσας σε κατάσταση πτωχεύσεως εταιρείας με την επωνυμία "ΚΑ - ΣΤΕΛ Ε.Β.Α.Ε. ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε ΕΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ" νομίμως εκπροσωπουμένης, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως και δεν κατέθεσε προτάσεις. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12 Σεπτεμβρίου 2005 τριτανακοπή της ήδη πρώτης των αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4893/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 3478/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 3 Μαΐου 2010 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1663/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Η υπόθεση έρχεται σήμερα για νέα συζήτηση, με την από 20 Ιανουαρίου 2012 κλήση.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης. Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 9 Σεπτεμβρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι λόγοι της αναίρεσης, δεύτερος κατά το πρώτο σκέλος του και τρίτος και ν' απορριφθούν οι λοιποί.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο αυτοπροσώπως παραστάς δεύτερος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με αριθ. 11005 Β710-7-2012 και 11003Β'/10-7-2012 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ..., αντίγραφο αντίστοιχα της κρινόμενης από 3-5-2010 αιτήσεως αναιρέσεως και της από 20-1-2012 κλήσης με την οποία φέρεται σε συζήτηση η αναίρεση με την πάνω σ' αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, επιδόθηκε με επίσπευση του καλούντος και συνεχίζοντος τη δίκη για τον αποβιώσαντα αναιρεσείοντα, νομότυπα και εμπρόθεσμα στην πρώτη αναιρεσίβλητη η οποία δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..
Συνεπώς πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν η διάδικος αυτή παρούσα (άρθρο 576 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).
Κατά το άρθρο 588 παρ. 1 ΚΠολΔ, η τριτανακοπή απευθύνεται κατά όλων των διαδίκων μεταξύ των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, εκτός αν ασκείται μετά την εκτέλεση της, οπότε μπορεί να απευθύνεται μόνο κατά του διαδίκου που νίκησε. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 74 και 76 παρ. 1 ΚΠολΔ, σαφώς προκύπτει, ότι, εφόσον η τριτανακοπτόμενη απόφαση δεν έχει εκτελεσθεί, η τριτανακοπή απευθύνεται υποχρεωτικώς με ποινή το απαράδεκτο, κατά όλων των αρχικών διαδίκων, καθ' όσον με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται υποχρεωτική κοινή παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων της αρχικής δίκης και κατά νομική συνέπεια υφίσταται μεταξύ τους σχέση αναγκαστικής ομοδικίας(Α.Π. 658/2011). Περαιτέρω από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 76, 77, 110 παρ.2 και 558 ΚΠολΔ συνάγεται ότι σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, ο αναιρεσείων πρέπει, επί ποινή απαραδέκτου, να απευθύνει την αναίρεση του εναντίον όλων των ομοδίκων που ήσαν αντίδικοι του κατά την πρωτόδικη δίκη, όχι όμως και εναντίον των ιδίων αυτού ομοδίκων, αφού την αναίρεση που ασκήθηκε από τον ομόδικο τους αναιρεσείοντα θεωρούνται από το νόμο ότι άσκησαν και εκείνοι (άρθρο 76παρ. 4 ΚΠολΔ), οι οποίοι διαφορετικά θα εμφανίζονταν να έχουν ταυτοχρόνως την ιδιότητα των αναιρεσιβλήτων και των αναιρεσειόντων, που είναι λογικώς και νομικώς απαράδεκτο. 
Στη προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων απορρίφθηκε πρωτοδίκως τριτανακοπή της τριτανακόπτουσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης που ασκήθηκε πριν την εκτέλεση της προσληθείσης με αυτή απόφασης , που στρεφόταν κατά του καθού και ήδη αναιρεσείοντος και της δεύτερης καθής και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης, έφεση δε της τριτανακόπτουσας - πρώτης αναιρεσίβλητης κατά των άνω αντιδίκων της (καθών η τριτανακοπή-αναιρεσείοντος και δεύτερης αναιρεσίβλητης) έγινε δεκτή με την προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως εφόσον τόσο ο αναιρεσείων όσο και η δεύτερη αναιρεσίβλητη (καθών η τριτανακοπή) μεταξύ των οποίων υφίσταται αναγκαστική ομοδικία, ήταν εφεσίβλητοι στη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η ένδικη αναίρεση που ασκήθηκε από τον πρώτο κατά το μέρος που στρέφεται κατά της δεύτερης η οποία θεωρείται ότι και αυτή άσκησε το ένδικο τούτο μέσο, είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί.
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 583, 586 παρ.2, 329, 920 του Κ.Πολ.Δ. και 2, 8, 8α, 8β, 13, 14, 18 παρ. 4, 24 παρ. 2, 32 παρ.2, 35β παρ. 2, 35γ. 39 , 40 και 47α παρ. 2 του Ν 2190, "περί ανωνύμων εταιριών", όπως κωδικοποιήθηκε με το Β.Δ. 174.1963.και ίσχυαν πριν την αντικατάσταση τους με το ν. 3604/2007 συνάγεται ότι ο μέτοχος ανώνυμης εταιρίας έστω και αν περιήλθε σ'αυτόν το σύνολο των μετοχών της εταιρίας από μόνη την ιδιότητα του αυτή δεν έχει έννομο συμφέρον και δεν νομιμοποιείται ν' ασκήσει τριτανακοπή κατά της απόφασης που εκδόθηκε μεταξύ της εταιρίας και τρίτου διότι α) το δεδικασμένο από τη δίκη αυτή που αναφέρεται στα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις της εταιρίας, για τα οποία έναντι αυτού ισχύει, δεν καταλαμβάνει και τον ίδιο προσωπικά, β) η απόφαση δεν μπορεί να εκτελεσθεί και κατ' αυτού και γ) το αντικείμενο της δίκης δεν αποτελεί ζήτημα προδικαστικό σε μελλοντική δίκη του μετόχου αυτού (π.ρ.β.λ. Α.Π. 396/1990, 1184/1984). Εξαίρεση θα πρέπει να γίνει δεκτή στη περίπτωση που κατά το ουσιαστικό δίκαιο επεκτείνεται η ευθύνη της ανώνυμης εταιρίας και στο μέτοχο όπως τούτο μπορεί να συμβεί και στη περίπτωση συνδρομής περιστάσεων κατάχρησης του θεσμού της εταιρίας που ως κύρωση έχει την άρση ή κάμψη της νομικής προσωπικότητας της εταιρίας και την επέκταση των ευθυνών από την εταιρία και στο μέτοχο (Ολ.ΑΠ 2/2013). Εξετέρου η νομική αοριστία της αγωγής που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που πρέπει να εφαρμοστεί αποτελεί παράβαση που ελέγχεται αναιρετικά με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δικ., αν το δικαστήριο της ουσίας αξίωσε περισσότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο προς θεμελίωση του ασκουμένου δικαιώματος για να κρίνει νόμιμη την αγωγή ή αντιθέτως αρκέστηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα στοιχεία. Αντιθέτως η ποιοτική αοριστία του δικογράφου της αγωγής υπάρχει αν ο ενάγων δεν αναφέρει στην αγωγή με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αίτημα της αγωγής. Στην περίπτωση αυτή η αγωγή απορρίπτεται ως αόριστος και η σχετική παράβαση ελέγχεται αναιρετικά με το λόγο του άρθρου 559 αριθ. 14. Στη προκειμένη περίπτωση η τριτανακόπτουσα εξέθεσε στο δικόγραφο της από12-9-2005 τριτανακοπής όπως δέχθηκε και το Εφετείο τα εξής : "Ότι η τριτανακόπτουσα ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΑ ΕΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΕΚΑ-ΜΑΡ Ε.Β.Α.Ε" είναι η μοναδική μέτοχος, ως κατέχουσα το ποσοστό 100% των μετοχών της δεύτερης των καθ'ων ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΚΑΣΤΕΛ ΕΒΑΕ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε. ΕΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ", η οποία δυνάμει της 1173/2003 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών έχει κηρυχθεί σε κατάσταση πτωχεύσεως. Ότι ο πρώτος των καθ'ων άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Εργατικών Διαφορών) την από 27-6-1999 (και με αριθμό κατάθεσης 2469/1999) αγωγή του, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι στις αρχές του έτους 1977 προσλήφθηκε από την δευτέρα των καθών με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, προκειμένου να της παρέχει τις υπηρεσίες του ως ειδικός σύμβουλος με μηνιαίες αποδοχές το σε δραχμές ισόποσο ποσό των 5.000 δολαρίων Η.Π.Α, αποκρύπτοντας δολίως από το Δικαστήριο, ότι υπήρξε ένα εκ των ιδρυτικών μελών πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής και νόμιμος εκπρόσωπος της, ιδιότητες, τις οποίες κατείχε και κατά την άσκηση της ανωτέρω αγωγής . Ότι επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε, μετά από δόλο και συμπαιγνία των διαδίκων και ερήμην της δευτέρας εξ αυτών, η ήδη τριτανακοπτόμενη 579/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά την διαδικασία των Εργατικών Διαφορών, με την οποία η τελευταία υποχρεώθηκε να καταβάλει στον πρώτο το ποσό των 38.402.955 δρχ. ή 112.701,26 ευρώ νομιμοτόκως από τις επιδόσεως της αγωγής μέχρις εξοφλήσεως. Ότι η εν λόγω απόφαση έχει καταστεί αμετάκλητη με αποτέλεσμα, το δεδικασμένο της να επεκτείνεται και στην ίδια την τριτανακόπτουσα ως μοναδική μέτοχο της δευτέρας των καθ' ων. Επικαλούμενη δε περαιτέρω την συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 586 παρ. 2 ΚΠολΔ και ειδικότερα δόλο και συμπαιγνία των καθ' ων στην προηγουμένη δίκη, ζήτησε, να γίνει δεκτή η ένδικη τριτανακοπή και να ακυρωθεί η τριτανακοπτόμενη 579/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών". Με το παραπάνω περιεχόμενο και αίτημα η τριτανακοπή είναι αόριστη ως προς τα στοιχεία που θεμελιώνουν το έννομο συμφέρον και την ενεργητική νομιμοποίηση της τριτανακόπτουσας προς άσκηση της. Τούτο δε ειδικότερα διότι ασκείται από την τριτανακόπτουσα υπό μόνη την ιδιότητα αυτής ως αποκλειστικού μετόχου της ανωτέρω εναγομένης ανώνυμης εταιρίας χωρίς και την επίκληση συνδρομής πραγματικών περιστατικών επέκτασης της ευθύνης από την ανώνυμη εταιρία και στην τριτανακόπτουσα μέτοχο. Το Εφετείο που έκρινε ορισμένη και παραδεκτή την τριτανακοπή αυτή υπέπεσε στη πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ. Πολ.Δ. γι' αυτό και ο σχετικός τρίτος λόγος της αναίρεσης καθώς και ο συναφής δεύτερος από τον αριθμό αυτό ο οποίος και μόνο προσήκει και όχι από τους αριθ. 14 και 16 που αναφέρονται στο αναιρετήριο είναι βάσιμοι.
Συνεπώς πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τους βάσιμους αυτούς λόγους παρελκούσης ύστερα απ' αυτά της έρευνας των λοιπών λόγων. Περαιτέρω και ενόψει του ότι η υπόθεση δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση πρέπει να κρατηθεί και να δικασθεί από το Τμήμα τούτο (άρθρο 580 παρ. 3 εδ'α' Κ.Πολ.Δ). Κατ' ακολουθίαν δε των προεκτεθέντων το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε όμοια και απέρριψε ως απαράδεκτη την ανακοπή ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο γι' αυτό και η έφεση με την οποία υποστηρίζονται τ' αντίθετα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Τα δικαστικά έξοδα του παρόντος και του δευτέρου βαθμού πρέπει να συμψηφιστούν διότι η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής ( άρθρα 183,179 Κ.Πολ.Δ.) 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την αναίρεση κατά το μέρος που στρέφεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης 
Αναιρεί την υπ. αριθ.3478/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, όπως αυτή διορθώθηκε με την 528/2010 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.
Κρατεί και δικάζει την υπόθεση 
Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ' αριθ. 4893/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και 
Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2013 . 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ