Αριθμός 1156/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες. 
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 11 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Σωματείου με την επωνυμία "Αδελφότητα Τσαμαντιωτών στην Αθήνα και τον Πειραιά "Ο Άγιος Δημήτριος"", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, του οποίου η νόμιμη εκπρόσωπος Ευτυχία Εξάρχου παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Ζωή Κοτσώνη.
Της αναιρεσίβλητης: Μ. Β. του Σ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσούγκο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-9-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και την από 20-2-2008 προσεπίκληση του ήδη αναιρεσείοντος και του Σ. Τ., που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 463/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 6001/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί το αναιρεσείον με την από 14-3-2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 4-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. 
Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 και 914 Α.Κ. συνάγεται ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση από αδικοπραξία είναι: α) η υπαιτιότητα του υποχρέου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, β) το παράνομο της πράξεως ή παραλείψεως αυτού και γ) η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξεως ή της παραλείψεως και της επελθούσης ζημίας. Η παράνομη έναντι του ζημιωθέντος συμπεριφορά μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία περίπτωση ο υπαίτιος ήταν υποχρεωμένος να ενεργήσει, η υποχρέωσή του δε αυτή σε πράξη μπορεί να επιβάλλεται από δικαιοπραξία, από το νόμο ή από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, γεγονός που συντρέχει ιδίως όταν ο υπαίτιος με ενέργειές του δημιούργησε μια επικίνδυνη κατάσταση από την οποία είναι δυνατό να προκύψει ζημία σε τρίτους (Α.Π. 296/2012). Εξάλλου για τη θεμελίωση του λόγου αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.1 εδ.β Κ.Πολ.Δ. για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει η παραβίαση να αφορά την ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα δικαίου, δηλαδή εξειδίκευση αόριστων νομικών εννοιών ή υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν, ενώ ο ως άνω λόγος δεν θεμελιώνεται όταν η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αφορά την εκτίμηση αποδείξεων (Α.Π. 115/2010). 
Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: "Η πρώτη εφεσίβλητη [ήδη αναιρεσίβλητη] Μ. Β. είναι μισθώτρια από το έτος 1995 ενός ισογείου καταστήματος οικοδομής που βρίσκεται στην Αθήνα (Ομόνοια) και επί της οδού ..., στο οποίο ασκεί επιχείρηση εμπορίας παλαιών βιβλίων και περιοδικών. Στην ίδια οικοδομή το εκκαλούν [ήδη αναιρεσείον] σωματείο με την επωνυμία "Αδελφότητα Τσαμαντιωτών στην Αθήνα και τον Πειραιά ο Άγιος Δημήτριος" μίσθωνε το υπό στοιχεία Δ-2 διαμέρισμα του τετάρτου ορόφου από τον ιδιοκτήτη αυτού Σ. Τ. ... Την 13-4-2006 από θραύση σωλήνα ύδρευσης που εξυπηρετούσε το λουτρό του ως άνω διαμερίσματος προκλήθηκε διαρροή ύδατος, το οποίο, μέσω του φωταγωγού της πολυκατοικίας και της οροφής του καταστήματος της πρώτης εφεσίβλητης, εισήλθε σ' αυτό (πάτωμα ισογείου και υπόγειο), προξενώντας της τις πιο κάτω αναφερόμενες ζημίες. Να σημειωθεί ότι το δάπεδο του ως άνω φωταγωγού αποτελεί τμήμα της οροφής του καταστήματος. Αυτή (πρώτη εφεσίβλητη) και ο σύζυγός της μόλις αντιλήφθηκαν το γεγονός της διαρροής τις πρωινές ώρες με το άνοιγμα του καταστήματος ειδοποίησαν αμέσως το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα Ομονοίας, όχημα του οποίου προσήλθε στο κατάστημα αυτής και καθ' υπόδειξή της κατέγραψε το συμβάν .. καθώς και υδραυλικό, ο οποίος κλείνοντας τα ρολόγια ύδρευσης διαπίστωσε ότι η διαρροή προερχόταν από το Δ-2 διαμέρισμα. Άλλωστε, μετά τη διακοπή παροχής νερού στο εν λόγω διαμέρισμα, σταμάτησε το πρόβλημα διαρροής ύδατος. Η ως άνω διαρροή του ύδατος, η οποία προήλθε από τη θραύση του σωλήνα ύδρευσης του διαμερίσματος, οφείλεται και σε αμέλεια (πλην του ιδιοκτήτη αυτού και ήδη αποβιώσαντος Σ. Τ.) των οργάνων του εκκαλούντος σωματείου, καθόσον δεν κατέβαλαν την επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, που όφειλαν και μπορούσαν να καταβάλουν, αφού διατηρούσαν κλειστό και σπάνια επισκέπτονταν το μίσθιο διαμέρισμα, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατή η παρακολούθηση της καλής λειτουργίας, μεταξύ άλλων, και των υδραυλικών εγκαταστάσεων αυτού, παρότι γνώριζαν την παλαιότητά τους και την αυξημένη πιθανότητα να παρουσιάσουν βλάβη, όπως και πράγματι συνέβη, και να φροντίσουν για την επισκευή τους είτε με δική τους επιμέλεια είτε με εκείνη του ιδιοκτήτη αφού τον ειδοποιούσαν σχετικά, με αποτέλεσμα να προκληθεί κατ' αυτόν τον τρόπο ζημία στην πρώτη εφεσίβλητη, αφού λόγω της απουσίας τους δεν έγινε αντιληπτή η διαρροή. Εξάλλου ... μετά τη διαρροή πραγματοποιήθηκαν υδραυλικές εργασίες στο διαμέρισμα Δ-2 και δεν επιτράπηκε σε κανένα η είσοδος ... ούτε στην ... θυρωρό, γεγονός από το οποίο προκύπτει ότι ο σωλήνας που θραύστηκε και από τον οποίο προήλθε η διαρροή βρισκόταν εντός του ως άνω διαμερίσματος. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που η θραύση του σωλήνα και η εξ αυτής διαρροή του ύδατος συνέβη στο σημείο που αυτός (σωλήνας) κάμπτεται για να εισέλθει από τον κοινόχρηστο φωταγωγό στο διαμέρισμα και όχι εντός αυτού, όπως υποστηρίζει το εκκαλούν, και πάλι συντρέχει αμέλεια των οργάνων αυτού, αφού σε περίπτωση τακτικής επισκέψεώς τους στο μίσθιο θα είχαν εντοπίσει πρόβλημα στην υδροδότηση ή την ύπαρξη υγρασίας, ενδεικτικό βλάβης των σωληνώσεων, γεγονός που δεν συνέβη λόγω της απουσίας τους. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος σωλήνας ύδρευσης τον οποίο επικαλείται το εκκαλούν, εφόσον, όπως προέκυψε, εξυπηρετούσε μόνο την ύδρευση του προαναφερθέντος διαμερίσματος και όχι την ύδρευση κοινόχρηστων και κοινόκτητων μερών της οικοδομής ανήκε στην ιδιοκτησία του ως άνω διαμερίσματος και δεν αποτελούσε κοινό μέρος της οικοδομής, όπως ισχυρίζεται αυτό (εκκαλούν)... με αποτέλεσμα να συντρέξει και δική του αμέλεια, κατά τα προαναφερθέντα, για την επελθούσα στην πρώτη εφεσίβλητη ζημία, ανεξαρτήτως τυχόν συντρεχούσης αμελείας έναντι αυτής των συνιδιοκτητών της οικοδομής, τους οποίους και προσεπικάλεσε, που αφορούσε, κατά τα διατεινόμενα από το ίδιο, παράλειψη τοποθέτησης στεγάστρου στο φωταγωγό ώστε να αποτραπεί η διάβρωση του σωλήνα ή τη στεγανοποίηση του φωταγωγού ... Τέλος ας σημειωθεί επίσης ότι με το υπ' αριθμ. .../7-12-2006 δωρητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Λουτρακίου Κορινθίας Παναγιώτη Γεωργόπουλου που μεταγράφηκε νόμιμα, ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος Σ. Τ. μεταβίβασε την κυριότητα, λόγω δωρεάς (εν ζωή) του υπό στοιχεία Δ-2 ως άνω διαμερίσματος, στο εκκαλούν σωματείο, υπό τον όρο ότι το τελευταίο θα αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις και θα εξοφλήσει με δικά του χρήματα οποιοδήποτε ποσό τυχόν θα επιδικαζόταν στην πρώτη εφεσίβλητη-ενάγουσα μετά την εκδίκαση της αγωγής της, βάση στην οποία μεν δεν στηρίζεται η αγωγή της τελευταίας, αφού η μεταβίβαση της κυριότητας του ακινήτου έγινε μετά την άσκηση της αγωγής, πλην όμως καταδεικνύει τη γνώση των συμβληθέντων για την ύπαρξη ευθύνης τους. Εξάλλου δεν αποδείχθηκε ότι στην επέλευση της ζημίας και την έκταση αυτής συντέλεσε και με δικό της πταίσμα η πρώτη εφεσίβλητη-ενάγουσα, όπως ισχυρίστηκε πρωτοδίκως το εκκαλούν και επαναφέρει με σχετικό λόγο έφεσης, ήτοι ότι αυτή όφειλε να αντιληφθεί εγκαίρως και πράγματι αντιλήφθηκε την παραμονή του νερού στο δάπεδο του φωταγωγού και από εκεί στην οροφή του καταστήματος, η οποία συνέβη σε διάρκεια ημερών, πλην παρέλειψε να ειδοποιήσει εγκαίρως το εκκαλούν ή το διαχειριστή αλλά και να λάβει όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα, μετακινώντας το εμπόρευμά της σε ασφαλέστερο σημείο ώστε να μην υποστεί ζημία, αφού από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψαν τα περιστατικά που επικαλείται το εκκαλούν, αλλά αυτή (εφεσίβλητη) το πρώτον αντιλήφθηκε τη διαρροή την 13-4-2006 ... Περαιτέρω, όπως αποδείχθηκε, από τη διαρροή των υδάτων εισήλθε στο κατάστημα από το βόρειο τοίχο ικανή ποσότητα αυτών, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει το πάτωμα του ισογείου και εν συνεχεία να διοχετευθούν αυτά στο υπόγειο... Εξάλλου αποδείχθηκε ότι η πρώτη εφεσίβλητη υπέστη από την παραπάνω αιτία τις ακόλουθες ζημίες: 1) Κατέβαλε στον υδραυλικό Ι. Θ. το ποσό των 35,70 ευρώ για τον εντοπισμό της διαρροής και τη διακοπή του ρολογιού της ΕΥΔΑΠ ... 2) καταστράφηκαν από την εισροή των υδάτων και την υγρασία τα ακόλουθα βιβλία, αντίστοιχης αξίας, κατά την κρίση του δικαστηρίου, (ως μεταχειρισμένων) [στη συνέχεια παρατίθενται αναλυτικά τα καταστραφέντα βιβλία και η αξία εκάστου τούτων]. Η συνολική αξία των καταστραφέντων βιβλίων ανέρχεται, κατά την κρίση του δικαστηρίου, στο ποσό των 11.985 ευρώ, σύμφωνα και με τον προπαρατεθέντα υπολογισμό... Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι στο κατάστημα της πρώτης εφεσίβλητης σε κάθε περίπτωση εισήλθε πολύ μικρή ποσότητα νερού και δεν μπορούσε να επέλθει τέτοιου ύψους ζημία, αφού η κατανάλωση νερού για το διαμέρισμα το ένδικο χρονικό διάστημα ανήλθε σε μόλις 4 κυβικά μέτρα, δεν κρίνεται βάσιμος ... ενώ εξάλλου η ποσότητα των 4 κ.μ. αρκεί για να προξενήσει τέτοιου ύψους ζημία". Κατόπιν τούτων το εφετείο δέχθηκε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή κατά το μέρος που στρεφόταν κατά αυτού και είχε υποχρεωθεί αυτό να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 30.720,70 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής), εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση κατά το μέρος της αυτό και, αφού κράτησε την υπόθεση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε το αναιρεσείον να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 14.020,70 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ. την οποία επικαλείται το αναιρεσείον και ήταν εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση ούτε εκείνες των άρθρων 574, 575, 591 παρ.1 και 2, 578 παρ.2, 592, 594, 589, 288, 281 και 925 Α.Κ. τις οποίες επίσης επικαλείται το αναιρεσείον και δεν ήταν εφαρμοστέες εν προκειμένω, δεν στέρησε δε την προσβαλλόμενη απόφασή του νομίμου βάσεως αφού διέλαβε σ' αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της τελεσθείσης εκ μέρους του αναιρεσείοντος αδικοπραξίας και ειδικότερα του παρανόμου χαρακτήρος της συμπεριφοράς αυτού και της υπαιτιότητας (αμελείας) των οργάνων αυτού στην επέλευση της ζημίας της αναιρεσίβλητης.
Συνεπώς ο πρώτος κατά το πρώτο σκέλος του λόγος αναιρέσεως (από το άρθρο 559 αριθ.1 [εδ.α] Κ.Πολ.Δ.) και οι δεύτερος και τρίτος (από το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ.), με τους οποίους το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι. Επί πλέον ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το σκέλος του κατά το οποίο το αναιρεσείον αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι αποδιδόμενες στην προσβαλλομένη αιτιάσεις δεν αφορούν την ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν, αλλά την εκτίμηση των αποδείξεων. Κατά το άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ. με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται με την έφεση και τους πρόσθετους λόγους. Η διάταξη αυτή ρυθμίζει ειδικώς, σε σχέση με την έφεση, την καθιερούμενη από το άρθρο 106 Κ.Πολ.Δ. γενική αρχή της διαθέσεως, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προτείνουν και αποδεικνύουν οι διάδικοι και τις αιτήσεις που υποβάλλουν, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά. Το αίτημα συνεπώς της εφέσεως και οι λόγοι αυτής που το στηρίζουν οριοθετούν το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της εφέσεως. Το εφετείο, για να αποφασίσει αν πρέπει ή όχι να εξαφανίσει την εκκαλούμενη απόφαση, είναι υποχρεωμένο να περιοριστεί στην έρευνα μόνο των παραπόνων που διατυπώνονται με τους λόγους της εφέσεως ή τους πρόσθετους λόγους, οι οποίοι πρέπει να είναι σαφείς και ορισμένοι, έτσι ώστε να είναι εφικτή η διαπίστωση της εμβέλειάς τους. Έτσι, όταν το εκκληθέν με την έφεση του εναγομένου κεφάλαιο της πρωτοβάθμιας αποφάσεως αφορά αξίωση της αγωγής η οποία έγινε μερικώς δεκτή και απορρίφθηκε κατά το υπόλοιπο, ναι μεν μεταβιβάζεται ολόκληρο το κεφάλαιο αδιαιρέτως στο εφετείο, τούτο όμως μπορεί να το εξετάσει μόνο κατά το μέρος που πλήττεται με έφεση ή αντέφεση (Α.Π. 261/2012). 
Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.) προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 11-9-2006 αγωγή της η αναιρεσίβλητη ισχυρίστηκε ότι από αμέλεια του αναιρεσείοντος και του ήδη μη διαδίκου Σ. Τ. προκλήθηκε στο αναφερόμενο ισόγειο κατάστημα του οποίου αυτή ήταν μισθώτρια, πλημμύρα, συνεπεία της οποίας καταστράφηκαν συγκεκριμένα εμπορεύματα, ζήτησε δε να της επιδικασθούν τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δεχόμενο υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος στην επέλευση της ζημίας και εν μέρει την αγωγή, επιδίκασε στην αναιρεσίβλητη, ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση, 22.720,80 ευρώ και 2.000 ευρώ αντιστοίχως. Κατά της πρωτόδικης αποφάσεως το αναιρεσείον άσκησε έφεση, πλήττοντας με τους λόγους αυτής την κρίση της εκκαλουμένης αποφάσεως ως προς: α) το παράνομο της συμπεριφοράς του, β) την υπαιτιότητά του στην επέλευση της ζημίας, γ) την απόρριψη της προβληθείσης από αυτό ενστάσεως συνυπαιτιότητας της αναιρεσίβλητης και δ) το ύψος της ζημίας. Αντίθετα δεν αμφισβήτησε με λόγο εφέσεως είτε τον προσδιορισμό του επιδικασθέντος ποσού της χρηματικής ικανοποιήσεως είτε τους παράγοντες (πλην της υπαιτιότητας) με βάση τους οποίους το δικαστήριο οδηγήθηκε στον προσδιορισμό αυτό. Εφόσον επομένως δεν επλήττετο ειδικώς με λόγο εφέσεως το ύψος της επιδικασθείσης χρηματικής ικανοποιήσεως, ορθά το εφετείο δεν προέβη σε επανεκτίμηση και επανάκριση επί της ουσίας για το ύψος του επιδικασθέντος για το λόγο αυτό ποσού, δεχόμενο με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι "πρέπει ... να υποχρεωθεί το εναγόμενο σωματείο να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των (35,70 + 11.985 =) 12.020,70 ευρώ, καθώς και το ποσό των 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που επιδικάστηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο δεν πλήττεται με σχετικό λόγο έφεσης".
Συνεπώς ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο το αναιρεσείον, επικαλούμενο το άρθρο 559 αριθ.8 (περ.β) Κ.Πολ.Δ., υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.
Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 14-3-2011 αίτηση του σωματείου με την επωνυμία "Αδελφότητα Τσαμαντιωτών στην Αθήνα και τον Πειραιά "Ο Άγιος Δημήτριος"" για αναίρεση της 6001/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Ιουνίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ