Αριθμός 442/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Σ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Θάνο, για αναίρεση της υπ'αριθ.608-609/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Α. Β. του Γ., κάτοικο ..., που δεν παρέστη. Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Ιουλίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, το οποίο καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1219/2012.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεως της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται στη δήλωση ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 ΚΠοινΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται κατά το άρθρο 513 του ίδιου κώδικα. Ειδικότερα, για το ορισμένο του λόγου αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, για έλλειψη της επιβαλλόμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται, ως προς το παραδεκτό του, από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, αν δηλαδή δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, ως προς όλα ή ως προς συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, ή αν η υπάρχουσα είναι ελλιπής και ποιες είναι, στη δεύτερη αυτή περίπτωση, οι ελλείψεις ή οι ασάφειες ή οι αντιφάσεις της υπάρχουσας αιτιολογίας. Εξάλλου, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά, η μη αξιολογική συσχέτιση αυτών μεταξύ τους και η μη αναφορά από ποιο αποδεικτικό μέσο προέκυψε η κάθε παραδοχή, δεν αποτελούν λόγους αναιρέσεως της αποφάσεως, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη. Επίσης, προκειμένου για το λόγο αναιρέσεως της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, πρέπει να προσδιορίζεται η νομική πλημμέλεια της αποφάσεως και συγκεκριμένα η διάταξη που παραβιάσθηκε και ιδίως σε τι συνίσταται η παραβίαση της, σε σχέση με τις παραδοχές του δικαστηρίου, οι οποίες πρέπει να παρατίθενται στην αίτηση, διότι, διαφορετικά, ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως απαράδεκτος. Εξάλλου, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων ανάγεται στην περί πραγμάτων κρίση του (άρθρο 177 ΚΠοινΔ), η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά.
Στη προκειμένη περίπτωση, με τη κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, προβάλλονται ως λόγοι αναιρέσεως η έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλομένης με αριθμό 608-609/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και η εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων των άρθρων 386 παρ.3 ΠΚ, χωρίς να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο σε τι συνίστανται τόσον η έλλειψη αιτιολογίας όσον και η εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων. Ειδικότερα, σε σχέση με το πρώτο λόγο της αιτήσεως, παρατίθενται αιτιάσεις δια των οποίων πλήττεται ως εσφαλμένη η μη ελεγχόμενη αναιρετικώς, κατά τα προεκτεθέντα, εκτίμηση από το δικαστήριο των αποδεικτικών μέσων και συγκεκριμένα εκτίθεται ότι "εντελώς αναιτιολόγητα δέχθηκε η απόφαση ότι εγώ παραπλάνησα τους αρμόδιους τραπεζικούς υπαλλήλους, ισχυριζόμενος ότι οι συναλλαγματικές που τους προσκόμισα ήταν γνήσιες..'', ''από το σύνολο της δικογραφίας και από τις καταθέσεις των μαρτύρων προέκυψε ότι συναλλαγματικές εκδόθηκαν με την έγκριση του μηνυτού'', '' ο μηνυτής ουδεμία ζημιά υπέστη..". Περαιτέρω, σε σχέση με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως, υπό από το πρόσχημα του αναιρετικού λόγου της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, πλήττεται επίσης η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου. Ειδικότερα, εκτίθεται ότι ''δεν είχα δόλο στη τέλεση του αδικήματος της απάτης....εγώ σε κανένα χρονικό σημείο δεν επεδίωκα το παράνομο πορισμό περιουσιακού οφέλους με αντίστοιχη ζημία του μηνυτού''. Η αίτηση αυτή, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, μη περιέχουσα σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως, είναι απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.) 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 16-7-2012 αίτηση του Α. Σ. του Α., περί αναιρέσεως της με αριθμό 608-609/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα (€250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ