Αριθμός 1890/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Χαραλαμπία Σίμου, Αρεοπαγίτες. 
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαϊου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Π. Κ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Γιαννάτο .
Του αναιρεσιβλήτου: Α. Γ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Σπινάσα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-7-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2233/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 1432/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητά ο αναιρεσείων με την από 14-5-2009 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Χαραλαμπία Σίμου, ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεση της κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 522, 552, 553 και 556 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., με τις οποίες καθορίζονται, η έκταση του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως, οι αποφάσεις που υπόκεινται σε αναίρεση και τα της ασκήσεως αναιρέσεως κατά, περισσοτέρων αποφάσεων, προκύπτει ότι, αν ασκηθεί έφεση και κριθεί αυτή στην ουσία, η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δεν υπόκειται σε αναίρεση ως προς τα κεφάλαια για τα οποία εξεκλήθη. Τούτο δε, διότι η απόφαση αυτή, σε περίπτωση μεν αποδοχής της εφέσεως, εξαφανίζεται, σε περίπτωση δε απορρίψεως της εφέσεως κατ'ουσίαν, ενσωματώνεται στην απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και συνεπώς σε αναίρεση υπόκειται μόνο η τελευταία (Ολ. ΑΠ 40/1996). Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της 2233/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών είναι απαράδεκτη, εφόσον, κατόπιν εφέσεως, εκδόθηκε , μετά από εξέταση της ουσίας η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1432/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση. Επειδή στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. καθορίζονται περιοριστικώς οι λόγοι αναιρέσεως, δεν περιλαμβάνεται δε μεταξύ αυτών και η από το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένη εκτίμηση διαδικαστικών εγγράφων, ενώ εξάλλου με τους ορισμούς της παρ. 2 του άρθρου 561 ΚΠολΔ για εκτίμηση του περιεχομένου διαδικαστικών εγγράφων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η αγωγή, ως υποκείμενη στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, δεν εισάγεται νέος ειδικός λόγος αναιρέσεως πέραν από εκείνους που αναφέρονται στο άρθρο 559. Επομένως το ορισμένο ή αόριστο του δικογράφου της αγωγής ως προς την έκθεση σ'αυτό των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία εκτιμά κυριαρχικώς και ανελέγκτως, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, το δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν αυτό έλαβε υπόψη γεγονότα που δεν περιέχονται στην αγωγή και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην κρίση του για το νομικά βάσιμο αυτής ή αντιθέτως δεν έλαβε υπόψη τέτοια γεγονότα, μολονότι περιέχονταν σ' αυτήν, οπότε υφίσταται η πλημμέλεια που προβλέπεται από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Για το ορισμένο, όμως, του λόγου αυτού, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια ήσαν "τα πράγματα" αυτά και ποια επίδραση άσκησαν στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι "η ιστορική και νομική βάση της αγωγής του δεν κατανοήθηκε ούτε εκτιμήθηκε από την προσβαλλομένη απόφαση, κυρίως στηριζόταν στην εξαπάτηση μου, που ούτε καν ενώ είχε προβληθεί και προταθεί, δεν έλαβε υπόψη τον αγωγικό αυτό ισχυρισμό ο οποίος έχει ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης". Ο λόγος αυτός, είναι απαράδεκτος, προεχόντως, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια είναι "τα πράγματα" που δεν έλαβε υπόψη το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και η επίδραση αυτών στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης, αλλ'ούτε και επικαλείται ο αναιρεσείων ότι επανέφερε νομίμως με σχετικό λόγο εφέσεως τον σχετικό ισχυρισμό ενώπιον του Εφετείου, (πράγμα το οποίο και δεν έπραξε άλλωστε, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της από 9-7-2008 έφεσής του). Κατά το άρθρο 559 αρ.1,19,10 και 20 λόγοι αναίρεσης ιδρύονται, αντίστοιχα, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη και αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 αρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στο δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα στο δικαστήριο της ουσίας, η οποία συνιστά λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ιδίου κώδικα, ώστε να είναι δυνατό να κριθεί αν και ποίο λόγο αναίρεσης θεμελιώνει η προβαλλόμενη πλημμέλεια. Ειδικότερα δεν αρκεί μόνο η επίκληση της κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, ούτε μόνη η αναφορά των στοιχείων του νόμου, αλλ'απαιτείται η αναφορά συγκεκριμένων περιστατικών, που συνιστούν το νομικό σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο ιδρύει κατά το νόμο λόγο αναίρεσης. Ειδικότερα, όσον αφορά τον λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 πρέπει να προσδιορίζεται η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που φέρεται ότι παραβιάστηκε το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή της διάταξης αυτής, εάν δε το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υπόθεσης, πρέπει να αναφέρονται τα πραγματικά γεγονότα, υπό τα οποία και φέρεται ότι συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Ως προς τον λόγο εκ του αριθμού 19 του ίδιου άρθρου, πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης και σε τι συνίσταται ειδικότερα η έλλειψη νόμιμης βάσης. Ως προς τον από τον αριθ. 10 του ίδιου άρθρου προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, πρέπει να αναφέρονται ποια είναι τα "πράγματα" και ποια επίδραση ασκούν στην έκβαση της δίκης, τα οποία το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Τέλος, ως προς τον λόγο αναίρεσης για παραμόρφωση από το δικαστήριο της ουσίας του περιεχομένου εγγράφου, πρέπει να αναφέρεται το αληθές περιεχόμενο του παραμορφωθέντος εγγράφου, το διαφορετικό από αυτό περιεχόμενο που δέχθηκε το δικαστήριο καθώς και το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα περί της συνδρομής ή μη κρισίμων γεγονότων που κατέληξε το δικαστήριο. Κατ'ακολουθίαν, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος του με το οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη για πλημμέλεια από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και δεύτερος λόγος με τον οποίο πλήττεται για πλημμέλειες των αριθμών 1, 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτοι, προεχόντως, λόγω της αοριστίας τους, διότι ουδόλως προσδιορίζονται στο αναιρετήριο τα κατά τα ανωτέρω στοιχεία, που είναι απαραίτητα για τη θεμελίωση και το ορισμένο καθενός χωριστά από τους λόγους αυτούς. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου (αρθρ. 176,183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 14-5-2009 αίτηση του Π. Κ. για αναίρεση της 1432/2009, απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Οκτωβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ