Αριθμός 540/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες. 
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 10 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ A.A.E." που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Κουτσουλέλο.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Π. του Β., κατοίκου ... και 2) Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα E.F.G. Eurobank Ergasias Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, από τους οποίους ο πρώτος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-12-2006 αγωγή του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου και την από 2-2-2009 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. 
Εκδόθηκε η 1941/2009 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-12-2009 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 3-2-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. 
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της παρισταμένης δεύτερης αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από την 3844Θ/28-6-2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η επισπεύδουσα τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 10-12-2009 αιτήσεως για αναίρεση της 1941/2009 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως κατά την αρχικά ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (13-2-2012), κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση αυτής για την αναφερόμενη στην αρχή αυτής της αποφάσεως δικάσιμο (10-12-2012), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο. Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίστηκε ο πρώτος αναιρεσίβλητος ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Δεδομένου δε ότι η μετά την αναβολή αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων (άρθρο 226 παρ.4 εδ.γ και δ Κ.Πολ.Δ), πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του πιο πάνω αναιρεσιβλήτου (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.). Με το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, ενώ η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, ο δε λόγος αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. 
Στην προκειμένη περίπτωση: 1) με τον πρώτο λόγο της αιτήσεώς της η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο και συγκεκριμένα δεν απέρριψε την αγωγή του πρώτου αναιρεσιβλήτου ως αόριστη, 2) με τους δεύτερο, τρίτο και πέμπτο λόγους αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 560 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ., μεμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι πλημμελώς εφάρμοσε, άλλως εσφαλμένα ερμήνευσε τους εφαρμοστέους κανόνες δικαίου, αν και το δικαστήριο δεν διέλαβε στην απόφασή του ποιους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου εφάρμοσε, άλλως εσφαλμένα δεν εφάρμοσε αυτούς και εφάρμοσε άλλους, άλλως εσφαλμένα υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά σε αυτούς και μάλιστα χωρίς αιτιολογία, άλλως με ελλιπή και αντιφατική αιτιολογία και έτσι: α) δέχθηκε ότι υπάρχει ευθύνη αυτής έναντι του πρώτου αναιρεσιβλήτου από αδικοπραξία (δεύτερος λόγος), β) απέρριψε την ένστασή της περί παραγραφής της ένδικης αξιώσεως του πρώτου αναιρεσιβλήτου κατ' αυτής (τρίτος λόγος) και γ) απέρριψε την ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση που είχε ασκήσει κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης (πέμπτος λόγος) κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο. Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι και ειδικότερα ο μεν πρώτος διότι η προσβαλλομένη είναι απόφαση του ειρηνοδικείου και στο άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ. που έχει εν προκειμένω εφαρμογή δεν προβλέπεται λόγος αντίστοιχος εκείνου του άρθρου 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ., οι δε λοιποί διότι η προσβαλλομένη εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των μικροδιαφορών και συνακόλουθα δεν παρέχεται κατ' αυτής ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 560 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ. ούτε στο άρθρο αυτό προβλέπεται λόγος αντίστοιχος εκείνου του άρθρου 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ.
Κατά το άρθρο 560 αριθ.3 περ.α Κ.Πολ.Δ., όπως προαναφέρθηκε, αναίρεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων επιτρέπεται αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Υπέρβαση δικαιοδοσίας υπάρχει και όταν το δικαστήριο δίκασε την υπόθεση παρά το γεγονός ότι οι ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι είχαν την εξουσία να διαθέσουν ελεύθερα το αντικείμενο της διαφοράς, είχαν συμφωνήσει ότι οι μελλοντικές διαφορές που θα προκύψουν από τη συγκεκριμένη έννομη σχέση υπάγονται στη διαιτησία (Α.Π. 1038/2009). Εξάλλου η κατά τις διατάξεις των άρθρων 867 επ. Κ.Πολ.Δ. διαιτητική επίλυση της διαφοράς είναι επιτρεπτή μόνο όταν υπάρχει ρητή και σαφής δήλωση των μερών να αποκλείσουν από τη δικαιοδοσία των τακτικών πολιτικών δικαστηρίων συγκεκριμένη και ατομικώς καθοριζόμενη έννομη σχέση. Συνεπώς η δήλωση αυτή των μερών είναι στενώς ερμηνευτέα, δηλαδή η διαιτητική ρήτρα για να είναι έγκυρη πρέπει να ορίζει ρητώς τις διαφορές που θα επιλυθούν με διαιτησία (Α.Π. 1733/2009). 
Στην προκειμένη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 560 αριθ.3 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παράνομα και αντιφατικά απέρριψε την ένστασή της περί ελλείψεως αρμοδιότητας (εννοείται: δικαιοδοσίας) των τακτικών δικαστηρίων υπέρ των διαιτητικών, πλημμελώς εφαρμόζοντας, άλλως εσφαλμένα ερμηνεύοντας τους εφαρμοστέους κανόνες δικαίου, αν και το δικαστήριο της ουσίας δεν διέλαβε στην απόφασή του ποιους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου εφάρμοσε, άλλως εσφαλμένα μη εφαρμόζοντας αυτούς και εφαρμόζοντας άλλους, άλλως εσφαλμένα και πλημμελώς υπάγοντας τα πραγματικά περιστατικά σε αυτούς και μάλιστα χωρίς αιτιολογία, άλλως με ελλιπή και αντιφατική αιτιολογία, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο. Ο λόγος αυτός, κατά το μέρος του κατά το οποίο η αναιρεσείουσα επικαλείται παραβίαση των διατάξεων του νόμου και έλλειψη, ανεπάρκεια και αντιφατικότητα των αιτιολογιών της προσβαλλομένης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι, όπως ήδη έχει εκτεθεί, η προσβαλλομένη εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των μικροδιαφορών και συνακόλουθα δεν παρέχεται κατ' αυτής ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 560 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ. ούτε στο άρθρο αυτό προβλέπεται λόγος αντίστοιχος εκείνου του άρθρου 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ. Όσον αφορά τον ίδιο λόγο, κατά το μέρος του κατά το οποίο η αναιρεσείουσα επικαλείται υπέρβαση της δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων, από την επισκόπηση του ... ασφαλιστηρίου συμβολαίου μεταξύ της αναιρεσείουσας και του πρώτου αναιρεσιβλήτου προκύπτουν τα εξής: Με τον έβδομο γενικό όρο του πιο πάνω ασφαλιστηρίου συμβολαίου ορίσθηκε ότι: "Κάθε διαφορά που μπορεί να προκύψει από την Ασφαλιστική Σύμβαση μεταξύ Εταιρείας και Συμβαλλομένου, Ασφαλισμένου ή άλλου ενδιαφερομένου, υπόκειται στην αποκλειστική δικαιοδοσία των Δικαστηρίων του Ελληνικού κράτους". Και ναι μεν με τον δέκατο γενικό όρο του ίδιου συμβολαίου ορίσθηκε επί πλέον ότι: "Σε περίπτωση οποιασδήποτε διαφωνίας μεταξύ Συμβαλλομένου ή Ασφαλισμένου ή Δικαιούχου και της Εταιρείας, θα υποδεικνύεται και από τα δύο μέρη και ύστερα από κοινή συμφωνία, τρίτο πρόσωπο, ειδικευμένο πάνω στο αντικείμενο της διαφοράς, σαν επιδιαιτητής", όμως, ενόψει της αναφοράς στην πρώτη μεν περίπτωση περί "διαφοράς" και στη δεύτερη περί "διαφωνίας" και ενόψει του ότι κατά τ' ανωτέρω η δήλωση των διαδίκων περί υπαγωγής της διαφοράς στη διαιτησία είναι στενώς ερμηνευτέα, ορθώς το δικαστήριο της ουσίας έκρινε ότι η ένδικη διαφορά, που πηγάζει από αδικοπραξία προσώπου προστηθέντος υπό της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας σε βάρος του ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου (και αφορά αποζημίωση 830,37 ευρώ), δεν υπήχθη στη διαιτησία.
Συνεπώς ο τελευταίος αυτός λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.
Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της παρισταμένης δεύτερης αναιρεσίβλητης σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), να μην καταδικασθεί όμως αυτή στη δικαστική δαπάνη του πρώτου αναιρεσιβλήτου, ο οποίος ερημοδίκησε και δεν υποβλήθηκε σε δαπάνη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 10-12-2009 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Α.Α.Ε." για αναίρεση της 1941/2009 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της δεύτερης αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Μαρτίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ