Αριθμός 528/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Ε. Σ. του Γ., κατοίκου ..., 2) Ι. Κ. του Π., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Γιαμπουράνη και κατέθεσαν προτάσεις. 
Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης Εμπορικής Εταιρείας με την επωνυμία "Κ. Χ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Γκόρτσο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 23/6/2004, 18/11/2005 και 3/1/2007 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν με την από 17/1/2005 προσεπίκληση και την από 26/3/2005 παρέμβαση προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1891/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5147/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15/3/2012 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 1/12/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της ένδικης αίτησης. 
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 947 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., "όταν ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, το δικαστήριο, για την περίπτωση που παραβεί την υποχρέωσή του, απειλεί για κάθε παράβαση χρηματική ποινή έως εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ υπέρ του δανειστή και προσωπική κράτηση έως ένα έτος. Αν η απειλή της προσωπικής κράτησης και της χρηματικής ποινής δεν περιέχεται στην απόφαση που καταδικάζει τον οφειλέτη να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, απαγγέλλεται από το μονομελές πρωτοδικείο. Το δικαστήριο αυτό είναι αρμόδιο να βεβαιώσει την παράβαση και να καταδικάσει στη χρηματική ποινή και στην προσωπική κράτηση". Περαιτέρω, κατά το άρθρα 345 και 346 ΑΚ, "όταν πρόκειται για χρηματική οφειλή, ο δανειστής, σε περίπτωση υπερημερίας, έχει δικαίωμα να απαιτήσει τον τόκο υπερημερίας, που ορίζεται από το νόμο ή με δικαιοπραξία, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να αποδείξει ζημία. Ο δανειστής αν αποδείξει και άλλη θετική ζημία, εφόσον στο νόμο δεν ορίζεται διαφορετικά, έχει δικαίωμα να απαιτήσει και αυτήν" (345). "ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής και αν δεν είναι υπερήμερος, οφείλει νομίμους τόκους, αφότου επιδόθηκε η αγωγή, για το ληξιπρόθεσμο χρέος" (346). Από τον συνδυασμό των ως άνω διατάξεων, προκύπτει ότι, επί απαγγελίας χρηματικής ποινής κατά του οφειλέτη και υπέρ του δανειστή του, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 947 Κ.Πολ.Δικ., ο πρώτος δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει, με τη σχετική, περί βεβαιώσεως της παράλειψης εκ μέρους του οφειλέτη, αγωγή και καταβολή τόκων, υπερημερίας ή τόκων, με βάση τη διάταξη του άρθρου 346 Α.Κ., δοθέντος ότι, στην περίπτωση αυτή, δεν πρόκειται για επιδίκαση ενοχικής αξίωσης υπέρ αυτού, αλλά για επιβολή ποινής, προς εξαναγκασμό του οφειλέτη σε ανοχή, πράξη ή παράλειψη. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559, αριθμ. 9, περ. γ' Κ.Πολ.Δικ., η απόφαση είναι αναιρετέα, αν το δικαστήριο της ουσίας άφησε αίτηση αδίκαστη. Η αίτηση είναι αδίκαστη, όταν υπάρχει σιωπή του δικαστηρίου, σχετικά με αυτή, τόσο στο αιτιολογικό, όσο και στο διατακτικό της απόφασής του. Όμως, προϋπόθεση, για να ευδοκιμήσει ο λόγος αυτός αναιρέσεως αποτελεί, μεταξύ άλλων και το νόμιμο του αιτήματος, το οποίο υποβλήθηκε και στο οποίο δεν απάντησε το ουσιαστικό δικαστήριο, διαφορετικά απορρίπτεται, ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος.
Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα εξής: Μετά από άσκηση δύο αγωγών από τους (ήδη) αναιρεσείοντες, που συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1891/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, μεταξύ άλλων, αναγνωρίσθηκε (μετά από περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό) ότι η (ήδη) αναιρεσίβλητη υποχρεούται να καταβάλει στους ενάγοντες, λόγω παράβασης όρων προηγούμενης απόφασης, τα αναφερόμενα σ' αυτή χρηματικά ποσά, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση κάθε αγωγής. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε έφεση από την εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 5147/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία, αφού εξαφανίσθηκε η πρωτόδικη απόφαση και δικάσθηκε η υπόθεση εξ αρχής επί της ουσίας, έγιναν δεκτές, κατά ένα μέρος οι ως άνω αγωγές και αναγνωρίσθηκε ότι η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη οφείλει να καταβάλει στους ενάγοντες, για την ως άνω αιτία, τα αναφερόμενα σ' αυτή χρηματικά ποσά, χωρίς όμως η αναγνώριση αυτή να περιλαμβάνει και το αίτημα οφειλής τόκων, όπως με τις εν λόγω αγωγές είχε υποβληθεί. Όμως το αίτημα αυτό δεν ήταν νόμιμο, αφού, όπως αναφέρθηκε, δεν πρόκειται για ενοχικές αξιώσεις των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων, αλλά για απαγγελία ποινής σε βάρος της (ήδη) αναιρεσίβλητης, ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης της ως άνω αποφάσεως. Επομένως, το εφετείο, με το να μην απαντήσει στο αίτημα αυτό των αναιρεσειόντων (για επιδίκαση τόκων) δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 9 Κ.Πολ.Δικ. και, επομένως, ο μοναδικός, συναφής λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες τα αντίθετα επικαλούνται, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 15-3-2012 αίτηση των Ε. Σ. και Ι. Κ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5147/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και 
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης εκ χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.- 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαρτίου 2013. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Μαρτίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ