Αριθμός 1483/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A2' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Στυλιανή Γιαννούκου , Αρεοπαγίτες. 
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ε. συζ. Κ. Τ., κατοίκου ... η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. 
Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Τ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φωτεινή Αντωνοπούλου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 141/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 325/2010 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 6-9-2011 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 1-3-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης ως απαράδεκτη άλλως αν αυτή είναι παραδεκτή, να απορριφθούν άπαντες οι αναιρετικοί λόγοι ως απαράδεκτοι. 
Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Εισάγεται προς κρίση αναίρεση σε υπόθεση διαζυγίου, με την οποία προσβάλλεται ερήμην της αναιρεσείουσας εκδοθείσα απόφαση, του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, η οποία, όπως στο δικόγραφο της αναίρεσης αναφέρεται, επιδόθηκε σ' αυτήν στις 13/7/2011.
ΙΙ. Όπως προκύπτει από την 6094Γ'/19.10.2012 έκθεση της δικαστικής Επιμελήτριας Χανίων ..., ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης με κλήση προς παράσταση για τη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα με επιμέλεια του αναιρεσίβλητου, στην αναιρεσείουσα. Άρα, εφ' όσον αυτή δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε, κατά τη σειρά της, από το οικείο πινάκιο, πρέπει να δικαστεί ερήμην, η συζήτηση όμως θα χωρήσει σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρ. 576 παρ.1 και 2 Κ.Πολ.Δ.).
ΙΙΙ. Οι λόγοι της αναίρεσης, οι οποίοι απαριθμούνται, περιοριστικά, στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να αναφέρουν, όλα τα περιστατικά που απαιτούνται, για να είναι ο λόγος παραδεκτός (Ολ.ΑΠ 43/1990, ΑΠ 619/1994). Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφου, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Έτσι, ο Άρειος Πάγος δεν δικαιούται να προβεί σε επανεκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 1596/2005, ΑΠ 904/2008).
Εν προκειμένω: α) με τον πρώτο λόγο της αίτησής της, η αναιρεσείουσα εκθέτει, ότι το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο κατά λανθασμένη και πλημμελή εκτίμηση των εγγράφων... καθώς και των μαρτυρικών καταθέσεων και γενικά όλου του αποδεικτικού υλικού και των πραγματικών περιστατικών, όχι ορθά έκανε δεκτή την ... αγωγή "ως νόμω και ουσία βάσιμη, ενώ έπρεπε να την απορρίψει στο σύνολό της, ως αόριστη, καταχρηστική, νόμω και ουσία αβάσιμη ...". Με αυτό το περιεχόμενο ο αναιρετικός λόγος είναι παντελώς αόριστος, εφ' όσον ουδεμία αιτίαση κατά της προσβαλλόμενης απόφασης εμπίπτουσα στο άρθρο 559 ΚΠολΔ περιλαμβάνει. Σε κάθε περίπτωση, η λανθασμένη εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστά παραδεκτό αναιρετικό λόγο, κατά τα πιο πάνω νομικά δεδομένα. Άρα ο πρώτος λόγος της αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί, ως απαράδεκτος.
IV. Με τους λοιπούς αναιρετικούς λόγους η αναιρεσείουσα εκθέτει, ότι: α) το δικαστήριο, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις, δεν εφάρμοσε ορθά το νόμο, έλαβε υπ' όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν, καίτοι έκρινε ότι υπήρξε τετραετής διάσταση και πως ο γάμος των διαδίκων κλονίστηκε με αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσίβλητου. Και ο λόγος αυτός (δεύτερος) είναι εντελώς αόριστος, διότι, δεν αναφέρεται η διάταξη νόμου που παραβιάστηκε, ούτε ποια γεγονότα, καίτοι προτάθηκαν, δεν ελήφθησαν υπόψη. Ακόμη, απαράδεκτα, προτείνονται αιτιάσεις, από την εκτίμηση των αποδείξεων, κατά τα προαναφερθέντα. Άρα και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, από τα άρθρα 559 αρ.1 και 8 ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, πρέπει ν' απορριφθεί, ως απαράδεκτος, γ) πως κακώς επιβλήθηκε σε βάρος της αναιρεσείουσας η δικαστική δαπάνη, ενώ αυτή έπρεπε να συμψηφισθεί, λόγω της συζυγικής ιδιότητας των διαδίκων, ή να μην επιβληθεί. Ο λόγος αυτός (τρίτος), από το άρθρο 559 αρ.1, αφού το άρθρο 176 Κ.Πολ.Δ. είναι διάταξη ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 218/2003), πρέπει ν' απορριφθεί, ως απαράδεκτος, γιατί η καταψήφιση στη δικαστική δαπάνη σε βάρος του διαδίκου που ηττήθηκε, δεν έχει ανάγκη ειδικής αιτιολογίας και είναι συνεπεία της αρχής της ήττας (σχετ. ΑΠ 685/2005).
Άρα η αίτηση αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της, και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις σε βάρος της αναιρεσείουσας, η οποία ηττάται (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 6.9.2011 αίτηση της Ε. Τ., για αναίρεση της 325/2010 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Και 
Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουνίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Ιουλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ