ΑΡΙΘΜΟΣ 1001/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένης της Αντιπροέδρου Θεοδώρας Γκοΐνη), Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο, Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή και Πάνο Πετρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 22 Μαΐου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Χ. του Δ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φαίδωνα Κουλούρη, για αναίρεση της υπ' αριθμ.1228/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.
Το Τριμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24 Δεκεμβρίου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 59/2013.
Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου - Βασιλοπούλου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή με αριθμό 82/22-3-2013, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"Ι) Με την υπ' αριθμ. 1228/9-10-2012 απόφαση του το Τριμελές Εφετείο Πατρών απέρριψε ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) την υπ' αριθμ. 189/2012 έφεση του Π. Χ. κατά της υπ' αριθμ. 789/2006 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών. Η άνω απόφαση εκδόθηκε ερήμην του εκκαλούντος, καθαρογράφτηκε και καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473§3 Κ.Π.Δ. στις 6-12-2012. Κατ' αυτής ο ανωτέρω άσκησε στις 27-12-2012 δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου Πειραιώς Σάββα Παραστατίδη - με βάση το από 24-12-2012 πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Άννας Πασπαράκη - και με επίδοση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την από 24-12-2012 αίτηση αναίρεσης και για τους εκεί αναφερόμενους λόγους. II) Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 476§1 Κ.Π.Δ. το ένδικο μέσο που ασκήθηκε χωρίς την τήρηση των διατυπώσεων που ορίζει ο νόμος είναι απαράδεκτον χωρίς άλλο. Κατά τη διάταξη του άρθρου 473§2 Κ.Π.Δ. "Η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάστηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παρ. 2 του επόμενου άρθρου και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου..". Από τη διάταξη αυτή σαφώς συνάγεται ότι ο τρόπος αυτός της ασκήσεως της αναίρεσης αναφέρεται αποκλειστικά σε καταδικαστική απόφαση, ήτοι σ' αυτή που κηρύσσει τον κατηγορούμενο ένοχο και του επιβάλλει την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή ( βλ. ΑΠ 2378/2005, ΑΠ 5/2000 Ολ., ΑΠ 51/2003 κ.α), τέτοια δε δεν είναι αυτή που απορρίπτει την έφεση ως απαράδεκτη, [βλ. ΑΠ 1345/2008, ΑΠ 273/2007, ΑΠ 134/2004, ΑΠ 1394/2009 κ.α. Καρρά Κ.Π.Δ. β' έκδ. (2005) σελ. 1010 Ε, Μαργαρίτη-Ποινική Δικονομία, Ένδικα μέσα Ι (2012) σελ. 184 όπου πλούσια νμλ. στη σημ. 704]. Ενόψει των ανωτέρω η υπό κρίση αναίρεση είναι απαράδεκτη. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω όπως κηρυχθεί απαράδεκτη η από 24-12-2012 αίτηση αναίρεσης του Π. Χ. κατά της υπ' αριθμ. 1228/2012 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, καταδικαστεί δε ο άνω στα δικαστικά έξοδα. 
Αθήνα 25-2-2013 
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Α.Κ.Κονταξής".
Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 509 παρ. 1 του ΚΠΔ και στην αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως δικαστηρίου εφαρμόζονται τα άρθρα 473 παρ. 2 και 474 του ΚΠΔ. Κατά το άρθρο 473 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, η αναίρεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάστηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παράγραφο 2 του επόμενου άρθρου και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών, που αρχίζει σύμφωνα με την παράγραφο 1. Κατά δε το επόμενο άρθρο 474 παρ. 1 του ΚΠΔ, με την επιφύλαξη της διατάξεως της παραγράφου 2 του άρθρου 473, το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση (ή το βούλευμα) ή στο γραμματέα του Ειρηνοδικείου ή στον προϊστάμενο της Προξενικής Αρχής κλπ. Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι το ένδικο μέσο γενικά, επομένως και η αναίρεση κατά αποφάσεως, ασκείται με δήλωση του δικαιούμενου διαδίκου ενώπιον των οριζόμενων από τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 1 του ΚΠΔ προσώπων, στα οποία δεν συμπεριλαμβάνεται και ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Η κατ' εξαίρεση άσκηση της αναιρέσεως με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μπορεί να γίνει μόνο εναντίον καταδικαστικής αποφάσεως, δηλαδή αποφάσεως με την οποία κηρύσσεται ένοχος ο κατηγορούμενος και επιβάλλεται σ1 αυτόν ποινή στερητική της ελευθερίας ή χρηματική (Ολ.ΑΠ 5/2000). Τέτοια απόφαση δεν είναι εκείνη που απορρίπτει την έφεση κατά πρωτοβάθμιας καταδικαστικής αποφάσεως ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, αφού το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως. Τέλος, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων, από πρόσωπο που δεν έχει το δικαίωμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκηση του, το συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την καταδίκη στα δικαστικά έξοδα εκείνου που το άσκησε. Στη προκείμενη περίπτωση, με την με αριθμό 1228/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, η 189/2012 έφεση του κατηγορουμένου, και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της με αριθμό 789/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών, με την οποία αυτός κηρύχθηκε ένοχος για παράβαση του Νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας και καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως ενός έτους,[που μετατράπηκε σε χρηματική προς 4,40 ευρώ ημερησίως], καθώς και σε χρηματική ποινή 3000 ευρώ. Κατά της αποφάσεως αυτής ο αναιρεσείων άσκησε την κρινόμενη από 24.12.2012 αίτηση αναιρέσεως, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 473 παρ. 2 του ΚΠΔ, δηλαδή με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στις 27.12.2012. Σύμφωνα όμως με τα προαναφερόμενα, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση, που απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη, δεν είναι καταδικαστική, η αίτηση αναιρέσεως κατ1 αυτής ανεπίτρεπτα ασκήθηκε με τον προαναφερθέντα και όχι κατά τον οριζόμενο στο άρθρο 474 παρ. 1 του ΚΠΔ τρόπο κι επομένως είναι απαράδεκτη, ως ασκηθείσα χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες για την άσκηση της διατυπώσεις.Κατ1 ακολουθία, πρέπει να κηρυχθεί ως απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 του ΚΠΔ και να καταδικασθεί o (παραστάς) αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Κηρύσσει απαράδεκτη την από 24.12.2012 αίτηση (δήλωση) του Π. Χ. του Δ., για αναίρεση της με αριθμό 1228/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικό έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2013. Και 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου 2013 
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ