Αριθμός 474/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ. Α. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βύρωνα Βοσκίδη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. Α. του Α., 2. Α. συζ. Α. Α., 3. Δ. Α. του Π., 4.Κυριακής συζ. Δ. Α., 5. Β. συζ. Ι. Γ., 6. Ν. Κ. του Ι., 7. Κ. συζ. Ν. Κ., 8. Δ. Δ. του Ι., 9. Ε. συζ. Δ. Δ. και 10. Σ. Ν. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7 Νοεμβρίου 2008 αίτηση του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13710/2009 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου, 1213/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2 Σεπτεμβρίου 2010 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 26 Οκτωβρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 568 παρ. 4 και 576 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανιστεί κάποιος από τους διαδίκους, είτε αυτός είναι ο αναιρεσείων είτε ο αναιρεσίβλητος, εξετάζεται ποιος από αυτούς επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης. Αν η συζήτηση επισπεύδεται από το διάδικο που εμφανίστηκε και δεν εμφανιστεί ο αντίδικος του, πρέπει να προσκομίζεται με επίκληση το αποδεικτικό επίδοσης της σχετικής κλήσης προς συζήτηση, ενώ αν συζήτηση επισπεύδεται από τον αντίδικο του διαδίκου που εμφανίστηκε, πρέπει να προσκομίζεται με επίκληση η κλήση που του επιδόθηκε (είτε αυτοτελώς είτε με την αίτηση αναίρεσης και της πράξης ορισμού δικασίμου). 
Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο παραστάθηκε μόνον οι αναιρεσείων, ενώ δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο ο αναιρεσίβλητοι. Όπως δε προκύπτει από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες εκθέσεις επίδοσης 1832Β, 1833Β, 1834Β, 1835Β, 1836Β, 1837Β, 1838Β, 1839Β/22.6.2011, 2108Β και 2109Β/19.9.2011 της δικαστικής επιμελήτριας Θεσσαλονίκης ..., επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στους αναιρεσιβλήτους, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση, ακριβές αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης με ορισμένη αρμοδίως δικάσιμο την 5.12.2011, κατά την οποία η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (19.11.2012). Επομένως πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία των. αναιρεσιβλήτων (576 παρ. 2 ΚΠολΔ).
Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της αγωγής, ανταγωγής, αίτησης, ένστασης ή άλλης επιτευκτικής διαδικαστικής πράξης, αλλά την απέρριψε, ως απαράδεκτη ή νομικά αβάσιμη. Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός αναίρεσης, ο οποίος αναφέρεται στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού και συνακόλουθα προϋποθέτει κρίση του δικαστηρίου επί της ουσίας, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή, την αίτηση ή την ένσταση ως μη νόμιμη. 
Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων προβάλλει τις αιτιάσεις: α) με τους πρώτο και τέταρτο λόγους αναίρεσης, ότι από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία, αφού εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση, απορρίφθηκε η από 7.11.2008 αίτηση του για διόρθωση και επικουρικά ερμηνεία της απόφασης 30902/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη, τουλάχιστον ως δικαστικά τεκμήρια, τα προσκομισθέντα ενώπιον του και επικληθέντα από τον ίδιο τρία κατονομαζόμενα έγγραφα και έτσι υπέπεσε αυτό στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ και β) με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, διότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές, άλλως ανεπαρκείς αιτιολογίες σε αποδεικτικό ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Όπως, όμως, προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δεν διατύπωσε κανένα αποδεικτικό πόρισμα, αλλά απέρριψε την αίτηση διόρθωσης και επικουρικά ερμηνείας της απόφασης 30902/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ως μη νόμιμη στο σύνολο της. Επομένως πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι, οι προαναφερόμενοι λόγοι αναίρεσης.
Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα, σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, επειδή περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και μάλιστα επειδή έκρινε εσφαλμένα ως μη νόμιμη την αίτηση του με την αιτιολογία ότι από το περιεχόμενο της αίτησης αυτής δεν προκύπτει επίκληση ασαφειών, ώστε να δικαιολογείται η ερμηνεία της απόφασης 30902/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ενώ θα έπρεπε να εκτιμήσει ότι από τις αναφορές του στην εν λόγω αίτηση ότι η πιο πάνω απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης "τυγχάνει παράλογος" και "συνετάγη κατά τρόπο ανακριβή" γίνεται αναμφίβολα επίκληση ασαφειών της απόφασης αυτής. Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ο οποίος προσιδιάζει στη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ και όχι σε εκείνη του αριθμού 19 του ίδιου άρθρου, εφόσον προσάπτεται σφάλμα στο δικαστήριο της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αίτησης, ανεξαρτήτως της αοριστίας του, ενόψει του ότι δεν αναφέρει ο αναιρεσείων καμιά διάταξη και μάλιστα ουσιαστικού δικαίου, της οποίας η παραβίαση να συντέλεσε στην απόρριψη, ως μη νόμιμης, της αίτησης του, ούτε περιλαμβάνει με πληρότητα στο αναιρετήριο την ιστορική βάση της αίτησης του, ώστε να προκύπτει από αυτό η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, είναι απαράδεκτος, προεχόντως διότι λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ δεν ιδρύεται, όταν παραβιάζεται διάταξη δικονομικού δικαίου, όπως είναι και εκείνη του άρθρου 316 ΚΠολΔ, η οποία καθορίζει τις προϋποθέσεις ερμηνείας δικαστικής απόφασης. Επομένως πρέπει να απορριφθεί και ο λόγος αυτός αναίρεσης.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 2.9.2010 αίτηση του Χ. Α. για αναίρεση της απόφασης 1213/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7.1.2013 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ