Αριθμός 244/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα - Εισηγήτρια, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ανδριανή Κατσαρού, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Κ. Ν. του Σ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αθανασία Ναλμπάντη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο, 3) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK ERGASIAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φώτιο Σαρρή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/12/2015 αγωγή του πρώτου ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 387/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 376/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 27/11/2020 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1-3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει o νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος, o οποίος δεν εμφανίστηκε ή, αν και εμφανίστηκε, δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από εκείνον που επισπεύδει τη συζήτηση. Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση, o Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Ειδικότερα, από τις πιο πάνω διατάξεις προκύπτει ότι, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας στη δίκη επί της αιτήσεως αναιρέσεως, εάν δεν κλητεύθηκε κάποιος από τους αναγκαίους ομοδίκους, η συζήτηση της αιτήσεως κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους, εάν, όμως, κλητεύθηκε αυτός νόμιμα είτε από τον αντίδικό του, είτε από αναγκαίο ομόδικό του και δεν εμφανιστεί στη συζήτηση, τότε, θεωρείται σαν να είναι παρών και η συζήτηση χωρεί νομίμως και ως προς τον απολειπόμενο αναγκαίο ομόδικο, παρά την απουσία του (Α.Π. 1437/2019, Α.Π. 1946/2017, Α.Π. 756/2017). Εξάλλου, στη δίκη περί ρυθμίσεως οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων, o δεσμός που συνδέει τους πιστωτές του αιτούντος οφειλέτη, ενόψει του ότι η ισχύς της αποφάσεως που θα εκδοθεί εκτείνεται σε όλους τους "μετέχοντες στη δίκη" πιστωτές, είναι αυτός της αναγκαστικής παθητικής ομοδικίας κατ` άρθρο 76 παρ. 1 περ. β` του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1508/2022, Α.Π. 516/2020, Α.Π. 757/2019, Α.Π. 1049/2017). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την απόφαση αυτή πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, κατά την εκφώνηση της ένδικης υπόθεσης, με τη σειρά του οικείου πινακίου, η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων, ανώνυμη τραπεζική εταιρεία, δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Όπως προκύπτει από την 8154Β/15-10-2021 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Αθηνών Δ. Π., την οποία προσκομίζει το αναιρεσείον, επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και της από 24-9-2021 πράξης του Προέδρου του Α1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου με κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων και, συνεπώς, το Δικαστήριο τούτο συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες. Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 περ. β` του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων, που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Έτσι η ύπαρξη ερήμην αποφάσεως, δηλαδή, αποφάσεως που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων. έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του (Ολ. ΑΠ 15/2001), ενεργοποιεί αυτόματα τη δυνατότητα ασκήσεως κατ` αυτής ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (άρθρο 502 του Κ.Πολ.Δ.), με συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην αποφάσεως αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία, αν, παρόλα αυτά, ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα), αφού, σε σχέση με την αναίρεση, δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ. β` περ. β` του Κ.Πολ.Δ., που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα, η αναίρεση κατά ερήμην αποφάσεως είναι επιτρεπτή, μόνον, εφόσον δεν συγχωρείται κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας (Ολ. Α.Π. 11/1998), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής ασκήσεως των προβλεπόμενων ένδικων μέσων (Α.Π. 58/2020, Α.Π. 208/2020, Α.Π. 805/2019, Α.Π. 154/2017, Α.Π. 1049/2017, Α.Π. 180/2014). Στην προκειμένη περίπτωση, φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η από 27-11-2020 αίτηση του πρώτου των καθ' ων η αίτηση-εκκαλούντος, πιστωτή, νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου περί αναιρέσεως της 376/2018 απόφασης του ως εφετείου δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρο 3 του ν. 3869/2010, σε συνδυασμό με τα άρθρα 739 επ. του Κ.Πολ.Δ.), η οποία παραδεκτά απευθύνεται κατά του αιτούντος την υπαγωγή του στις ευεργετικές ρυθμίσεις του ν. 3869/2010, πρώτου των εφεσιβλήτων καθώς και κατά των δεύτερης και τρίτης των καθ' ων η αίτηση, δεύτερης και τρίτης των εφεσιβλήτων, αντίστοιχα, πιστωτριών, τραπεζικών εταιρειών, αναγκαίων ομοδίκων του αναιρεσείοντος, λόγω της φύσης της υπόθεσης, που μπορεί να δημιουργήσει αντιδικία μεταξύ των αναγκαίων ομοδίκων (Ολ.Α.Π. 321/1983, Α.Π. 834/2021). Περαιτέρω, από την προσβαλλόμενη απόφαση, που επιτρεπτά επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε ερήμην της δεύτερης εφεσίβλητης ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ALPHA BANK A.E." και ήδη και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης, η οποία, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, είχε κληθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα για να παραστεί στη δικάσιμο της 10ης-10-2018 ενώπιον του ως εφετείου, δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης και ότι η συζήτηση της υποθέσεως (κατά την ανωτέρω δικάσιμο) εχώρησε σαν να ήταν και αυτή παρούσα. Η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς την ανωτέρω τραπεζική εταιρεία, έχει καταστεί τελεσίδικη, καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 14 του ν. 3869/2010, δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας. Συνακόλουθα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, η οποία έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 και 769 του Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να ερευνηθεί για το παραδεκτό και βάσιμο των κατ` Ιδίαν λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του ίδιου Κώδικα).
Κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 3869/2010, όπως αυτό διαμορφώθηκε με το άρθρο 85 στ. Α` εδ. 1 του ν. 3996/2011 και το άρθρο 20 παρ. 15 του ν. 4019/2011 (για τη ρύθμιση οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων), ορίζεται ότι "φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπροθέσμων χρηματικών οφειλών τους δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών αυτών και την απαλλαγή. Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής". Σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3869/2010, απαραίτητη προϋπόθεση για την υπαγωγή στο ρυθμιστικό πεδίο εφαρμογής του ν 3869/2010 είναι ο οφειλέτης να έχει περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπροθέσμων χρηματικών οφειλών του. Περαιτέρω, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 1 του ν. 3869/2010, για να δικαιούται ο οφειλέτης να υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου για τη ρύθμιση των οφειλών του και απαλλαγή από το υπόλοιπο αυτών, πρέπει να βρίσκεται σε μόνιμη (και γενική) αδυναμία πληρωμών, την οποία οφείλει περιγράψει στην αίτησή του, η δε ύπαρξη δόλου προτείνεται κατ' ένσταση και αποδεικνύεται από πιστωτή (ΑΠ 166/2022, ΑΠ 65/2017, ΑΠ 1299/2015, ΑΠ 1226/2014). Αδυναμία πληρωμών σημαίνει ανικανότητα του οφειλέτη να εξοφλήσει τους πιστωτές του, εξαιτίας έλλειψης ρευστότητας, δηλαδή έλλειψης όσων χρημάτων απαιτούνται για να μπορεί ο οφειλέτης να ανταποκρίνεται στα ληξιπρόθεσμα χρέη του, έστω και αν έχει ακίνητη ή άλλη περιουσία, η οποία, όμως, δεν μπορεί να ρευστοποιηθεί αμέσως. Για τον προσδιορισμό της ρευστότητας λαμβάνεται υπόψη το εισόδημα του οφειλέτη. Επισημαίνεται ότι η επίμαχη αδυναμία πληρωμών πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του, δηλαδή, η μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση των πιστωτών πρέπει να συνδυάζεται με τη βασική προστασία της προσωπικής αξιοπρέπειας και, συνακόλουθα, τη διατήρηση - εξασφάλιση ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης του οφειλέτη και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του (Α.Π.1208/2017, Α.Π. 1226/2014). Περαιτέρω, στην έννοια του "προστατευόμενου μέλους, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1389 επ. και 1486 επ. του Α.Κ., εντάσσεται κάθε πρόσωπο, το οποίο, ανεξαρτήτως της ενηλικιώσεώς του και της λήξεως της γονικής μέριμνας επ' αυτού, δεν μπορεί να διατρέφει τον εαυτό του από την περιουσία του ή από εργασία κατάλληλη για την ηλικία του, την κατάσταση της υγείας του και τις λοιπές βιοτικές του συνθήκες, ενόψει και των τυχόν αναγκών της εκπαίδευσής του καθώς και όποιος δεν δύναται να ανεύρει εργασία, εξαιτίας βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας. Επομένως, δεν υπάγονται τα ενήλικα τέκνα, που έχουν δυνατότητα να αυτοδιατραφούν και να εργαστούν καθώς και τα ενήλικα τέκνα, που δεν βρίσκονται σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας ή ως προς τα οποία δεν αποδεικνύεται αδυναμία εύρεσης εργασίας (Α.Π. 155/2011, Α.Π. 884/2003, Α.Π. 1060/1993).
Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αρ. 6 του Κ.Πολ.Δ., που είναι ταυτόσημη με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 του ίδιου Κώδικα, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές κρίσεις, τα περιστατικά, που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής των όρων τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της και, συνεπώς, δεν είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη ορθής εφαρμογής της διατάξεως αυτής.
Λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος, όταν τα πραγματικά περιστατικά, που αναφέρονται στο δικόγραφο της αναιρέσεως, πληρούν το πραγματικό λόγου του άρθρου 559 ή 560 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 345/2015, Α.Π. 756/1996), ενώ αβάσιμος, κατ` άρθρο 577 παρ.3 του ίδιου Κώδικα, είναι λόγος αναιρέσεως, αν στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, δηλαδή, όταν υποστηρίζεται με αυτόν ότι η απόφαση, που προσβάλλεται, δέχθηκε ή δεν δέχθηκε ορισμένα πραγματικά περιστατικά και από την ίδια την απόφαση προκύπτει το αντίθετο (Α.Π. 75/2022, Α.Π. 19/2022).
Από την προσβαλλόμενη απόφαση, παραδεκτώς επισκοπούμενη (άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), ως προς το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο κεφάλαιο αυτής, προκύπτει ότι το δικάσαν ως εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο δέχθηκε τα εξής: "Ο αιτών, ηλικίας 62 ετών, είναι χήρος και πατέρας δύο ενήλικων τέκνων, της Σ., ηλικίας 24 ετών και του Π., ηλικίας 22 ετών. Είναι συνταξιούχος από τις 31-10-2014, ενώ μέχρι τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν ως διοικητικός υπάλληλος στο Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης... Οι μηνιαίες καθαρές αποδοχές του αιτούντος... ανέρχονται στο ποσό των 950,00€... Επίσης, ο αιτών εισπράττει σε μηνιαία βάση το ποσό των 250,00€ από την εκμίσθωση της κύριας κατοικίας του... Έτσι, τα συνολικά καθαρά εισοδήματά του ανέρχονται στο ποσό των 1.200,00€ το μήνα. Ο ίδιος διαμένει μαζί με τα δύο τέκνα του στην παλαιά πατρική οικία της συζύγου του... Η θυγατέρα του αιτούντος έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της στη Φιλολογία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ο υιός του έχει ολοκληρώσει τη στρατιωτική του θητεία πριν από ένα έτος περίπου. Αμφότερα τα τέκνα του αιτούντος αυτή τη στιγμή είναι άνεργα. Με βάση τα ανωτέρω, το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη των βασικών αναγκών για τη διαβίωση του αιτούντος και των εξαρτώμενων από αυτόν τέκνων του, στις οποίες περιλαμβάνεται η διατροφή, η ένδυση και υπόδηση, τα λειτουργικά έξοδα κατοικίας, η επισκευή και συντήρηση επίπλων και οικιακού εξοπλισμού, τα είδη οικιακής κατανάλωσης και ατομικής φροντίδας, η ενημέρωση, οι υπηρεσίες τηλεφωνίας, τα είδη και οι υπηρεσίες υγείας, ανέρχεται στο ποσό των 1.050,00€ μηνιαίως. Για τον παραπάνω υπολογισμό, λαμβάνεται υπόψη ότι το επόμενο χρονικό διάστημα τα ενήλικα τέκνα του αιτούντος, αξιοποιώντας τον ελεύθερο χρόνο τους και τις εργασιακές του δυνάμεις, θα εξεύρουν προσωρινή έστω εργασία και θα εξασφαλίσουν κάποιο εισόδημα, ώστε να μην εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τον πατέρα τους, πλην όμως οι προσωπικές ανάγκες του τελευταίου και ιδίως αυτές που αφορούν τις υπηρεσίες υγείας θα αυξηθούν, εφόσον, όπως προαναφέρθηκε, αυτός διανύει το 62ο έτος της ηλικίας του και πάσχει από υπέρταση και διαβήτη...". Υπό τις ως άνω παραδοχές, το Δικαστήριο, κατ' εκτίμηση του νοηματικού περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασής του, δέχθηκε, με επάρκεια, ότι το μηνιαίο ποσό των 1.050 ευρώ μηνιαίως είναι απαραίτητο για την αξιοπρεπή διαβίωση του αιτούντος-πρώτου των εκκαλούντων και ήδη πρώτου των αναιρεσιβλήτων, λαμβανομένων υπόψη των πάγιων βιοτικών αναγκών, ως επίσης της ηλικίας και των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει, με δεδομένο ότι τα μέχρι τούδε προστατευόμενα υπ' αυτού, άνεργα ενήλικα τέκνα του, τα οποία διαβιούν μαζί του και τα οποία, μόλις, ολοκλήρωσαν τις πανεπιστημιακές σπουδές, το πρώτο και τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του, το δεύτερο, πρόκειται να εξεύρουν, άμεσα, ανάλογη των δυνατοτήτων τους εργασία, ώστε να ικανοποιούν τις βιοτικές τους ανάγκες. Έτσι, που έκρινε το ως άνω Δικαστήριο, το οποίο, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα πραγματικά περιστατικά, δέχθηκε ότι α) συντρέχει περίπτωση ανυπαίτιας, μόνιμης και διαρκούς πραγματικής αδυναμίας του αιτούντος, πρώτου των εφεσιβλήτων και ήδη πρώτου των αναιρεσιβλήτων-οφειλέτη να εξοφλήσει τους πιστωτές του, β) η αδυναμία αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι το μηνιαίο εισόδημά του, λαμβανομένων υπόψη των δαπανών, που απαιτούνται για την αξιοπρεπή διαβίωσή του, συνεκτιμωμένης της ηλικίας του και της βεβαρυμένης καταστάσεως της υγείας του, δεν του επιτρέπει, αναιτίως, να ανταποκριθεί στις οφειλές αυτές, ενώ, στις δαπάνες αυτές του αιτούντος δεν συνυπολόγισε τις συνολικές μελλοντικές βιοτικές ανάγκες των ενήλικων τέκνων του, τα οποία πρόκειται να εργαστούν και έτσι να καλύπτουν έξοδα διαβίωσής τους.
Συνεπώς, οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, ως εκ της εκ πλαγίου παραβιάσεως των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1486 του Α.Κ. και 11 του ν.4172/2013 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος), για το λόγο ότι, με ανεπαρκείς αιτιολογίες, δέχθηκε ότι στις δαπάνες του αιτούντος συνυπολογίστηκαν και οι δαπάνες των προστατευόμενων υπ' αυτού ενήλικων τέκνων του, χωρίς, όμως, να παραθέσει τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του Δικαστηρίου ότι στην προκειμένη περίπτωση τα ενήλικα τέκνα του αιτούντος εμπίπτουν στην έννοια των προστατευόμενων υπ' αυτού μελών, αποδίδοντας, κατά την εκτίμηση του αληθούς περιεχομένου αμφοτέρων των λόγων της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, την από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ. αναιρετική πλημμέλεια, είναι αβάσιμες, ως επί αναληθούς (εσφαλμένης) προϋποθέσεως ερειδόμενες, καθόσον, το ως άνω Δικαστήριο, κατά τα ανωτέρω εκτιθέμενα, δεν διέλαβε τέτοια κρίση. Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί. Παράβολο για την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης δεν καταβλήθηκε από το αναιρεσείον, καθόσον κατ' άρθρο 9 παρ. 1 του ν. 1468/198, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 63 του ν. 2214/1994, όπως το τελευταίο συμπληρώθηκε και τροποποιήθηκε με το άρθρο 10 του ν. 2526/1997, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων έχει, ανεξαιρέτως, τις ατέλειες, τα δικαστικά, διοικητικά και οικονομικά προνόμια, που παρέχονται στο Δημόσιο (Α.Π. 150/2020). Περαιτέρω, δεν ορίζεται δικαστική δαπάνη, παρότι πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται κατά τους κανόνες της εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρο 3 εδ. β` Ν. 3869/2010), διότι η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου 746 του Κ.Πολ.Δ., καθόσον επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 8 παρ. 6 εδ. β` του ν. 3869/2010, κατά την οποία "δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται..." και το οποίο εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (Α.Π. 1446/2018, Α.Π. 286/2017, Α.Π. 65/2017). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 27-11-2020 αίτηση του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" για αναίρεση της 376/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Ιανουαρίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Φεβρουαρίου 2023.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ