Αριθμός 286/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - (ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ) 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 15 και 21 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Παντιώρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την έφεση του εκκαλούντος - εκζητουμένου A. (όν.) I. (επ.) του B. και της K. M., υπηκόου Κροατίας και ήδη κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Ζάπρο, κατά της υπ' αριθμ. 448/2012 αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης. 
Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, με την υπ' αριθμ. 448/2012 απόφασή του, γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του ανωτέρω στις Δικαστικές Αρχές της Κροατίας.
Κατά της αποφάσεως αυτής ο εκζητούμενος και τώρα εκκαλών, άσκησε την με αριθμό 3 και ημερομηνία 29 Ιουνίου 2012 έφεση, για τους λόγους που αναφέρονται σ αυτήν και ασκήθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Τμήματος Βουλευμάτων του Εφετείου Θεσσαλονίκης και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 818/2012. Προκειμένης συζητήσεως 
Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο του εκκαλούντος -εκζητουμένου, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έφεσή του και να μην εκδοθεί και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου ο οποίος πρότεινε να γίνει τυπικά δεκτή και ν' απορριφθεί κατ' ουσία η έφεση, 
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Νόμιμα φέρεται προς περαιτέρω συζήτηση η υπό κρίση από 29-6-2012 έφεση του A. I. του B. κατά της υπ' αριθμ. 448/2012, απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 1477/2012 αποφάσεως του συμβουλίου αυτού, το οποίο, αφού έκανε τυπικά δεκτή την έφεση, ανέβαλε την έκδοση της οριστικής απόφασης επ' αυτής, προκειμένου να προσκομισθούν τα αναφερόμενα σ' αυτήν έγγραφα σε επίσημη μετάφραση από το πρωτότυπο ή από ακριβές αντίγραφο αυτών και την προσκόμιση των εγγράφων αυτών.
Κατά το άρθρο 436 του ΚΠοινΔ, αν δεν υπάρχει σύμβαση, οι όροι και η διαδικασία της εκδόσεως αλλοδαπών εγκληματιών ρυθμίζονται από τις διατάξεις των επόμενων άρθρων (437-456 ΚΠοινΔ), οι οποίες εφαρμόζονται ακόμη και αν υπάρχει σύμβαση, αν δεν έρχονται σε αντίθεση με αυτή, καθώς και στα σημεία που δεν προβλέπει η σύμβαση. Εξάλλου, η από 13-12-1957 ευρωπαϊκή σύμβαση έκδοσης που υπογράφηκε στο Παρίσι και κυρώθηκε από την Ελλάδα την 6-5-1961 με το ν. 4165/1961 και από την Κροατία την 11-10-1997 και άρχισε να ισχύει από 1-2-1998, από δε την κύρωσή της διέπει το δίκαιο της έκδοσης μεταξύ των πιο πάνω κρατών, στο άρθρο 2 παρ.1 αυτής ορίζει, ότι η έκδοση ενεργείται για πράξεις που τιμωρούνται από τους νόμους τόσο του κράτους που ζητεί την έκδοση, όσο και του κράτους από το οποίο ζητείται αυτή, με στερητική της ελευθερίας ή με μέτρο ασφαλείας, ανωτάτου ορίου ενός τουλάχιστον έτους ή με αυστηρότερη ποινή, ενώ στην περίπτωση που έλαβε χώρα καταδίκη σε ποινή ή έχει επιβληθεί μέτρο ασφαλείας στο έδαφος του αιτούντος κράτους, η απαγγελθείσα κύρωση πρέπει να είναι διαρκείας τεσσάρων μηνών κατ' ελάχιστο όριο. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 3, 4, 5, 6 και 9 της ανωτέρω ευρωπαϊκής συμβάσεως, η έκδοση δεν επιτρέπεται, αν πρόκειται για πολιτικές πράξεις και συναφείς με τέτοιες πράξεις παραβάσεις, αν η σχετική αίτηση αποβλέπει στη δίωξη του εκζητούμενου για πολιτικά, φυλετικά ή θρησκευτικά του φρονήματα, αν η θέση του ατόμου διατρέχει κίνδυνο να επιδεινωθεί για κάποιο από τους παραπάνω λόγους, αν αφορά στρατιωτικές ή παραβάσεις, αν αναφέρεται σε υπηκόους του κράτους παρά του οποίου ζητείται η έκδοση και αν το καταζητούμενο άτομο δικάστηκε οριστικώς υπό των αρμοδίων Αρχών του μέρους παρά του οποίου ζητείται η έκδοση για την πράξη ή τις πράξεις για τις οποίες ζητείται αυτή. Από τις διατάξεις αυτές, που είναι υπερνομοθετικής ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος και υπερισχύουν κάθε αντίθετης διάταξης ημεδαπού νόμου, προκύπτει ότι στην περίπτωση που ζητείται η έκδοση ατόμου καταδιωκόμενου για έκτιση επιβληθείσης ποινής, αρκεί η καταδικαστική απόφαση να είναι εκτελεστή, όχι όμως και αμετάκλητη, διότι με το άρθρο 2 του ν. 4165/1961 δεν διατυπώθηκε, όπως σε σχέση με άλλες διατάξεις επιφύλαξη εφαρμογής και του άρθρου 443 παρ.1 ΚΠοινΔ, όπου γίνεται λόγος για το αμετάκλητο της σχετικής αποφάσεως. Τέλος, το Συμβούλιο Εφετών δεν μπορεί να προβεί σε έρευνα για την ύπαρξη ή όχι των στοιχείων ενοχής του εκζητούμενου ή για το νομότυπο ή μη της κλητεύσεώς του ενώπιον του εκδόσαντος την καταδικαστική απόφαση αλλοδαπού Δικαστηρίου ή για τη διαδικασία που τήρησε το Δικαστήριο και να καταλήξει σε κρίση αντίθετη από εκείνη της εκτελεστής αποφάσεως του αλλοδαπού Δικαστηρίου, αφού δεν απαιτείται να συνοδεύουν την αίτηση για έκδοση έγγραφα για τέτοια στοιχεία ούτε από το άρθρο 12 παρ.2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης έκδοσης ούτε από άλλη διάταξη.
Στην προκειμένη περίπτωση από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος που εξετάστηκε ενώπιον του συμβουλίου Εφετών και περιέχεται η κατάθεσή του στα ταυτάριθμα με την προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά, από τα έγγραφα της δικογραφίας και απ' όσα εξέθεσε ο ίδιος ο εκκαλών και ο συνήγορός του προφορικά ενώπιον του συμβουλίου αυτού και του συμβουλίου Εφετών (βλ. σχετικά πρακτικά) και με τα υποβληθέντα υπομνήματα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Το συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 448/2012 απόφασή του γνωμοδότησε για την έκδοση στην Κροατία του υπηκόου Κροατίας A. I. του B., για να εκτίσει ποινή καθείρξεως δέκα (10) ετών, που του επιβλήθηκε με την υπ' αριθμ. Κ-106/98-47 της 23ης Μαρτίου 1999 απόφαση του Δικαστηρίου OSIJEK της Κροατίας για το αδίκημα της υποκίνησης για διάπραξη φόνου. Ο εκκαλών, του οποίου ζητείται η έκδοση, συνελήφθη στις 7-4-2012 στην περιοχή των Ευζώνων, κατά την είσοδό του στην Ελλάδα και κρατείται από 9-4-2012 στο Γενικά Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης δυνάμει της υπ' αριθμ. 359/9-4-2012 εντολής προσωρινής σύλληψης του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία δυνάμει του υπ' αριθμ. 2/2012 εντάλματος του Προέδρου Εφετών Θεσσαλονίκης. Με την από 8-5-2012 αίτησή του, το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας της Κροατίας διαβίβασε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ελλάδος, το υπ' αριθμ. 514-0-05-01-12-7 έγγραφό του με το οποίο ζητεί την έκδοση του ανωτέρω. Για την υποστήριξη της αίτησης αυτής προσκομίζουν τα κατά το άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής σύμβασης έγγραφα σε επίσημη μετάφραση στην Ελληνική από το πρωτότυπο, μεταξύ δε αυτών η υπ' αριθμ. Κ-106/98-47 της 23ης Μαρτίου 1999 απόφαση του Δικαστηρίου του OSIJEK της Δημοκρατίας της Κροατίας, το υπ' αριθμ. ΙΚ-1-128/02-15 από 9 Σεπτεμβρίου του 2005 ένταλμα σύλληψης του Δικαστηρίου του OSIJEK και οι σχετικές ποινικές διατάξεις της νομοθεσίας της Κροατίας. Από τα προαναφερόμενα έγγραφα προκύπτει ότι ο εκζητούμενος, υπήκοος Κροατίας, έχει καταδικαστεί με την πιο πάνω απόφαση σε ποινή καθείρξεως 10 ετών για το αδίκημα της υποκίνησης (ηθικής αυτουργίας) για διάπραξη φόνου, που τέλεσε εις βάρος του P. R., όπως τα ειδικότερα περιστατικά αναφέρονται με λεπτομέρεια στην προδιαληφθείσα απόφαση, ήτοι για παράβαση του άρθρου 34 παρ.1 σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του ΠΚ της Κροατίας. Σύμφωνα με τα άρθρα αυτά η ανωτέρω πράξη προβλέπεται και τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον πέντε ετών. Η ίδια ως άνω πράξη είναι αξιόποινη και κατά την ελληνική νομοθεσία, προβλέπεται από τις διατάξεις των άρθρων 299 και 46 παρ.1 του ΠΚ και τιμωρείται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές σε βαθμό κακουργήματος με την ποινή της ισοβίου κάθειρξης. Έτσι τόσον από την Κροατική νομοθεσία όσο και από την Ελληνική, για την πιο πάνω πράξη προβλέπεται στερητική της ελευθερίας ποινή, για την οποία επιτρέπεται η έκδοση, στην προκειμένη δε περίπτωση επιβλήθηκε ποινή καθείρξεως 10 ετών ήτοι ανώτερη της προβλεπόμενης κατ' ελάχιστον όριον των 4 μηνών, σύμφωνα με το άρθ. 2 παρ.1 της ευρωπαϊκής συμβάσεως. Από το περιεχόμενο της προαναφερόμενης καταδικαστικής απόφασης προκύπτει ότι ο εκζητούμενος, επειδή μετά την απαγγελία της κατηγορίας για την παραπάνω πράξη δεν ανευρέθη, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του σύμφωνα με το άρθρο 102 εδ.2 στοιχ.1 του ΚΠΔ της Κροατίας και επειδή δεν ανευρέθη και πάλι, εκδόθηκε βούλευμα με το οποίο αποφασίσθηκε η διεξαγωγή της δίκης ερήμην του κατηγορουμένου. Ο τελευταίος δεν παρίστατο αυτοπροσώπως στη δίκη αλλά δικάσθηκε εκπροσωπούμενος από το συνήγορο υπεράσπισης R. N., που τον διόρισε το δικαστήριο, όπως δε εκτίθεται στην απόφαση η εκδίκαση της υπόθεσης έγινε "επ' ακροατηρίω ερήμην του κατηγορουμένου με την παρουσία του ... και του R. N., συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου".
Συνεπώς, εφόσον κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και τη δημοσίευση της απόφασης, που έγιναν στον ακροατήριο του ανωτέρω Δικαστηρίου, όπως από το περιεχόμενο αυτής προκύπτει, παρίστατο ο συνήγορος του κατηγορουμένου δυνάμενος να ασκήσει όλα τα δικαιώματα που του παρέχει ο νόμος, ο κατηγορούμενος δεν στερήθηκε των υπερασπιστικών του δικαιωμάτων. Επομένως ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός του κατηγορουμένου και ο αντίστοιχος λόγος εφέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ωσαύτως απορριπτέος τυγχάνει ως απαράδεκτος ο σχετικός λόγος της εφέσεως περί του ότι, όπως ισχυρίζεται ο εκκαλών, δεν κλήθηκε ενώπιον των ανακριτικών αρχών και του αλλοδαπού Δικαστηρίου, ούτε του επιδόθηκε κατηγορητήριο ή άλλο έγγραφο προκειμένου να λάβει γνώση της κατηγορίας και να υπερασπιστεί τον εαυτό του καθόσον κατά την Ευρωπαϊκή σύμβαση και τα άρθρα 436-456 ΚΠΔ το συμβούλιο Εφετών και το Δικαστήριο αυτό δεν έχουν δικαίωμα να ερευνήσουν τη νομότυπη ή μη κλήτευση του εκζητούμενου ή τη διαδικασία που τήρησε το Δικαστήριο που τον έχει καταδικάσει και να καταλήξει σε αντίθετη κρίση από εκείνη της απόφασης του αλλοδαπού Δικαστηρίου. Αποδείχθηκε ότι η πιο πάνω καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου της Κροατίας έχει ήδη τελεσιδικήσει, ήτοι κατέστη εκτελεστή, αφού κατ' αυτής δεν χωρεί έφεση από 12-4-1999, σύμφωνα με την από 21-4-1999 βεβαίωση του Προέδρου του Δικαστηρίου στο τέλος αυτής. Εξάλλου, υπέρ τούτου συνηγορεί και το γεγονός της εκδόσεως του υπ' αριθμ. ΙΚ-1-128/02/15 από 9-9-2005 εντάλματος του Κομητειακού Δικαστηρίου OSIJEK περί εκτελέσεως της επιβληθείσης ως άνω ποινής, το οποίο στηρίζεται στην κρίση, ότι η καταδικαστική απόφαση κατέστη εκτελεστή την 12-4-1999. Επομένως, ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός του εκκαλούντος και ο αντίστοιχος λόγος εφέσεως, ότι η ανωτέρω καταδικαστική απόφαση δεν είναι εκτελεστή, επειδή δεν προκύπτει επίδοση αυτής στον εκκαλούντα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω δεν προέκυψε ότι συντρέχουν λόγοι που να εμποδίζουν την εκτέλεση της επιβληθείσης με την εκτελεστή καταδικαστική απόφαση ποινής. Ο εκζητούμενος κατά την εκδίκαση της εφέσεως του ενώπιον του συμβουλίου Εφετών, ισχυρίσθηκε ο ίδιος προσωπικά και δια του συνηγόρου υπερασπίσεως, ότι η έκδοσή του ζητείται για λόγους πολιτικούς και συγκεκριμένα για τη δράση του ως αξιωματικού του Σερβικού στρατού που πολέμησε κατά των Κροατών κατά τη διάρκεια της εμφυλίου διαμάχης. Όμως δεν υπάρχουν στοιχεία συγκεκριμένα, από τα οποία να προκύπτει ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύεται ότι η αίτηση για την έκδοση υποβλήθηκε με σκοπό να διωχθεί ή να τιμωρηθεί ο εκζητούμενος για λόγους πολιτικούς ή για τα εθνικά του φρονήματα ή ότι η θέση του κινδυνεύει να επιδεινωθεί για όλους αυτούς τους λόγους. Η κατάθεση του μάρτυρος, αδελφού του εκζητουμένου, ο οποίος εξετάσθηκε ενώπιον του συμβουλίου Εφετών και κατέθεσε για την ανωτέρω δράση του εκζητούμενο εκφράζοντας την άποψη, ότι η έκδοσή του ζητείται για τη δράση αυτή δεν είναι πειστική, καθόσον δεν επιβεβαιώνεται από άλλα αποδεικτικά στοιχεία ούτε από την προσκομιζόμενη δημοσίευση του διεθνούς κέντρου συλλογής πληροφοριών "VEPITAS" σχετικά με την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες, αφού σ' αυτήν γίνεται γενικώς αναφορά για τα εγκλήματα πολέμου κατά το Σερβοκροατικό πόλεμο. Αποδείχθηκε ότι το έγκλημα, για το οποίο καταδικάστηκε ο ήδη εκκαλών εκζητούμενος δεν αποτελεί πολιτικό έγκλημα, ούτε είναι συναφές προς πολιτικό έγκλημα και δεν έχει καμία σχέση με την προαναφερόμενη δραστηριότητα του εκκαλούντος. Αποτελεί έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου και δη της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση, την οποία τέλεσε ο εκκαλών εις βάρος του ηλικίας 19 ετών, υπηρετούντος τη στρατιωτική του θητεία στο σερβικό στρατό P. R.. Ειδικότερα κατά τα αναφερόμενα με λεπτομέρεια στην καταδικαστική απόφαση, ο εκζητούμενος προκάλεσε την απόφαση στον S. M. να φονεύσει τον P. R. παραδίδοντας του για το σκοπό αυτό το πιστόλι, με το οποίο τον φόνευσε, καθ' ην στιγμή το θύμα έπαιρνε προσωπικά του αντικείμενα από το ντουλάπι του στρατώνα, επειδή ο εκζητούμενος θεώρησε, ότι το θύμα με την κίνηση αυτή επεχείρησε να αφαιρέσει όπλα. Με τα δεδομένα αυτά, δεν προκύπτει ότι η έκδοση είναι προσχηματική και ότι ζητείται προκειμένου να διωχθεί και φυλακισθεί ο εκζητούμενος στην Κροατία για πολιτικούς λόγους ή για τα εθνικά του φρονήματα, αλλά συνάγεται σκοπός κολασμού για ένα με σοβαρή απαξία έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. Επομένως, ο σχετικός λόγος εφέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Τέλος, ο ισχυρισμός του εκζητούμενου ότι για το ίδιο περιστατικό απαγγέλθηκε εις βάρος του κατηγορία για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, για το οποίο αθωώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου του Βούκοβαρ και ότι ως εκ τούτου υφίσταται δεδικασμένο για την πράξη για την οποία καταδικάστηκε, είναι αβάσιμος, αφού δεν προσκομίζεται σχετική απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου. Όπως δε προκύπτει από το κείμενο της καταδικαστικής απόφασης, της οποίας ζητείται η εκτέλεση, κατά του εκζητούμενου ασκήθηκε αστική και ποινική αγωγή, πλην όμως η διαδικασία δεν περατώθηκε και οι φάκελοι εξαφανίστηκαν. Ενόψει τούτων ορθώς απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Εφετών και το αίτημα του εκκαλούντος για αναβολή της εκδόσεως της απόφασης προκειμένου να διαταχθεί η προσκόμιση των πρακτικών της δίκης εκείνης. Επομένως, το Συμβούλιο Εφετών που με τη προσβαλλόμενη απόφαση του έκρινε τα ίδια δεν έσφαλε και ο σχετικός λόγος της εφέσεως με τον οποίον υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Μετά απ' αυτά η υπό κρίση έφεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως αβάσιμη στην ουσία της και να καταδικαστεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 ΚΠΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Δέχεται τυπικά και απορρίπτει στην ουσία την από 29-6-2012 έφεση του I. A. του B. κατά της υπ' αριθμ. 448/2012 αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτό γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του εκκαλούντος στις Αρχές της Κροατίας. Και 
Επιβάλλει στον εκκαλούντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ