ΑΡΙΘΜΟΣ 1731/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Z΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ  
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοϊνη - Εισηγήτρια, Βασίλειο Κουρκάκη και Αναστάσιο Λιανό, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Απριλίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ......, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Νικόπουλο, περί αναιρέσεως της 3177/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1 που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Αγγελάκο.
 Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Μαϊου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1125/2006.
 
Αφού άκουσε 
Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των πιο πάνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 28 και 314 παρ. 1 εδ. α' ΠΚ προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, στην περίπτωση που η αμέλεια δεν είναι συνειδητή, απαιτείται να διαπιστωθεί αφενός ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα και τη λογική και αφετέρου ότι αυτός είχε τη δυνατότητα, με τις προσωπικές του ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη του δράστη. Εξάλλου, έλλειψη της κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν δεν αναφέρονται σ' αυτήν, με σαφήνεια και πληρότητα, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που θεμελίωσαν τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή τους στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία συντρέχει όχι μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθή στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Αρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως (Ολ. ΑΠ 1778/1993).  Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης 3177/2006 αποφάσεώς του, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων που προσδιορίζει κατά το είδος τους, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Στην Αθήνα, στις 30-11-2000, ο κατηγορούμενος που οδηγούσε την ...... μοτοσυκλέτα του κατερχόμενος την οδό Πειραιώς προς Πειραιά σε πυκνοκατοικημένη περιοχή με αυξημένη ταχύτητα (ενόψει του σκότους, διότι είχε βραδυάσει) που δεν του επέτρεπε να ακινητοποιεί ανά πάσα στιγμή το όχημά του και χωρίς τεταμένη στην οδήγηση την προσοχή του, από αμέλειά του δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως και τραυμάτισε τον πεζό Ψ1 που διέσχιζε κάθετα την οδό από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του, καίτοι μπορούσε να πράξει τούτο διότι η οδός ήταν ευθεία και μπορούσε να αντιληφθεί τον πεζό από ικανή απόσταση, αν ληφθεί υπόψη το σημείο σύγκρουσης που προσδιορίζεται στο σχεδιάγραμμα που συντάχθηκε με πληροφορίες του κατηγορουμένου προς το μέσον της λωρίδας πορείας του σε συνδυασμό με την αργή πορεία του παθόντος προς το σημείο πρόσκρουσης που δεν αμφισβητήθηκε. Ενόψει αυτών υπάρχει οπωσδήποτε πέραν της αμέλειας του παθόντος και αμέλεια του κατηγορουμένου που πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της σοβαρής σωματικής βλάβης που προκάλεσε στον πεζό, ήτοι κατάγματος Α1 Α6 αυχενικού σπονδύλου, θλάσεως και ατελούς τετραπληγίας και κατάγματα κνημών άμφω". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο κήρυξε ένοχο σωματικής βλάβης από μη συνειδητή αμέλεια τον ήδη αναιρεσείοντα κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλακίσεως έξι μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για τρία χρόνια και συγκεκριμένα διότι, στην Αθήνα, στις 30-11-2000 οδηγώντας τη με αριθμό κυκλοφορίας ...... δίκυκλη μοτοσυκλέτα και βαίνοντας μ' αυτή στην οδό Πειραιώς με κατεύθυνση προς Πειραιά δε μείωσε την ταχύτητά της που ήταν ιδιαίτερα αυξημένη αν και έβαινε σε πυκνοκατοικημένη περιοχή κι έτσι δεν μπόρεσε να ακινητοποιήσει αυτό, όταν αντιλήφθηκε τον πεζό Ψ1 να διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα της παραπάνω οδού και από δεξιά προς τ' αριστερά σε σχέση με τη πορεία της μοτοσυκλέτας με αποτέλεσμα να τον παρασύρει και να τον τραυματίσει προκαλώντας του "κάταγμα Α5 Α6 αυχενικού σπονδύλου, θλάση Ν.Μ., ατελή τετραπληγία, κάταγμα κνημών άμφω". Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της που επιτρέπτως αλληλοσυμπληρώνονται, δεν διέλαβε ως προς την αμέλεια του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία με την ανωτέρω έννοια. Ειδικότερα, αν και δέχεται ότι ο κατηγορούμενος μπορούσε από ικανή απόσταση να αντιληφθεί τον παθόντα πεζό διασχίζοντα καθέτως το οδόστρωμα, από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του, δεν διευκρινίζει πόση ήταν η "ικανή" αυτή απόσταση, ώστε να κριθεί αν αυτός μπορούσε εγκαίρως να αντιληφθεί τον παθόντα και να τον αποφύγει αποτελεσματικά, ενώ, εξάλλου, δεν αντιμετωπίζει καθόλου το αν έγινε ή όχι προσπάθεια τροχοπεδήσεως από τον κατηγορούμενο. Επίσης, δεν προσδιορίζει το σημείο του οδοστρώματος όπου έγινε η παράσυρση του πεζού, σε σχέση με το όλο πλάτος του οδοστρώματος αυτού, αλλά και του τμήματός του που είχε διανύσει ο πεζός μέχρι το σημείο της παρασύρσεώς του, τα οποία (πλάτος οδοστρώματος και διανυθέν τμήμα) ομοίως δεν αναφέρονται, ούτε, ακόμη, αναφέρεται αν η οδός διεχωρίζετο σε λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, πόσες και ποίου πλάτους η καθεμία και ειδικώς στο ύψος της (επίσης μη διευκρινιζόμενο) όπου έγινε το ατύχημα και ποία ακολουθούσε ο αναιρεσείων, στοιχεία προσδιοριστικά της δυνατότητας του αναιρεσείοντος να προβλέψει και αποφύγει το επελθόν αποτέλεσμα, ενόψει μάλιστα και της παραδοχής της αποφάσεως ότι στην παράσυρση του παθόντος συνετέλεσε και αμέλειά του. Εξάλλου, στο πόρισμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως έχει εμφιλοχωρήσει αντίφαση που την στερεί νόμιμης βάσεως, καθόσον η αμέλεια του αναιρεσείοντος κατά μεν το σκεπτικό συνίσταται στο ότι οδηγούσε με αυξημένη ταχύτητα, που δεν του επέτρεπε την ακινητοποίηση του οχήματός του σε κάθε στιγμή, αλλά και χωρίς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση, κατά δε το διατακτικό, που υιοθετεί το κατηγορητήριο, μόνον στο ότι ο αναιρεσείων οδηγούσε με αυξημένη ταχύτητα, την οποία δεν μείωσε και έτσι δεν μπόρεσε να ακινητοποιήσει το όχημά του.
Συνεπώς είναι βάσιμοι οι εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠοινΔ λόγοι της ένδικης αιτήσεως, κατά τις συναφείς προς τ' ανωτέρω αιτιάσεις τους και πρέπει, κατά παραδοχήν τους, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρελκούσης μετά ταύτα της έρευνας των λοιπών λόγων αναιρέσεως. Ακολούθως, η υπόθεση, πρέπει, να παραπεμφθεί για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠοινΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 3177/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και 
Παραπέμπει την υπόθεση, για νέα συζήτηση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από δικαστές άλλους, από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 31 Αυγούστου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ              Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ