Αριθμός 1386/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Μιτσιάλη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη, Βασίλειο Καπελούζο-Εισηγητή και Πάνο Πετρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μποροδήμου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Ι. Τ. του Ε., κατοίκου ... που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Κοντοθανάση για αναίρεση της υπ' αριθ. 111/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ι. Κ. του Κ., κάτοικο ... που δεν παρέστη. 
Το Τριμελές Εφετείο Ιωαννίνων με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Μαΐου 2013 αίτηση αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 634/2013.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 372 του Ποινικού Κώδικα, όποιος αφαιρεί ξένο, (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα από την κατοχή άλλου, με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν το αντικείμενο της κλοπής είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, που προστατεύει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της κλοπής απαιτείται να αφαιρέσει ο δράστης με θετική ενέργεια, από την κατοχή άλλου, ξένο, ολικά ή εν μέρει, κινητό πράγμα, με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα. Η αφαίρεση συνίσταται στην άρση της ξένης κατοχής, η οποία υφίσταται στο κινητό πράγμα και στη θεμελίωση νέας σ' αυτό κατοχής από το δράστη ή τρίτο, με τον σκοπό της παράνομης ιδιοποιήσεως του, στην έννοια δε της κατοχής περιλαμβάνεται τόσο η πραγματική εξουσία επί του πράγματος, όσο και η βούληση για την εξουσίασή του. Η αφαίρεση αυτή απαιτείται να έγινε αυτογνωμόνως και χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου του πράγματος. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 και 139 του Κ.Ποιν.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού της αποφάσεως με το διατακτικό της, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε, ειδικότερα, έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως περιέχει, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου και πραγματικά περιστατικά, σε βαθμό πληρότητας τέτοιο που να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της. Περαιτέρω, δεν αποτελούν λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, διότι στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Ειδικά, στην περίπτωση του εγκλήματος της κλοπής, όπως προκύπτει από την ως άνω διάταξη του άρθρου 372 του Ποινικού Κώδικα, δεν απαιτείται ειδική αιτιολογία του δόλου, εφόσον ο νόμος δεν συνδέει την ύπαρξή του με ορισμένα πρόσθετα περιστατικά, και δεν εμφανίζεται στην συγκεκριμένη περίπτωση και η μορφή ενδεχομένου δόλου, αφού αυτός (ο δόλος) σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 26 §1 εδάφ. Α' και 27 §1 του Ποινικού Κώδικα, ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την έννοια της κλοπής.
Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Ιωαννίνων, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ποινή φυλακίσεως δεκατεσσάρων (14) μηνών, με αναστολή, για κλοπή αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας.
Ειδικότερα, δέχθηκε ανελέγκτως ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που μνημονεύει ότι έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, ο πολιτικώς ενάγων Ι. Κ. ήταν κύριος μιας μοτοσικλέτας με καλάθι, στο οποίο μπορούσε να καθίσει και να μεταφερθεί και τρίτο άτομο. Η μοτοσικλέτα αυτή ήταν εργοστασίου κατασκευής ΒΜW, τύπου Ρ-26, και μοντέλο 1956, η αξία της δε, λόγω του έτους κατασκευής της και της συλλεκτικής της αξίας ως αντίκας, αφού βρισκόταν και σε πολύ καλή κατάσταση, ανερχόταν στο ποσό των 30.000 ευρώ περίπου. Στις αρχές Αυγούστου 2006, ο πολιτικώς ενάγων μετέφερε τη μηχανή αυτή στο συνεργείο επισκευής μοτοσικλετών του Δ. Α., στην …προς επισκευή, καθώς παρουσίαζε πρόβλημα διαρροής στο καρμπιρατέρ. Ο Δ. Α. τοποθέτησε τη μηχανή αρχικά έξω από το συνεργείο του, προκειμένου στο μεταξύ να βρει το σχετικό ανταλλακτικό για την επισκευή της. Στη συνέχεια, όμως, καθώς η ανεύρεση του ανταλλακτικού καθυστερούσε, αφού τα ανταλλακτικά τέτοιων μηχανών είναι δυσεύρετα και καθώς επίσης, η μηχανή λόγω του όγκου της δυσκόλευε τις εργασίες του συνεργείου, ο Δ. Α. τη μετέφερε μετά από λίγες ημέρες και την τοποθέτησε σε μικρό πλάτωμα του δρόμου, απέναντι από το συνεργείο του και σε απόσταση 20 περίπου μέτρων από αυτό, όπου συνήθιζε επίσης να τοποθετεί και άλλες μηχανές, εν αναμονή της επισκευής τους, ενώ στον ίδιο χώρο στάθμευαν τις μηχανές τους και περίοικοι. Σημειωτέον ότι στο πλάτωμα αυτό υπήρχαν και κάδοι σκουπιδιών του Δήμου .., η μηχανή δε τοποθετήθηκε, σε μικρή απόσταση από τους κάδους αυτούς. Περί τις 21-8-2006, ο πολιτικώς ενάγων μετέβη στο συνεργείο του Δ. Α. για να παραλάβει τη μηχανή του, διαπίστωσε, όμως, ότι η μηχανή έλειπε από το χώρο, όπου είχε τοποθετηθεί κατά τα ανωτέρω. Όπως δε διαπίστωσε μετά από έρευνα, τη μηχανή αυτή την είχε αφαιρέσει ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα, όπως αποδείχθηκε, κατά το χρονικό διάστημα από 10 έως 20 Αυγούστου του έτους εκείνου, ο κατηγορούμενος, ο οποίος εργάζεται ως υπάλληλος καθαριότητας στο Δήμο …και συγκεκριμένα ως οδηγός απορριμματοφόρων οχημάτων, αφαίρεσε με ειδικό γερανοφόρο όχημα του Δήμου τη μοτοσικλέτα του πολιτικώς ενάγοντος και στη συνέχεια τη μετέφερε και την άφησε στη θέση "...", όπου βρίσκεται η χωματερή του Δήμου. Στη συνέχεια δε, είτε ο ίδιος, είτε με τη βοήθεια τρίτου προσώπου, την απομάκρυνε από το χώρο αυτό και την ιδιοποιήθηκε. Ο κατηγορούμενος αρνούμενος την κατηγορία της κλοπής, ισχυρίστηκε κατά την απολογία του ότι πίστευε ότι η μηχανή είχε εγκαταλειφθεί στο χώρο εκείνο και ότι για το λόγο αυτό την πήρε με το ειδικό όχημα του Δήμου στα πλαίσια των καθηκόντων του να συλλέγει από τους δρόμους της πόλης βαρέα και ογκώδη εγκαταλειμμένα αντικείμενα και να τα μεταφέρει στη χωματερή. Πλην, όμως, όπως σαφώς αποδείχθηκε, ο κατηγορούμενος είχε δόλια προαίρεση κατά την αφαίρεση της μοτοσικλέτας, μεθόδευσε δε την όλη διαδικασία με τη χρήση του ειδικού, οχήματος του Δήμου και τη μεταφορά της, στη χωματερή, ώστε να φαίνεται ότι απλώς εκτελούσε την εργασία που του είχε ανατεθεί από το Δήμο και ότι το όλο θέμα που δημιουργήθηκε οφείλεται τελικά σε λάθος του. Ειδικότερα, όπως προαναφέρθηκε, ο κατηγορούμενος είναι υπάλληλος στην υπηρεσία καθαριότητας του ανωτέρω Δήμου και μάλιστα επί πολλά χρόνια. Γνώριζε, επομένως ότι άλλο πράγμα είναι τα εγκαταλειμμένα βαρέα και ογκώδη αντικείμενα, τα οποία τοποθετούνται συνήθως δίπλα στους κάδους απορριμμάτων και είναι εμφανές και στον πλέον αδαή ότι αφήνονται από τους κατόχους τους προκειμένου να τα μαζέψει η υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου και άλλο πράγμα είναι τα εγκαταλειμμένα οχήματα. Ειδικότερα, γνώριζε καλά ο κατηγορούμενος λόγω της εργασίας του, ότι για να θεωρηθεί εγκαταλειμμένη η συγκεκριμένη μοτοσικλέτα (τρίτροχη με καλάθι), έπρεπε να ακολουθηθεί η διαδικασία απομάκρυνσης εγκαταλειμμένων οχημάτων, που προβλέπει επικόλληση επί του οχήματος σχετικής ειδοποίησης, πάροδο ορισμένης προθεσμίας κλπ., διαδικασία όμως, που δεν είχε τηρηθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση (βλ. και το 80/27-1-2009 έγγραφο του Δήμου …, σύμφωνα με το οποίο, ουδέποτε η μοτοσικλέτα του πολιτικώς ενάγοντος καταγράφηκε στα αρχεία του Δήμου ως όχημα εγκαταλειμμένο). Επί πλέον, η μοτοσικλέτα, κάθε άλλο παρά έδινε την εντύπωση ότι ήταν εγκαταλειμμένη, αν ληφθεί υπόψη ότι: α) ήταν στο χώρο εκείνο για λίγες σχετικά ημέρες (περί τις 15 με 20 ημέρες) και όχι για μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα (π.χ. πολλούς ή έστω για λίγους μήνες), πράγμα βέβαια που γνώριζε ο κατηγορούμενος λόγω της καθημερινής του διέλευσης από το συγκεκριμένο χώρο με τα αυτοκίνητα του Δήμου, β) ο χώρος αυτός βρισκόταν απέναντι από το συνεργείο επισκευής μοτοσικλετών του Δ. Α., όπου αυτός, όπως προαναφέρθηκε, άφηνε συχνά μηχανές προκειμένου στη συνέχεια να τις επισκευάσει και γ) η μοτοσικλέτα έφερε κανονικά πινακίδα κυκλοφορίας και επί πλέον και επικολλημένο το ειδικό σήμα τελών κυκλοφορίας του έτους εκείνου (2006), όπως σαφώς κατέθεσε για το περιστατικό αυτό ο πολιτικώς ενάγων. Επίσης, ο κατηγορούμενος, όπως κατέθεσε ο ίδιος κατά την απολογία του, ήξερε ότι η μοτοσικλέτα ανήκε στον πολιτικώς ενάγοντα, τον οποίον γνώριζε, όπως γνώριζε ότι κυκλοφορούσαν στην πόλη της …άλλη μία ή δύο τέτοιες μηχανές-αντίκες. Γνώριζε, επομένως, ότι η μοτοσικλέτα του πολιτικώς ενάγοντος κυκλοφορούσε κανονικά μέχρι πρότινος, ευρισκόμενη σε πολύ καλή κατάσταση λόγω της επιμελέστατης συντήρησής της από τον Ι. Κ. Δεν είναι λοιπόν λογικό να θεωρήσει ο κατηγορούμενος ότι από τη μία στιγμή στην άλλη ο Ι. Κ. έχασε το ενδιαφέρον του για τη μοτοσικλέτα του και αποφάσισε, όχι να την πουλήσει σε τρίτον, έστω και ως ανταλλακτικά, δεδομένης μάλιστα και της σημαντικής της αξίας, αλλά να την πετάξει στα σκουπίδια. Επίσης, όπως κατέθεσε ο ίδιος κατά την απολογία του, κατά τη μεταφορά της μοτοσικλέτας προς το χώρο της χωματερής, κάποιοι που την είδαν να μεταφέρεται με το όχημα του Δήμου και καθώς αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο να πεταχτεί στα σκουπίδια, του ζήτησαν να τους την παραδώσει, λόγω της σημαντικής της αξίας, την οποία βέβαια αξία γνώριζε και ο ίδιος, όχι μόνο ως επαγγελματίας οδηγός, αλλά ως κάτοχος και ο ίδιος μηχανής (βλ. την απολογία του). Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε κατά την απολογία του ότι πήρε τη μοτοσικλέτα, επειδή ο Ν. Μ., ο οποίος είναι κάτοικος της περιοχής, του είπε την ημέρα εκείνη, κατά την οποία πήρε τη μηχανή, ότι είναι για πέταμα και ότι αυτό του το είπε (του Ν. Μ.) ο Δ. Α.. Ο ισχυρισμός, όμως, αυτός δεν αποδείχθηκε. Κατ' αρχήν ο Δ. Α. αρνήθηκε κατηγορηματικά κατά την κατ' αντιπαράσταση εξέταση του με τον κατηγορούμενο, ότι είπε ποτέ στον Ν. Μ. ότι η μηχανή αυτή είναι για τα σκουπίδια. Επίσης, ο μάρτυρας υπεράσπισης και συνάδελφος του κατηγορουμένου Γ. Ν., ο οποίος εργαζόταν την ημέρα εκείνη μαζί με τον κατηγορούμενο, κατέθεσε ότι ο τελευταίος του είπε ότι, όπως τον πληροφόρησε ο Ν. Μ., η μοτοσικλέτα ήταν για πέταμα και ότι για το λόγο αυτό έπρεπε να την πάρουν με το όχημα του Δήμου. Ο ίδιος βέβαια ως άνω μάρτυρας, σε προφανή αντίφαση με την προηγούμενη κατάθεσή του και στην προσπάθειά του να βοηθήσει τον κατηγορούμενο, κατέθεσε στη συνέχεια ότι άκουσε ο ίδιος τον Ν. Μ. να λέει ότι η μηχανή ήταν για πέταμα, κατάθεση, όμως, που ενόψει της αντιφατικότητας της, δεν κρίνεται πειστική. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι, έστω και αν πράγματι ο κατηγορούμενος είπε στον Γ. Ν. τα όσα δήθεν του μετέφερε ο Ν. Μ. για τη μοτοσικλέτα (ότι δηλαδή ήταν για πέταμα), προφανέστατα το έκανε για να παραπλανήσει το συνάδελφό του και να εμφανίσει ότι η όλη διαδικασία αφαίρεσης της μοτοσικλέτας δεν είχε κάτι το επιλήψιμο, αλλά γίνεται στα πλαίσια της εργασίας τους για την αποκομιδή εγκαταλειμμένων αντικειμένων. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης, ότι ο κατηγορούμενος δεν κάλεσε σε καμία φάση της ποινικής διαδικασίας ή ακόμα και της πολιτικής δίκης (που διεξήχθη μετά από αγωγή του πολιτικώς ενάγοντος κατά του κατηγορουμένου για αποζημίωση και επί της οποίας εκδόθηκε η 154/2012 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων, με την οποία έγινε δεκτό ότι ο κατηγορούμενος αφαίρεσε με δόλο τη μοτοσικλέτα και την ιδιοποιήθηκε παράνομα και όχι ότι η αφαίρεση της οφείλεται σε αμέλειά του) τον Ν. Μ., ώστε αυτός να καταθέσει, έστω και με ένορκη βεβαίωση, τα όσα δήθεν του είπε το πρωί της ημέρας εκείνης για τη μοτοσικλέτα, οπότε ακολούθησε περί ώρα 07:00 και ενώ το συνεργείο του Δ. Α. δεν είχε ανοίξει ακόμα λόγω της ώρας, η αφαίρεση της μοτοσικλέτας. Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι η μοτοσικλέτα του πολιτικώς ενάγοντος βρέθηκε τελικά το Φεβρουάριου του 2010 στο υπόγειο του σιδηρουργείου του Δ. Β., στην .., διαλυμένη σε κομμάτια, σκουριασμένη και σε πολλή κακή κατάσταση (βλ. τις προσκομισθείσες φωτογραφίες) και κατασχέθηκε από την Αστυνομία. Όμως, ο πολιτικώς ενάγων αρνήθηκε να την παραλάβει, καθώς στην κατάσταση που βρισκόταν είχε απολέσει εντελώς την αξία της ως μοτοσικλέτας, δεδομένου ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για ανταλλακτικά. Το γεγονός αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί καθόλου τα όσα εκτέθηκαν ανωτέρω σχετικά με το δόλο του κατηγορουμένου στη μεθοδευμένη αφαίρεση και ιδιοποίηση εκ μέρους του της μοτοσικλέτας. Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ότι θεώρησε τη μοτοσικλέτα ως εγκατελειμμένη και ότι για το λόγο αυτό την πήρε με το γερανοφόρο όχημα του Δήμου, έστω και αν θεωρηθεί ως ισχυρισμός περί πραγματικής πλάνης, δεν αποδεικνύεται βάσιμος, και για το λόγο αυτό κρίνεται απορριπτέος, ενόψει όσων εκτέθηκαν ανωτέρω. Κατά συνέπεια και με βάση όλα τα παραπάνω, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος της αξιόποινης πράξης για την οποία κατηγορείται, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό.
Ακολούθως, κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι: Στην …κατά το χρονικό διάστημα από 10 έως 20 Αυγούστου 2006 αφαίρεσε από την κατοχή άλλου ξένο στο σύνολο του κινητό πράγμα με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα, η αξία δε του κλαπέντος αντικειμένου ήταν ιδιαίτερο μεγάλη. Ειδικότερα αφαίρεσε την υπ' αριθμ. ... τρίκυκλη μοτοσικλέτα μάρκας Β.Μ.W., ιδιοκτησίας του εγκαλούντος Ι. Κ., αξίας 30.000€ κατά τη δήλωση του παθόντος, την οποία ο τελευταίος είχε σταθμεύσει έξω από το συνεργείο επισκευής μοτοσικλετών του Δ. Α., προκειμένου αυτή (μοτοσικλέτα) να επισκευαστεί και την ιδιοποιήθηκε παράνομα.
Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη ως άνω απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, τις αποδείξεις από τις οποίες πείστηκε, καθώς και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, την ως άνω ουσιαστική ποινική διάταξη που ορθώς εφάρμοσε [και δεν παραβίασε εκ πλαγίου], ειδικότερα δε [εκθέτει] ότι η αφαίρεση από τον κατηγορούμενο της ανωτέρω αναφερόμενης μοτοσυκλέτας του πολιτικώς ενάγοντος έγινε με σκοπό την παράνομη ιδιοποίηση της και συγκεκριμένα την ενσωμάτωσή της στην περιουσία του πρώτου, (άρθρο 372 παρ. 1α ΠΚ), χωρίς να απαιτείται ειδική αιτιολογία στον δόλο, αφού αυτό δεν ήταν αναγκαίο, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη. Η ειδικότερη αιτίαση του αναιρεσείοντος, ότι το σκεπτικό της αποφάσεως αποτελεί πιστή αντιγραφή του διατακτικού, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη, καθόσον, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το πολυσέλιδο σκεπτικό είναι σαφές και διεξοδικό και παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό, που αποτελεί αντιγραφή του κατηγορητηρίου. Περαιτέρω, οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, περί του ότι α] δεν αποδείχθηκε η ενοχή του κατηγορουμένου, β] η μοτοσυκλέτα βρέθηκε από τον κατηγορούμενο εγκαταλελειμένη και είχε ασήμαντη αξία [και όχι 30000 Ευρώ], γ] ο τελευταίος δεν είχε πρόθεση ιδιοποιήσεως της μοτοσυκλέτας, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και αποτελούν άρνηση της κατηγορίας, ως εκ τούτου δε είναι απορριπτέες, ως απαράδεκτες. Ενόψει όλων των ανωτέρω, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του Κ.Ποιν.Δ μοναδικός λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι αβάσιμος και κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθ. 583 παρ.1 του ΚΠοινΔ), 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 23-5-2013 αίτηση του Ι. Τ. του Ε., για αναίρεση της με αριθμό 111/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Νοεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ