ΑΡΙΘΜΟΣ 916/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου-Εισηγήτρια, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Ε. Σ. ή Σ. του Π., κρατούμενη στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξουσίου δικηγόρο της Παναγιώτη Φωκά-Παγουλάτο, ο οποίος διορίστηκε δικηγόρος της με την υπ'αριθμ. 134/2012 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 700/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Θηβών. 
Το Τριμελές Πλημ/κείο Θηβών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα -κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις υπ'αριθμ. 21/26-3-2012 και 30/17-5-2012 δυο αιτήσεις αναιρέσεως και στους από 18 Φεβρουαρίου 2013 πρόσθετους λόγους αυτών, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 696/12.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Οι κρινόμενες δύο αιτήσεις αναιρέσεως, από 26-3-2012 και 17-5-2012 και το από 18-2-2013 αυτοτελές δικόγραφο προσθέτων λόγων, κατά της 700/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θηβών, με την οποία απορρίφθηκαν οι κατ' άρθρο 565 ΚΠοινΔ αντιρρήσεις της αναιρεσείουσας ως προς την διάρκεια της ποινής που της επιβλήθηκε με την 423/2010 αμετάκλητη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, πρέπει να συνεκδικασθούν, λόγω της μεταξύ τους συνάφειας. Κατά το άρθρο 504 παρ. 1 ΚΠοινΔ, όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της αποφάσεως που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορά ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη. Κατά τη διάταξη δε του εδ. β` του άρθρου 565 ΚΠοινΔ, κατά της αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου του τόπου εκτίσεως της ποινής, με την οποία αποφαίνεται για αντιρρήσεις ως προς την εκτελεστότητα της αποφάσεως και το είδος και τη διάρκεια της ποινής (κατά το εδ. α` του ίδιου άρθρου), επιτρέπεται να ασκηθεί αναίρεση από τον Εισαγγελέα και τον καταδικασμένο και επομένως η απόφαση αυτή είναι ανέκκλητη. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 507 παρ. 1 εδ. α' ΚΠοινΔ η προθεσμία για την αναίρεση ορίζεται από το άρθρο 473, ενώ κατά την παρ. 1 του τελευταίου αυτού άρθρου "όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη...και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως...". Τέλος από τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 3 ΚΠοινΔ, η οποία ορίζει ότι η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωρισθεί καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο του τηρείται στη γραμματέα του ποινικού δικαστηρίου", προκύπτει ότι στο ειδικό αυτό βιβλίο καταχωρίζεται μόνο η τελεσίδικη απόφαση, όχι δε και η απόφαση που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση (ανέκκλητη) και επομένως, τυχόν καταχώριση της τελευταίας αυτής ανέκκλητης αποφάσεως στο βιβλίο αυτό, δεν έχει καμία έννομη συνέπεια. Έτσι η πιο πάνω δεκαήμερη προθεσμία για την άσκηση αναιρέσεως από τον δικαιούχο εναντίον αποφάσεως η οποία, όπως απαγγέλθηκε, είναι ανέκκλητη, αρχίζει από τη δημοσίευση αυτής, κατά τις διακρίσεις του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠοινΔ που προαναφέρθηκαν, και όχι από την τυχόν καταχώριση της πιο πάνω αποφάσεως στο προβλεπόμενο ειδικό βιβλίο, που αφορά αποκλειστικά την καταχώριση τελεσιδίκων αποφάσεων (ΑΠ 934/2002). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προαναφέρθηκε, με τις από 26-3-2012 και 17-5-2012 αιτήσεις αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της με αριθ. 700/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θηβών, με την οποία απορρίφθηκαν αντιρρήσεις της, κατά το άρθρο 565 ΚΠοινΔ, ως προς την διάρκεια της ποινής, που της είχε επιβληθεί με την 423/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, εκδόθηκε δε η προσβαλλόμενη απόφαση, παρούσης αυτής (αναιρεσείουσας). Η απόφαση, όμως, αυτή, όπως απαγγέλθηκε, ήταν ανέκκλητη, σύμφωνα με τα παραπάνω εκτεθέντα και έτσι καταχώριση αυτής στο πιο πάνω ειδικό βιβλίο δεν προβλέπεται από το νόμο. Επομένως, εφόσον η δεκαήμερη προθεσμία για την άσκηση αναιρέσεως από την δικαιούμενη σ` αυτή αναιρεσείουσα καταδικασμένη άρχισε από τη δημοσίευση της αποφάσεως αυτής στις 14-3-2012, εμπρόθεσμη είναι μόνον η από 26-3-2012 αίτηση αναιρέσεως (λαμβανομένου υπόψη ότι η τελευταία ημέρα της προθεσμίας αυτής είναι Κυριακή) και πρέπει να ερευνηθεί κατ' ουσίαν όπως και οι παραδεκτώς ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι, ενώ η δεύτερη των ως άνω αιτήσεων, δηλαδή η ασκηθείσα στις 17-5-2012, είναι εκπρόθεσμη και πρέπει ν` απορριφθεί, ως απαράδεκτη (άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ), μη δυναμένη να θεωρηθεί ότι συμπληρώνει την πρώτη και να κριθεί ενιαίως με αυτήν.
Από τα παραδεκτώς επισκοπούμενα για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου έγγραφα της δικογραφίας, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθμ. 3446/21-9-1993 απόφαση του Εφετείου της Μπολώνια Ιταλίας, η αναιρεσείουσα καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 12 ετών (με μείωση της ποινής κατόπιν συμφωνίας) για κατοχή ναρκωτικών ουσιών και συγκεκριμένα ποσότητας ηρωίνης 47,488 κιλών, στη …στις 27-1-1992 με άλλους συμμετόχους, ποινή την οποία και εξέτισε στις Ιταλικές φυλακές. Ακολούθως, με την υπ' αριθμ. 423/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, η αναιρεσείουσα καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη δύο φορές για παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών, μεταξύ των οποίων και για κατοχή ηρωίνης ποσότητας 56 κιλών, στη …στις 27-1-1992 από κοινού με τους ίδιους συμμετόχους που αναφέρονται και στην ως άνω απόφαση του Εφετείου της Μπολώνια. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της τελευταίας αυτής, αμετάκλητης ήδη, απόφασης, το Πενταμελές Εφετείο απέρριψε την προβληθείσα ενώπιον του από την αναιρεσείουσα ένσταση δεδικασμένου, απορρέοντος από την ως άνω απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου, με την αιτιολογία, ότι από τις σχετικές διατάξεις των άρθρων 8,9,10 του ΠΚ και τη διάταξη του άρθρου 14 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα δεν απαγορεύονται οι διπλές καταδίκες για την πράξη της εμπορίας ναρκωτικών, δέχθηκε όμως ότι η πράξη της κατοχής ηρωίνης, ποσότητας 56 κιλών, τελεσθείσα στις 27-1-1992 στη …για την οποία καταδίκασε την αναιρεσείουσα (αριθμ. 4 του διατακτικού της), είναι ίδια (ποσότητα ηρωίνης, τόπος, χρόνος, πρόσωπα των συμμετόχων και λοιπές περιστάσεις) με την πράξη της κατοχής ναρκωτικών για την οποία καταδικάσθηκε από το Εφετείο της Μπολώνια, προβλέπεται δε σύμφωνα με το άρθρο 10 του ΠΚ υπολογισμός (αφαίρεση) της ποινής του αλλοδαπού δικαστηρίου που εκτίθηκε εν όλω ή εν μέρει στην αλλοδαπή. Τον περί δεδικασμένου ισχυρισμό πρόβαλε και πάλι η αναιρεσείουσα με την υποβληθείσα από αυτήν αίτηση επαναλήψεως της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την ως άνω αμετάκλητη πλέον 423/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απερρίφθη με την υπ' αριθμ. 1722/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου. Από το περιεχόμενο της τελευταίας αυτής αποφάσεως, προκύπτει ότι ο Άρειος Πάγος, εξετάζοντας τον περί δεδικασμένου λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας, δέχθηκε, υιοθετώντας την άποψη της εκδοθείσας στο μεταξύ υπ' αριθμ. 1/2011 αποφάσεως της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου επί του θέματος αυτού, ότι "ως προς την επί μέρους πράξη από αυτές για τις οποίες καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα με την 423/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου και αφορούσε την κατοχή 56 κιλών ηρωίνης με τους άλλους συμμετόχους της στη …στις 27-1-1992 από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, λόγω της προηγούμενης καταδίκης της με την από 21-9-1993 απόφαση του Εφετείου της Μπολόνια Ιταλίας για την ίδια πράξη υπό διάφορο νομικό χαρακτηρισμό αλλά για ποσότητα 47,988 κιλών ηρωίνης και της εκτίσεως εκ μέρους της της ποινής που της επιβλήθηκε για την άνω πράξη με την αμετάκλητη απόφαση του Ιταλικού Δικαστηρίου, υπήρχαν οι προϋποθέσεις να αντιμετωπισθεί θετικά η ένσταση που προβλήθηκε από την αναιρεσείουσα μόνον για την ποσότητα ηρωίνης για την οποία γίνεται λόγος στην απόφαση του Ιταλικού Εφετείου και είναι μέρος της μεγαλύτερης ποσότητας αυτής της ναρκωτικής ουσίας για την κατοχή της οποίας στην Ιταλία από κοινού με άλλους στον ίδιο χρόνο καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα στη συνέχεια και από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών". Δέχθηκε, επίσης, περαιτέρω ο Άρειος Πάγος με την ίδια ως άνω απόφαση, ότι η ως άνω παραβίαση του δεδικασμένου δεν αποτελούσε μεν λόγο επαναλήψεως της περατωθείσης ποινικής διαδικασίας αλλά συνιστά, εκτός άλλων, περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 10 του Ποινικού Κώδικα για αφαίρεση της ποινής που εκτίθηκε στην αλλοδαπή από την ποινή που επέβαλε λόγω της καταδίκης που επακολούθησε στην ημεδαπή για την ίδια πράξη το Ελληνικό Δικαστήριο. Από τα προαναφερθέντα, καθίσταται σαφές ότι τόσο το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την 423/2010 αμετάκλητη ήδη απόφασή του όσο και ο Άρειος Πάγος με την 1722/2011 απόφασή του έκριναν, κυρίως και παρεμπιπτόντως αντίστοιχα, ότι η πράξη για την οποία καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα στην …και εξέτισε την επιβληθείσα σ' αυτήν ποινή, έστω και υπό διάφορο νομικό χαρακτηρισμό, ταυτίζεται κατά περιεχόμενο με την πράξη της από κοινού κατοχής ναρκωτικών στη …στις 27-1-1992, για την οποία καταδικάσθηκε στην Ελλάδα, τουλάχιστον αναφορικά με την κατοχή της ποσότητας ηρωίνης για την οποία καταδικάσθηκε στην Ιταλία. Περαιτέρω, ενόψει του ότι η αφαίρεση της επιβληθείσης στην …ποινής, δεν έγινε από τον εισαγγελέα που είναι επιφορτισμένος με την εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως κατ' άρθρο 554 ΚΠοινΔ, η αναιρεσείουσα υπέβαλε την από 22-2-2012 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 700/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θηβών, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αίτηση, δεχόμενο τα ακόλουθα: "Από την εκτίμηση όλων των αναγνωστέων εγγράφων (μεταξύ των οποίων, σημειωτέον,, περιλαμβάνονται και οι ανωτέρω προαναφερθείσες αποφάσεις του Πενταμελούς Εφετείου και του Αρείου Πάγου) προέκυψε ότι η κατάδικος (ήδη αναιρεσείουσα) με την ανωτέρω υπ' αριθμ. 3446/21-9-1993 απόφαση του Εφετείου της Μπολόνιας καταδικάστηκε σε δωδεκαετή φυλάκιση και χρηματική ποινή 120.000.000 λιρετών για την πράξη της εισαγωγής στην Ιταλική Επικράτεια τεράστιας ποσότητας ηρωίνης (47,488 κιλά με 55% καθαρότητα + 0.500 κιλά) τελεσθείσα στη …την 27η-1-1992. Ακολούθως με την υπ' αριθμ. 423/1-2-2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών καταδικάσθηκε για τις πράξεις της αγοράς, κατoχής, μεταφοράς και εισαγωγής στην Ελληνική Επικράτεια ναρκωτικών με σκοπό την εμπορία, οι οποίες τελέσθηκαν στην ... στους ..., μεταξύ ... και ... και στη …κατά το χρονικό διάστημα του τριμήνου πριν την 21η-1-1992. την 21η-1-1992, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 21η-1-1992 και 23η-1-1992 και την 27η-1-1992. Περαιτέρω η πράξη για την οποία καταδικάσθηκε στην …ως ιστορικό γεγονός που περιλαμβάνει τόσο την ενέργεια όσο και το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκλήθηκε, δεν είναι ίδια με τις πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε στην Ελλάδα και για το λόγο αυτό δεν δύναται να εφαρμοστεί το άρθρ. 10 του ΠΚ, προκειμένου να αφαιρεθεί η εκτιθείσα ποινή των 12 ετών στην αλλοδαπή από την ποινή που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, το οποίο (άρθρο) προϋποθέτει την καταδίκη στην ημεδαπή για την ίδια πράξη με την εκτιθείσα ήδη στην αλλοδαπή". Η αιτιολογία όμως αυτή της προσβαλλόμενης, δεν είναι η από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο της ουσίας για τη θεμελίωση της κρίσης του περί του ότι η πράξη για την οποία καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα στην αλλοδαπή δεν είναι η ίδια με μία από τις πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε στην ημεδαπή, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου, που, όπως προαναφέρθηκε, δέχονται σαφώς το αντίθετο, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν το Δικαστήριο πραγματοποίησε λειτουργικό συσχετισμό, συνεκτίμηση και συναξιολόγηση του περιεχομένου των ως άνω εγγράφων. Συνακόλουθα, είναι βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠοινΔ λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, γι' αυτό και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, η συγκρότηση του οποίου από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως είναι δυνατή.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 17 Μαΐου 2012 αίτηση αναιρέσεως, ως απαράδεκτη. 
Αναιρεί την 700/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θηβών.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο όμως από άλλους δικαστές από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Ιουνίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ