Αριθμός 314/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ   
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πολύκαρπο Βούλγαρη, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κιτρίδη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Κωνσταντίνο Κούκλη και Ελευθέριο Νικολόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1.Χ1 και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Τριπόλεως, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Φωτάκη, 2. Χ2, που παρέστη με την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Φωτάκη και 3. Χ3 και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Λάρισας, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Φωτάκη, για αναίρεση της 350-310/2005 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης.
 Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Δεκεμβρίου 2005 αίτησή τους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 195/2006.
  
Αφού άκουσε Την πληρεξουσία δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης..
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 1.-΄Ελλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.δ΄ του ΚΠΔ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ.(Ολ.ΑΠ 1/2005).  2.- Στην προκείμενη περίπτωση, στο προοίμιο του σκεπτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρεται ότι το δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική κρίση του για τους κατηγορουμένους "......από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν στο δικαστήριο τούτο, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, καθώς και των εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά της δίκης αυτής, τις απολογίες των κατηγορουμένων στο ακροατήριο και την όλη αποδεικτική διαδικασία... ". Στην συνέχεια, αφού στο σκεπτικό της αποφάσεως παρατίθενται τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, επαναλαμβάνεται ότι αυτά προέκυψαν από τα αναγνωσθέντα έγγραφα και τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, γίνεται ενδεικτική αναφορά στην κατάθεση του μάρτυρα αστυνομικού ...και στις, λόγω του ανεφίκτου της προσέλευσης, εκθέσεις εξέτασης της παθούσης και το δικαστήριο καταλήγει ότι τα από τους μάρτυρες κατηγορίας και λοιπά αναγνωσθέντα έγγραφα προκύψαντα πραγματικά περιστατικά, δεν αναιρούνται από τις καταθέσεις των μαρτύρων υπερασπίσεως, τα έγγραφα που προσκομίσθηκαν από τους κατηγορουμένους και τις απολογίες αυτών. Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο αναφορικά με τα αποδεικτικά μέσα δεν στέρησε την απόφαση του της κατά το νόμο και το Σύνταγμα ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αφού μνημονεύει κατ' είδος τα αποδεικτικά μέσα τα οποία έλαβε υπόψη του για τον σχηματισμό της ουσιαστικής κρίσης του, δεν ήταν δε αναγκαίο να μνημονεύει ξεχωριστά τι προέκυψε από καθένα από αυτά, η δε αξιολογική συσχέτιση των μαρτύρων κατηγορίας προς εκείνους της υπεράσπισης, εκ περισσού γίνεται και χωρίς από αυτήν να προκύπτει ότι δεν αξιολογήθηκαν και τα προσκομισθέντα από τους κατηγορουμένους έγγραφα και οι μάρτυρες υπερασπίσεως, η των οποίων διάφορη από τους αναιρεσείοντες αξιολόγηση της καταθέσεώς τους είναι απαράδεκτη γιατί βάλλει κατά της ανέλεγκτης ουσιαστικής κρίσης του δικαστηρίου. Επομένως, η κατά τούτο αιτίαση των αναιρεσειόντων, ότι δηλαδή, δεν λήφθηκαν υπόψη και δεν αξιολογήθηκαν οι καταθέσεις των μαρτύρων υπερασπίσεως, είναι αβάσιμη. Τέλος, η αιτίαση ότι δεν προσδιορίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση το είδος των σωματικών κακώσεων που προξένησαν στην παθούσα ξεχωριστά ο αναιρεσείων Χ1 και ξεχωριστά ο.Χ2 είναι αβάσιμη. Τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό διαλαμβάνεται ότι κατά το χρονικό διάστημα από 25 έως 31 Μαρτίου 2002 και οι δύο κατηγορούμενοι προξένησαν στην παθούσα ...την ίδια όλως ελαφρά σωματική βλάβη και ειδικότερα, εκδορές στην δεξιά πλάγια θωρακική χώρα, εκχυμώσεις στο δεξιό δείκτη της δεξιάς άκρας χειρός, εκχύμωση μεσότητας αριστερού βραχίονα, αμυχές στους μαζικούς αδένες αμφοτεροπλεύρως, εκχυμώσεις στην οπίσθια επιφάνεια της βάσεως του καρπού της αριστερής άκρας χειρός, εκχύμωση πλαγίας έσω επιφανείας δεξιάς κνήμης και εκχύμωση πτερνικής χώρας αριστερού άκρου ποδός.  Μετά απ' αυτά η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και καταδικασθεί καθένας από τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Π.Δ)  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 30-12-2005 αίτηση των 1) Χ1 2) Χ2 και 3) Χ3για αναίρεση της υπ' αριθμ. 305-310/2005 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και.
 
Καταδικάζει καθένα από τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2007.
 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Φεβρουαρίου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ                    Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ