Αριθμός 1158/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένης της Αντιπροέδρου Θεοδώρας Γκοΐνη), Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο, Βασίλειο Καπελούζο και Πάνο Πετρόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Μαΐου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Δασούλα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Γ. Υ. του Α., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Κοσμάτο, για αναίρεση της υπ' αριθ. 285-289/2012 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγουσες τις: 1) Ε. Σ. του Χ., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Ανδρικόπουλο και 2) Κ. Σ. του Χ., κάτοικο ..., που παρέστη με τον ίδιο ως άνω δικηγόρο. 
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Μαρτίου 2013 αίτησή του αναιρέσεως όπως αυτή διαμορφώθηκε με τους από 25 Απριλίου 2013 προσθέτους λόγους, τα οποία καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 378/2013.
Αφού άκουσε 
Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Φέρονται προς συζήτηση η από 12-3-2013 αίτηση αναιρέσεως και οι παραδεκτώς και εμπροθέσμως ασκηθέντες, με το από 25-4-2013 δικόγραφο, πρόσθετοι λόγοι (άρθρ. 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ). Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν περιέχονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των αποφάσεων πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, εκείνους δηλαδή που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠοινΔ, από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξης ή τη μείωση της ποινής, εφόσον, όμως, αυτοί προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για τη θεμελίωσή τους. Διαφορετικά, το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους. Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός, η απόρριψη του οποίου πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα, είναι και ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί συνδρομής στο πρόσωπό του ελαφρυντικής περιστάσεως από τις αναφερόμενες στο άρθρο 84 παρ. 2 του ΠΚ, αφού η παραδοχή της οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το άρθρο 83 του ίδιου Κώδικα, ποινής. Όταν δε συντρέχουν περισσότερες τέτοιες ελαφρυντικές περιστάσεις, ναι μεν η μείωση της ποινής γίνεται μία φορά, το δικαστήριο, όμως, κατά την επιμέτρηση της, λαμβάνει υπόψη του, μέσα στα όρια της ελαττωμένης ποινής, και το γεγονός της συνδρομής των περισσοτέρων ελαφρυντικών περιστάσεων, σύμφωνα με το άρθρο 85 του ΠΚ. Ως ελαφρυντικές περιστάσεις θεωρούνται μεταξύ άλλων, οι προβλεπόμενες από την παράγραφο 2 του άρθρου 84 του ΠΚ, με στοιχεία β', γ' και ε', ήτοι το ότι ο υπαίτιος στην πράξη του ωθήθηκε, μεταξύ άλλων, διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής ή υπό την επιβολή προσώπου στον οποίο αυτός οφείλει υπακοή ή με το οποίο βρίσκεται σε σχέση εξαρτήσεως (β), στην πράξη του ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος (γ) και συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του (ε). Όσον αφορά την ελαφρυντική περίσταση με στοιχείο β και ειδικότερα την υποπερίπτωση ότι ο υπαίτιος ωθήθηκε στην πράξη του διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής, λεκτέα τα ακόλουθα. Η απειλή ή η επιβολή πρέπει να μη υπάγεται στο άρθρο 21 του ΠΚ ή να μη συνιστούν ψυχολογική βία που περιάγει το δράστη σε κατάσταση ανάγκης 25 και 22 του ΠΚ (διότι τότε αίρεται ο άδικος χαρακτήρας ή ο καταλογισμός). Η σοβαρότητα της απειλής πρέπει να κρίνεται με κριτήριο τις υποκειμενικές παραστάσεις του δράστη και να έχει γνώμονα τον μέσο άνθρωπο. Αρκεί ότι ο δράστης αισθάνθηκε πράγματι ότι ήταν σε κίνδυνο συνεπεία της απειλής. Σχετικά με τη σοβαρή απειλή κάτω από την οποία ο δράστης διέπραξε το έγκλημα, αυτή μπορεί να στρέφεται κατά του προσώπου ή της περιουσίας ή της τιμής του δράστη ή του συζύγου του ή στενών συγγενών του (ανιόντων, κατιόντων, αδελφών). Ο βαθμός της σχέσεως ερευνάται επίσης υποκειμενικά. Εξάλλου, σε σχέση με την ανάρμοστη συμπεριφορά, η ελαφρυντική αυτή περίσταση βρίσκει εφαρμογή εκεί όπου το άμεσο ή τουλάχιστο το αποφασιστικό κίνητρο της πράξης υπήρξε ακριβώς η ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντα και όχι η οποιαδήποτε υποκειμενική κατάσταση του δράστη, την οποία αυτή προκάλεσε. Η ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντα μπορεί να συνίσταται σε χλευαστική ή απρεπή χειρονομία, προσβλητική έκφραση κλπ, και πρέπει να είναι πραγματική. Για τη στοιχειοθέτηση της ελαφρυντικής περιστάσεως απαιτείται παράθεση πραγματικών περιστατικών. Τέλος για την αναγνώριση της ελαφρυντικής περιστάσεως της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, πρέπει η συμπεριφορά αυτή να εκτείνεται σε μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα και υπό καθεστώς ελευθερίας του υπαιτίου, διότι τότε μόνον η επιλογή του αντανακλά στην γνήσια ψυχική του στάση και παρέχει αυθεντική μαρτυρία ως προς την ποιότητα του ήθους του και της κοινωνικής προδιαθέσεώς του, ήτοι απαιτείται, εκτός από το μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα, η συνδρομή και άλλων περιστατικών δηλωτικών της αρμονικής διαβιώσεως του δράστη μετά την πράξη. Όμως, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν μπορεί να αποκλεισθεί η συνδρομή της ελαφρυντικής αυτής περιστάσεως, στον ευρισκόμενο στη φυλακή κρατούμενο από μόνο το γεγονός ότι αυτός κρατείται και ότι εξ αυτής της καταστάσεως του, λόγω του πειθαναγκασμού του στους κανόνες λειτουργίας των σωφρονιστικών καταστημάτων, δεν μπορεί να μη ληφθεί υπόψη η τυχόν βελτίωση της συμπεριφοράς του, η οποία (βελτίωση), κατά το διάστημα της κράτησης του προδήλως, εκδηλώνεται μόνο με θετική συμπεριφορά. Τούτο γιατί, σε διαφορετική περίπτωση και, πέραν των όποιων προνομίων που προβλέπει ο σωφρονιστικός Κώδικας και είναι ενδεχόμενο να τύχει ο κρατούμενος κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, θα οδηγούσε όχι μόνο στην εξάλειψη, αλλά ενδεχομένως και στον περιορισμό της πιθανότητας βελτίωσης του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του καταδικασθέντος και ήδη κρατουμένου. Η παραδοχή δε της συνδρομής της ελαφρυντικής αυτής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2ε του ΠΚ, τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι η συμπεριφορά του εντός του σωφρονιστικού καταστήματος, είναι προδήλως διακριτή της συνήθους νομοταγούς συμπεριφοράς του κρατούμενου και συγκροτεί όλως εξαιρετική συμπεριφορά του.
Στην προκειμένη περίπτωση το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ' αρ. 285-289/2012 απόφασή του κήρυξε τον αναιρεσείοντα Γ. Υ. ένοχο ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, με την συνδρομή των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 α και δ του ΠΚ, και τον καταδίκασε σε ποινή κάθειρξης δεκαοκτώ (18) ετών. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο αναιρεσείων δια του συνηγόρου του ζήτησε να του αναγνωρισθούν εκτός των άλλων και οι ελαφρυντικές περιστάσεις του ότι: α) ωθήθηκε στην πράξη διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής, β) ωθήθηκε στην πράξη του από ανάρμοστη συμπεριφορά της θανούσης και γ) συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του. Για τη θεμελίωση των πρώτου και δευτέρου των ως άνω αυτοτελών ισχυρισμών του, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του επικαλέσθηκε ότι o κατηγορούμενος ωθήθηκε στην τέλεση της πράξεώς του διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής και από ανάρμοστη συμπεριφορά της θανούσας και συγκεκριμένα: Ότι προηγήθηκαν έντονες επανειλημμένες και συνεχείς απειλές και εκβιάσεις για ορατό κίνδυνο της ζωής του ιδίου, της συζύγου και των τέκνων του, ότι η συσσωρευμένη πίεση, που ασκείτο στο πρόσωπο του μέσω τηλεφωνημάτων και συνεχών επισκέψεων για χρόνια, ήταν αυξητικά κλιμακούμενης δυναμικής και κατέληξε το τελευταίο διάστημα σε πράξεις βίας απέναντί του και ότι ο φίλος της θανούσας Ι. Μ. οπλοφορούσε και του επέδειξε το όπλο του ώστε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των απειλών που δεχόταν. Ότι η ψυχική υπερδιέγερσή του, ο έντονος φόβος του και η δυσβάσταχτη ψυχολογική πίεση που δεχόταν εντάθηκε πολλαπλώς το τελευταίο τριήμερο πριν την 10-10-2008, καθώς την 8-10-2008 είχαν εκπλειστηριαστεί δύο ακίνητα του και ότι την ημέρα του συμβάντος, η θανούσα του επιτέθηκε εξυβρίζοντας και απειλώντας τον και τον έπιασε από τον γιακά και μετά από τα ρούχα φωνάζοντας και βρίζοντας τον με τις φράσεις "αλήτη θα το πληρώσεις ακριβά" και απειλώντας τον ότι αν δεν την εξοφλήσει ή δεν της δώσει αμέσως χρήματα "δεν εγγυάται για τίποτα", ενώ του τόνισε ότι από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν και ο φίλος της Γ. Μ., ο οποίος με άσκηση απειλής κατά της σωματικής ακεραιότητας και της ζωής του και των μελών της οικογένειας του, του προξένησε τρόμο και ανησυχία, με σκοπό να λάβει από αυτόν για λογαριασμό της Ν. τοκογλυφικά ωφελήματα και ο οποίος κατά την ημέρα της τελέσεως της πράξεως του (10-10-2008) συνελήφθη για παράνομη οπλοφορία. Για την θεμελίωση του τρίτου αυτοτελούς ισχυρισμού ο πληρεξούσιος δικηγόρος του επικαλέσθηκε, κατ' ακριβή αντιγραφή, τα ακόλουθα: "Περαιτέρω από την τέλεση της πράξης μέχρι και σήμερα δεν τέλεσα νέα αδικήματα, ενώ η διαγωγή μου κατά τον χρόνο της κράτησης μου είναι άριστη ... . Η διαγωγή μου αυτή σε καμία περίπτωση δεν είναι προσχηματική ούτε μπορεί να εκτιμηθεί απλά ως τυπικά "καλή", αντίθετα ... είναι απολύτως ξεχωριστή και διακριτή σε σχέση με τους λοιπούς κρατουμένους. Τούτο θεμελιώνεται και αποτυπώνεται ... στην από 5-9-2012 Βεβαίωση Διαγωγής του Διευθυντού του Καταστήματος Κράτησης Κεντρικής Μακεδονίας II όπου κρατούμαι από την 13-11-2010, στην οποία αναφέρεται για το πρόσωπο μου ότι "εργάζεται συνεχώς ως αρχιμάγειρας και είναι επιφορτισμένος αποκλειστικά με την παρασκευή του συσσιτίου των κρατουμένων, σχεδόν καθόλη την διάρκεια της ημέρας. Είναι αξιόπιστος και οργανωτικός καθόσον κατευθύνει στην εργασία του, στον χώρο των μαγειρείων, αρκετούς άλλους κρατουμένους, προκειμένου η σίτιση του συνόλου των κρατουμένων να επιτευχθεί έγκαιρα και απρόσκοπτα. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οικειοθελώς επιμελείται και οργανώνει την παρασκευή άρτου στο Κατάστημα μας, επιτυγχάνοντας με αυτό τον τρόπο η Υπηρεσία οικονομίες κλίμακας στη δαπάνη της αγοράς άρτου". Σημειώνεται επίσης ότι η πρωτοβουλία αυτή λήφθηκε από εμένα, καθώς διαπίστωσα ότι λόγω της οικονομικής κρίσης και των ελλιπών κονδυλίων που καταβάλλονταν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης προς το Κατάστημα Κράτησης δεν επαρκούσαν οι πόροι για το συσσίτιο των κρατουμένων, ως εκ τούτου αποφάσισα να δοκιμάσω (μετά από σχετική έγκριση από την Διεύθυνση) την παρασκευή άρτου, έτσι ώστε να εξοικονομούνται τα χρήματα της αγοράς του και να ενισχύεται το συσσίτιο των κρατουμένων. Ενόψει της ιδιαίτερης αυτής εθελοντικής προσφοράς μου το Κατάστημα Κράτησης εξοικονομούσε περί τα 8.287 ευρώ ανά τρίμηνο, τα οποία διοχέτευε στον εμπλουτισμό του συσσιτίου των κρατουμένων. Στο πλαίσιο της προδήλως διακριτής της συνήθους συμπεριφοράς μου εντός του σωφρονιστικού καταστήματος θα πρέπει να σημειωθούν επίσης τα εξής πραγματικά περιστατικά: α) Ότι με αποκλειστική δική μου πρωτοβουλία παρέδωσα αμέσως το Πάσχα του έτους 2011 στον Αρχιφύλακα του Καταστήματος Κράτησης Νιγρίτας ένα μαχαίρι που βρέθηκε σε δίσκο συσσιτίου της Εξωτερικής Φρουράς, καθώς η ύπαρξη του εντός του σωφρονιστικού καταστήματος θα δημιουργούσε αυτονόητα σοβαρά προβλήματα εντός του καταστήματος, β) Ότι από την αρχή της λειτουργίας του Καταστήματος Κράτησης Νιγρίτας βοήθησα καθοριστικά στο "στήσιμο" των μαγειρείων, καθώς και στην στελέχωση και στον εξοπλισμό τους, διαμόρφωσα το πρόγραμμα του συσσιτίου των κρατουμένων (ελλείψει ιατρού και διατροφολόγου), ασχολούμαι με την τροφοδοσία, είχα υπό τον έλεγχο μου επικίνδυνα αντικείμενα (μαχαίρια κλπ) χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, διαμόρφωνα το πρόγραμμα του συσσιτίου ανάλογα με τα περιορισμένα οικονομικά του Καταστήματος, παρασκεύαζα (αντί να αγοράζονται, για εξοικονόμηση πόρων) ο ίδιος γλυκά που απαιτούσε το εβδομαδιαίο πρόγραμμα. γ) Ότι από τις αρχές του έτους 2012 ανέλαβα την αποθήκη των καθαριστικών της φυλακής, καθώς και των ηλεκτρικών ειδών οργάνωσα την καταγραφή τους, κρατούσα τα κλειδιά της αποθήκης (καθώς κρίθηκα ως άτομο ιδιαίτερης εμπιστοσύνης), χωρίς να λείψει το παραμικρό από αυτήν. δ) Καθόλη την διάρκεια της κράτησης μου, ιδίως στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας, εργάζομαι καθημερινά από τις 5 πμ έως τις 2 μμ και από τις 4 μμ έως τις 9 μμ, δηλαδή 14 ώρες ημερησίως, καθώς και τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες". Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σε σχέση με την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών και ειδικότερα για τη μη συνδρομή, στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος, των ελαφρυντικών αυτών περιστάσεων, το Δικαστήριο δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα, κρίση του, συναφώς, τα ακόλουθα: "... η Μ. Ν. τα τελευταία, δύο χρόνια δάνεισε στον κατηγορούμενο 95.000 ευρώ περίπου και ο κατηγορούμενος της έδωσε τις ως άνω πενήντα μία (51) συναλλαγματικές, οι οποίες ήταν πλαστές, την πλαστογραφία δε των συναλλαγματικών αυτών τέλεσε ο κατηγορούμενος. Ακόμα αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, πολλές φορές έπαιζε στο καζίνο, με συνέπεια να δημιουργεί χρέη και να δανείζεται χρήματα συνέχεια από διάφορους συγγενείς και φίλους, όπως και από την θανούσα Μ. Ν., η οποία τον επισκεπτόταν συχνά στο κατάστημα του ζητώντας την επιστροφή των χρημάτων, που του είχε δανείσει. Ακόμα αποδείχθηκε ότι την Πέμπτη 9-10-2008 ο κατηγορούμενος είπε στην Μ. Ν. να συναντηθούν στο κατάστημα του την Παρασκευή 10-10-2008 και ώρα 8.30 π.μ. περίπου προκειμένου να της δώσει 5.000 ευρώ. Ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι η θανούσα Μ. Ν. θα πήγαινε στο κατάστημα του τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, άλλωστε ο ίδιος είχε ορίσει τη συνάντηση αυτή για να της καταβάλει το χρηματικό ποσό των 5.000 ευρώ, ενδεχομένως να λογομάχησαν, αλλά σίγουρα δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι επειδή εκείνη του επιτέθηκε πρώτη πιάνοντας τον από τα ρούχα, αυτός άρπαζε το πτυοσκάπανο που βρισκόταν δίπλα του και τη χτύπησε στο κεφάλι (άλλωστε επρόκειτο για μια μικροκαμωμένη γυναίκα, το σώμα της οποίας χώρεσε σε ένα χάρτινο κιβώτιο διαστάσεων 1X0,50 μ. και σίγουρα δεν μπορεί ο κατηγορούμενος να ένιωσε απειλή από την υποτιθέμενη επίθεση της) ...". Ακολούθως το δικαστήριο της ουσίας κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα ανθρωποκτονίας από πρόθεση με τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ. 2 α και δ του ΠΚ, απορρίπτοντας ρητά τους από το άρθρο 84 παρ. 2 β και ε του ΠΚ αυτοτελείς ισχυρισμούς του καθώς και εκείνον της τελέσεως της πράξεως σε βρασμό ψυχικής ορμής.
Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο και καθόσον μεν αφορά το μέρος με το οποίο απορρίφθηκε η ελαφρυντική περίσταση της καλής συμπεριφοράς, για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την τέλεση της πράξεώς του, (άρθρο 84 παρ. 2ε του ΠΚ), δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει στον παραπάνω ισχυρισμό ούτε να αιτιολογήσει την απορριπτική του κρίση, αφού, η επίδειξη από μέρους του αναιρεσείοντος καλής συμπεριφοράς, κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του στις δικαστικές φυλακές, δεν υπήρξε αποτέλεσμα ελεύθερης διαβίωσής του στην κοινωνία, όπου καθημερινά δοκιμάζεται η παραβατικότητά του, αλλά προϊόν εξαναγκαστικής συμπεριφοράς του, ενόψει του κανονισμού λειτουργίας του σωφρονιστικού καταστήματος και πειθαναγκασμού του. Η δε επικαλουμένη συμπεριφορά του δεν συνιστά προδήλως διακριτή της συνήθους συμπεριφοράς του κρατούμενου και εξαιρετική συμπεριφορά, υπό την προπαρατεθείσα έννοια. Ειδικότερα το ότι κατά τους ισχυρισμούς του ως αρχιμάγειρας των φυλακών είναι αξιόπιστος και οργανωτικός, το ότι κατευθύνει στον χώρο των μαγειρείων, αρκετούς κρατουμένους, προκειμένου η σίτιση του συνόλου των κρατουμένων να επιτευχθεί έγκαιρα και απρόσκοπτα, ότι βοήθησε στην οργάνωση των μαγειρείων, διαμόρφωσε το πρόγραμμα του συσσιτίου των κρατουμένων, ασχολείται με την τροφοδοσία, είχε κατά την εκτέλεση της εργασίας του, υπό τον έλεγχο του μαχαίρια, διαμόρφωνε το πρόγραμμα του συσσιτίου και παρασκεύαζε γλυκά που απαιτούσε το εβδομαδιαίο πρόγραμμα, είναι υποχρέωσή του προς συνεπή και αποτελεσματική εκτέλεση της εργασίας που ανέλαβε και για την οποία δικαιούται ευεργετημάτων. Το ότι κατά τους ισχυρισμούς του, ως αρχιμάγειρας, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οικειοθελώς επιμελείται και οργανώνει την παρασκευή άρτου και εργάζεται καθημερινά από τις 5 πμ έως τις 2 μμ και από τις 4 μμ έως τις 9 μμ καθώς και τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες δεν συνιστά προδήλως εξαιρετική συμπεριφορά. Τέλος το ότι, κατά τους ισχυρισμούς του, παρέδωσε μαχαίρι που βρέθηκε σε δίσκο συσσιτίου και δεν έλειψε αντικείμενο από την αποθήκη της οποίας ήταν υπεύθυνος, αποτελούσε εκτέλεση νομικής του υποχρεώσεως. Επομένως, ο ανωτέρω, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ, λόγος αναιρέσεως του κυρίου δικογράφου, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, αναφορικά με την απόρριψη των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 β και γ Π.Κ. όπως τα θεμελιωτικά περιστατικά αυτών εκτέθηκαν ανωτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε την αναγκαία ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Ειδικότερα, η έλλειψη της συνδρομής των προϋποθέσεων των ανωτέρω ελαφρυντικών περιστάσεων καταφάσκεται από τις αντίθετες παραδοχές της προσβαλλόμενης ότι η παθούσα τα τελευταία δύο χρόνια δάνεισε στον αναιρεσείοντα το ποσόν των 95.000 ευρώ, σε εξόφληση του οποίου ο αναιρεσείων της έδωσε 51 πλαστογραφημένες από τον ίδιο συναλλαγματικές, ότι από δική του υπαιτιότητα (παιγνίδια στο καζίνο) είχε βρεθεί σε δεινή οικονομική θέση με αποτέλεσμα να δανείζεται από συγγενείς και φίλους, μεταξύ των οποίων και η θανούσα, η οποία τον επισκεπτόταν στο κατάστημά του ζητώντας την επιστροφή των χρημάτων της, ότι ο ίδιος γνώριζε ότι θα τον επισκεπτόταν στο κατάστημά του την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα αφού αυτός της είχε ορίσει συνάντηση με το πρόσχημα της επιστροφής μέρους του δανεισθέντος κεφαλαίου και ότι και στην περίπτωση ακόμη που λογομάχησαν δεν μπορούσε, λόγω της σωματικής διαπλάσεως της παθούσας, να αισθανθεί απειλή από τυχόν επίθεση αυτής εναντίον του. Επομένως ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Β' του ΚΠοινΔ μοναδικός πρόσθετος λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος του με το οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και έλλειψη ακροάσεως αναφορικά με την απόρριψη των ανωτέρω ελαφρυντικών περιστάσεων είναι αβάσιμος, κατά το μέρος δε που πλήττεται με αυτόν η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου είναι απαράδεκτος. Εξάλλου οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος ότι στο παρελθόν ο Ι. Μ., φίλος της Μ. Ν., οπλοφορούσε και του είχε δείξει το όπλο του, ώστε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των απειλών, ότι αυτός με απειλές κατά της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας του ιδίου και των μελών της οικογενείας του τον ανάγκασε κατ' επανάληψη να καταβάλει τοκογλυφικά ωφελήματα στη Μ. Ν. και ότι ο φόβος και η ψυχολογική πίεση που δεχόταν εντάθηκε πολλαπλώς το τελευταίο τριήμερο, καθώς την 8-10-2008 είχαν εκπλειστηριαστεί δύο ακίνητά του, δεν στοιχειοθετούν ανάρμοστη ή απειλητική συμπεριφορά της ίδιας της θανούσας και ως εκ τούτου οι σχετικές αιτιάσεις είναι απαράδεκτες. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (αάθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ) και η δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγουσών οι οποίες παραστάθηκαν (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 12 Μαρτίου 2013 αίτηση και τους από 25 Απριλίου 2013 πρόσθετους λόγους του Γ. Υ., για αναίρεση της υπ' αρ. 285-289/2012 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγουσών εκ πεντακοσίων (500) ευρώ. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου 2013. 
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ