Αριθμός 283/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο - Εισηγητή και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Η. Φ. του Ε., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Κούγια, για αναίρεση της υπ'αριθ.805, 1230/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Η. Κ. του Κ., κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Κανελλόπουλο. 
Το Τριμελές Εφετείο Πειραιώς με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Σεπτεμβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 981/2012.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 του ΠΚ προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του προβλεπομένου σε αυτές εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως απαιτείται ισχυρισμός ή διάδοση ενώπιον τρίτου για κάποιον άλλον "γεγονότος" που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του και είναι ψευδές, ο δε υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές. Στην έννοια του γεγονότος εντάσσεται κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου, που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν, εμπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτικό αποδείξεως, καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά η οποία προσάπτεται σε ορισμένο πρόσωπο, με συνέπεια να επέρχεται εμφανής υποτίμηση της τιμή ή της υπολήψεώς του. Για την υποκειμενική θεμελίωση του εγκλήματος απαιτείται άμεσος δόλος, συνιστάμενος στην ηθελημένη ενέργεια του ισχυρισμού ή της διάδοσης ενώπιον του τρίτου του ψευδούς γεγονότος εν γνώσει του δράστη ότι αυτό είναι ψευδές και δύναται να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου και δεν αρκεί απλός δόλος. Ο ισχυρισμός ή η διάδοση του δυσφημιστικού γεγονότος μπορεί να γίνει και δια του τύπου, οπότε το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του τύπου, μετά την κατάργηση, με το άρθρο μόνο του ν. 2243/1994, όλων των ειδικών περί τύπου ποινικών διατάξεων, συντελείται υπό τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις που απαιτούνται και για την κοινή συκοφαντική δυσφήμηση, εφ'οσον η δημοσίευση και η διάδοση σε αντίτυπα κατά τρόπο που να καθίσταται προσιτό στο κοινό κειμένου με τέτοια ψευδή γεγονότα έγινε με έντυπο δημοσίευμα. Εξ άλλου η ποινική δίωξη για το προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 363 Π.Κ. έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως ασκείται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 368 παρ.1 Π.Κ., μόνον ύστερα από έγκληση. Οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι το δικαστήριο της ουσίας υπερέβη την εξουσία του καταδικάζοντας τον για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου ενώ έπρεπε να κηρύξει απαράδεκτη την ασκηθείσα ποινική δίωξη διότι ο εγκαλών προσεκόμισε την εφημερίδα με το κατ' αυτόν συκοφαντικό και δυσφημιστικό για το πρόσωπό του κατά περιεχόμενο δημοσίευμα προς εξατομίκευση της πράξεως της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του τύπου με το όνομα της εφημερίδας την ημερομηνία και τον αριθμό του αριθμού φύλλου και τη σελίδα με το κείμενο του δημοσιεύματος μετά την 16.6.2009 οπότε στα πλαίσια διενεργούμενης προκαταρκτικής εξετάσεως είπε εξεταζόμενος ότι την επομένη θα προσκόμιζε το δημοσίευμα ενώ είχε καταθέσει ο εγκαλών την από 12.3.2009 έγκληση του στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιά στις 17-3-2009 είναι απορριπτέες. Στην έγκληση δεν απαιτείται η πλήρης αναφορά των στοιχείων της καταγγελόμενης σε βάρος του παθόντος αξιοποίνου πράξεως και η μη προσκόμιση συγκεκριμένου εντύπου δημοσιεύματος από τον εγκαλούντα κατά την υποβολή της μηνύσεως δεν δημιουργεί ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος με το οποίο κλήθηκε να δικασθεί ο αναιρεσείων για την πράξη της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του τύπου εφόσον στο κείμενο του κλητηρίου θεσπίσματος αναφέρεται ότι η πράξη αυτή αφορά σε δημοσίευμα του φύλλου της 7/2/2009 της εφημερίδας ... με συνέντευξη του ιδίου. Επιπλέον από ελλείψεις σε πράξεις κατά την προδικασία προκαλείται σχετική ακυρότητα που πρέπει να προβληθεί μέχρι την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και αν δεν καλυφθούν, αν δηλαδή ο κατηγορούμενος εμφανισθεί στη δίκη και προβάλλει εγκαίρως αντίρρηση στην πρόοδο της, μπορεί, εφ' όσον η σχετική ένσταση του απορρίφθηκε να την προτείνει, επαναφέροντας την με λόγο εφέσεως και στην δευτεροβάθμια δίκη (αρθρ.173 παρ.1 ΚΠοινΔ).
Στην προκειμένη περίπτωση από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι ο ήδη αναιρεσείων προέβαλε στην αρχή της δίκη δια του συνηγόρου υπερασπίσεως του τον ισχυρισμό απαράδεκτου της ποινικής διώξεως από το λόγο ότι από το κείμενο της εγκλήσεως δεν προκύπτει ότι ο εγκαλών ζήτησε την ποινική δίωξη για το επίμαχο δημοσίευμα. Πλην όμως τον ισχυρισμό αυτόν δεν περιέλαβε ως ξεχωριστό λόγο εφέσεως στην επιτρεπτώς επισκοπούμενη υπ' αριθμό 622/2011 από 21.6.2011 έφεση του ο ήδη αναιρεσείων κατά της πρωτοδίκου καταδικαστικής υπ' αριθμό ΑΤ 4386/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς από τον έλεγχο των πρακτικών της οποίας προκύπτει ότι είχε απορριφθεί και από το δικαστήριο εκείνο παρόμοια υποβληθείσα ένσταση του κατηγορουμένου. Επομένως απαραδέκτως προβλήθηκε στη δίκη κατ' έφεση ο πιο πάνω ισχυρισμός για ελλείψεις στην έγκληση συνέπεια των οποίων ήταν αυτή απαράδεκτη αφού δεν είχε περιληφθεί ως λόγος εφέσεως και εκ περισσού εξετάσθηκε από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με συνέπεια να είναι απορριπτέος ο υπό την επίκληση υπερβάσεως από το Δικαστήριο της εξουσίας του αν και αφορούσε σε επίκληση σχετικής ακυρότητας (ΚΠοινΔ 510 παρ.1 στοιχ.Β) λόγος αναιρέσεως για την απόρριψη από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο του ανωτέρω ισχυρισμού του.
Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 περ.Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν σε αυτήν περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ιδιαίτερη αιτιολόγηση για την ύπαρξη του δόλου δεν είναι αναγκαία όταν όμως για το αξιόποινο της πράξεως απαιτούνται, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμο την έννοια αυτής και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως η γνώση ορισμένων περιστατικών στο έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως, η ύπαρξη δηλαδή αμέσου δόλου, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή, με παράθεση των περιστατικών που την δικαιολογούν. 
Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη 805, 1230/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου, με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, η οποία ανεστάλη, ενώ υποχρεώθηκε να καταβάλει στον πολιτικώς ενάγοντα ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που του προκάλεσε η παραπάνω πράξη του το ποσό των 44 ευρώ. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως του το δικάσαν Τριμελές Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει μετά παράθεση νομικών σκέψεων ομοίων με αυτές που παρατίθενται στην αρχή της παρούσης αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά ως προς την πράξη για την οποία έκρινε ότι πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο ήδη αναιρεσείων. "... Ο κατηγορούμενος είναι εν ενεργεία αστυνομικός και υπηρετεί ως Διοικητής του αστυνομικού τμήματος ..., διετέλεσε δε από το έτος 2008 προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας "Α. Σ. ΠΑΕ", η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής. Κύριος μέτοχος της ομάδας είναι ο αδελφός του Π. Φ., ο οποίος είχε αγοράσει δυνάμει του από 15.7.2008 ιδιωτικού συμφωνητικού από τον πρώην Πρόεδρο του ΔΣ της ομάδος Α. Λ. ποσοστό 61,74% των μετοχών της και δη 3087 μετοχές αποτελούσες το παραπάνω ποσοστό αντί τιμήματος 70.000 ευρώ. Τον Αύγουστο του έτους 2008 ο μηνυτής, ο οποίος ασχολείται ενεργά με το χώρο του ποδοσφαίρου διατελέσας Πρόεδρος της προαναφερθείσας ομάδας από το έτος 2004 έως και το 2007 και ενώ αυτή αγωνιζόταν στην ερασιτεχνική κατηγορία, ελαυνόμενος από την αγάπη του και την επιθυμία του να προσφέρει στην ανάπτυξη αυτής, ήλθε σε συμφωνία με τον Π. Φ. να του μεταβιβάσει αυτός το ήμισυ του πακέτου μετοχών αντί ποσού 35.000 ευρώ, αφού όμως πρώτα συμπληρωνόταν ο οικονομικός προϋπολογισμός της ομάδας με την αγορά νέων παικτών, αγορά εξοπλισμού και λοιπά τρέχοντα έξοδα με κεφάλαια των μετόχων, μεταξύ των οποίων και του μηνυτού. Προς επίτευξη της συμφωνίας αυτής, ο τελευταίος παρέδωσε στον Π. Φ. επιταγές ύψους 115.000 ευρώ, μεταχρονολογημένες εκδόσεως της εταιρείας της συζύγου του με την επωνυμία "Ζ. και Α. Κ. ΟΕ", προκειμένου να καλυφθεί το τίμημα των μετοχών και το υπόλοιπο να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση των τρεχουσών δαπανών της ΠΑΕ. Ο Π. Φ. όμως δεν προέβη στη μεταβίβαση των προαναφερόμενων μετοχών στο μηνυτή, παρά τις οχλήσεις και τις διαμαρτυρίες αυτού. Κατόπιν αυτών ο πολιτικώς ενάγων δεν πλήρωσε μέσω της συζύγου του τις υπ' αρ. ..., ... και ... τραπεζικές επιταγές ποσού 23.500, 4.500 και 43.000 ευρώ αντιστοίχως και συνολικού ποσού 71.000 ευρώ, τις οποίες είχε παραδώσει στον Π. Φ., όταν αυτές εμφανίσθηκαν προς πληρωμή την 31.12.2008 η πρώτη και την 5.1.2009 οι λοιπές στην πληρώτρια Τράπεζα με την επωνυμία Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ, με αποτέλεσμα να σφραγισθούν ελλείψει διαθεσίμων κεφαλαίων, βεβαιωθείσης της μη πληρωμής τους επί των σωμάτων τους και ακολούθως αιτήσει του άνω κομιστή αυτών να εκδοθεί η υπ' αρ. 151/2009 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι υποκείμενη αιτία της εκδόσεως των επιταγών ήταν η σύμβαση δανείου μεταξύ του μηνυτού και του ιδίου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι την 7.2.2009 ο κατηγορούμενος παραχώρησε συνέντευξη στην αθλητική εφημερίδα "...", η οποία δημοσιεύθηκε στο από της αυτής ημερομηνίας φύλλο της, στην οποία μεταξύ άλλων και υπό τον τίτλο "Να γιατί φέραμε την ομάδα στο ... και τέλος τα ... Κανακέματα σε όσους κάνουν κακό στον Α." ανέφερε μεταξύ άλλων για τον εγκαλούντα ότι "Οι μόνοι που βάλανε - εκτός από τον Π. - χρήματα ήταν τα "Μπετόν Α. 35.000 ευρώ, ο - και προσωπικός φίλος - Σ. 4 χιλιάρικα και ο Δήμος ... 10.000 (...), ο ίδιος φόρτωσε την ΠΑΕ και με 115.000 ευρώ από ακάλυπτες επιταγές που είχε δώσει για να πάρει το μετοχικό ποσοστό της τάξης του 25% περίπου. Τα πλήρωσε και αυτά ο Π., συν τα 200.000 ευρώ αρχικά για τις δικές του μετοχές, συν όσα έβαλε για τις μεταγραφές, καλοκαίρι και χειμώνα να λοιπόν πως προκύπτει το μισό εκατομμύριο που είπα". Η εν λόγω αναφορά όμως είναι παντελώς ψευδής, αφού δεν ήταν μόνο τα "Μπετόν Α." που έβαλαν 35.000 ευρώ, ο Σ. 4 χιλιάρικα και ο Δήμος ... 10.000 αλλά και ο μηνυτής ο οποίος διέθεσε για την ΠΑΕ Α. κατά τα ανωτέρω μεγάλα χρηματικά ποσά και η μη πληρωμή επιταγών οφείλεται αποκλειστικώς στην αντισυμβατική συμπεριφορά του Π. Φ., ο οποίος αρνήθηκε να μεταβιβάσει το μηνυτή το ήμισυ του πακέτου των μετοχών. Εξάλλου δεν αποδείχθηκε ότι ο Π. Φ. πλήρωσε 115.000 ευρώ για τον Η. Κ., ούτε 200.000 ευρώ για δικό του μερίδιο, αλλά όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε στις 15.7.2008 απέκτησε από τον Α. Λ. το 61,74% του μετοχικού κεφαλαίου έναντι του συνολικού ποσού των 70.000 ευρώ. Ο δε κατηγορούμενος όταν έδωσε την ως άνω συνέντευξη στην αθλητική εφημερίδα "..." η οποία έχει ευρεία πανελλήνια κυκλοφορία και πολλούς αναγνώστες ειδικά στην περιοχή Πειραιά και των νήσων Σαρωνικού και βεβαίως στην νήσο Σαλαμίνα, γνώριζε πλήρως την αγάπη και την προσφορά του μηνυτή για την ομάδα και την αιτία μη πληρωμής των άνω επιταγών, προέβη σε στην πράξη αυτή με σκοπό να δυσφημήσει και να τον συκοφαντήσει πλήρως.. Οι ισχυρισμοί αυτοί οι οποίοι αποδείχθηκε πως είναι ψευδείς έγιναν γνωστοί λόγω της ευρείας κυκλοφορίας της εν λόγω εφημερίδας και δημιουργήθηκαν δυσμενέστατα σχόλια στους αναγνώστες και όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας της ... αλλά και όλους που ασχολούνται με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, καθόσον ο μηνυτής είναι επιχειρηματίας γνωστός στην κοινωνία της περιοχής της ... όπου ζεί και εργάζεται αλλά και άνθρωπος του ποδοσφαίρου ασχολούμενος με την ομάδα "Α. Σ." της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος επί σειρά ετών. Ο κατηγορούμενος όταν έδινε την επίμαχη συνέντευξη στο δημοσιογράφο της παραπάνω εφημερίδας Γ. Δ. γνώριζε την αναλήθεια των ισχυρισμών αυτών για το πρόσωπο του εγκαλούντος, καθόσον ήταν επί δυόμιση μήνες καθημερινά επί πολλές ώρες μαζί ενδιαφερόμενος για την πρόοδο της ποδοσφαιρικής τους ομάδας, συνεργάζονταν για το σκοπό αυτό και αναμφισβήτητα γνώριζε πολύ καλά τις οικονομικές δυνατότητες του μηνυτή για να προτείνει την επίμαχη αγορά του άνω πακέτου των μετοχών της ομάδας. Επίσης, γνώριζε την αγάπη του μηνυτή για την ομάδα και την προσφορά του εν γένει στην ομάδα της οποίας είχε διατελέσει και παλαιότερα Πρόεδρος. Ωστόσο ο κατηγορούμενος ο οποίος έδωσε την επίμαχη συνέντευξη στον αποβιώσαντα ήδη δημοσιογράφο της άνω αθλητικής εφημερίδας Γ. Δ. και άρα μη δυνάμενο να αντικρούσει τα λεγόμενα του, δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση ώστε να επανορθώσει προβαίνοντας σε νέα συνέντευξη και αποκαθιστώντας τον μηνυτή στους αναγνώστες της αθλητικής ειδησεογραφίας και γενικότερα στην κοινωνία της .... Επομένως στοιχειοθετουμένης κατά τα ανωτέρω κατά τις σχετικώς προεκτεθείσες διατάξεις και αιτιολογίες κατά την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση της αξιόποινης πράξεως της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του τύπου, πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος αυτής κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό (...)." Με αυτά που δέχθηκε το δικάσαν Τριμελές Εφετείο δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την κατά τα ανωτέρω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Δεν εκτίθενται στην απόφαση συγκεκριμένα περιστατικά από τα οποία να προκύπτει η γνώση του αναιρεσείοντος για την αναλήθεια των γεγονότων στα οποία αφορά το επίμαχο δημοσίευμα ούτε από τα εκτιθέμενα περισταστικά προκύπτει ότι η γνώση του ήταν αυτονόητη. Η αναφερόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση παράδοση επιταγών εκδόσεως της εταιρείας της συζύγου του από τον εγκαλούντα στον αδελφό του ήδη αναιρεσείοντος, συνολικού ύψους 115.000 ευρώ, δεν ανήκει στα παραπάνω απαιτούμενα να αναφέρονται περιστατικά. Ο κατηγορούμενος (αναιρεσείων) Η. Φ. κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως ήταν προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδος της ΠΑΕ Α.. Δεν διευκρινίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πως γνώριζαν τρίτοι επομένως και ο κατηγορούμενος πέραν των διαπραγματευομένων μερών πότε πληρώνονταν οι επιταγές που είχαν δοθεί από τον εγκαλούντα στον αδελφό του κατηγορουμένου και η αιτία της μη πληρωμής ορισμένων από αυτές. Η παραδοχή ότι ο κατηγορούμενος είχε προτείνει στον εγκαλούντα να αναλάβει μέρος των μετοχών της ως άνω ΠΑΕ δεν υποδηλώνει γνώση του κατηγορουμένου για την οικονομική κατάσταση του εγκαλούντος σε σχέση με τις αναληφθείσες από αυτόν κατόπιν συμφωνίας με τον αδελφό του κατηγορουμένου υποχρεώσεις. Κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων ελέγχεται η οικονομική δυνατότητα του μέλλοντος αγοραστή εν όψει της υποχρεώσεως κάθε μέρους κατά τις διαπραγματεύσεις για προστασία με περιφρούρηση των εννόμων αγαθών και της περιουσίας του έτερου μέρους. Το αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση περιστατικό ότι ήταν για δύομιση μήνες μαζί πολλές ώρες ο εγκαλών και ο κατηγορούμενος και ότι ο εγκαλών ενδιαφερόταν για την πρόοδο της ομάδας και συνεργαζόνταν αφορά σε ζητήματα για τα οποία ήταν αρμόδιος ο κατηγορούμενος ως προπονητής να προτείνει και δεν παρατίθενται στοιχεία ότι επεκτείνοταν και σε οικονομικά θέματα και τήρηση των δεσμεύσεων που είχαν αναλάβει κατά τις μεταξύ των διαπραγματεύσεις ο Π. Φ. και ο εγκαλών προκειμένου να αναλάβει ο τελευταίος μέρος των μετοχών της ΠΑΕ.
Κατ'ακολουθίαν ούτε οι παραπάνω παραδοχές ούτε οι περαιτέρω διαλαμβανόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο εγκαλών, εξεδήλωνε κατά το διάστημα που συναντούσε τον αναιρεσείοντα το ενδιαφέρον του για την πρόοδο της ομάδας στην οποία είχε προσφέρει και είχε διατελέσει όταν αυτή αγωνιζόταν σε μικρότερη κατηγορία Πρόεδρος, αρκούν προς δικαιολόγηση του συμπεράσματος για αναμφισβήτητη γνώση του αναιρεσείοντος για την αναλήθεια των όσων ισχυρίσθηκε κατά την συνέντευξη που παραχώρησε σε δημοσιογράφο της εφημερίδας "..." τον Φεβρουάριο του έτους 2009 αφού δεν προκύπτει από τις εν λόγω παραδοχές ότι συμμετείχε ο ήδη αναιρεσείων στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Π. Φ. και του εγκαλούντος για την μεταβίβαση στον τελευταίο μέρους των μετοχών της ΠΑΕ από τον ανωτέρω αδελφό του αναιρεσείοντος ούτε ότι ενημερώθηκε ο ανωτέρω κατηγορούμενος από κάποιον από τους διαπραγματεύομενους για την αίτία της αρνητικής εξελίξεως των σχέσεων των διαπραγματευομένων και της ματαιώσεως της μεταβιβάσεως του μέρους των μετοχών της ΠΑΕ στον εγκαλούντα. Οι παραπάνω ασαφείς και ελλιπείς παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως ήταν απρόσφορες προς αιτιολόγηση της συνδρομής του αναγκαίου για την θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως της αποδιδόμενης στον αναιρεσείοντα αξιοποίνου πράξεως άμεσου δόλου του ως προς τη γνώση της αναληθείας όσων διέλαβε στην συνέντευξη του στην ως άνω αθλητική εφημερίδα για τον εγκαλούντα είναι βάσιμος και έτσι ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγος της κρινόμενης αιτήσεως με τον οποίο πλήττεται η ως άνω απόφαση για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και πρέπει κατά παραδοχή της αιτήσεως να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.
Κατά το άρθρο 47 του Α.Ν. 1092/1938 "περί τύπου" όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 4 παρ.4 του Ν. 1738/1987, του οποίου η ισχύς διατηρήθηκε με το Ν. 2243/1994, τα αδικήματα που πράττονται δια του τύπου παραγράφονται μετά δεκαοκτώ μήνες από την τέλεση της πράξεως. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρόνο σύμφωνα με διάταξη του νόμου δεν μπορεί να αρχίσει ή να εξακολουθήσει η ποινική δίωξη και για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση. Σε κάθε όμως, περίπτωση ο χρόνος της αναστολής δεν μπορεί να υπερβεί τα δύο έτη. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο χρόνος της παραγραφής των αδικημάτων που διαπράττονται δια του τύπου είναι 18 μήνες, ο δε χρόνος αναστολής στις περιπτώσεις του άρθρου 113 του ΠΚ είναι δύο έτη και, συνεπώς ο ανώτατος χρόνος παραγραφής των εν λόγω αδικημάτων είναι 42 μήνες. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 111 παρ.1, 112 Π.Κ., 370 εδαφ.β', 511 και 514 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι η παραγραφή ως θεσμός δημόσιας τάξεως που εξαλείφει την ποινική αξίωση της πολιτείας εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας ακόμη και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος εφόσον διαπιστώσει την συμπλήρωση της μετά την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως και κριθεί βάσιμος ένας λόγος αναιρέσεως (αρθρ. 511 ΚΠοινΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 50 παρ.5 Ν. 3160/2003), οφείλει μετά την αναίρεση της αποφάσεως να παύσει οριστικώς την ποινική δίωξη. Κατόπιν αυτών και του ότι το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του τύπου για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων στην προαναφερθείσα ποινή φυλακίσεως φέρεται ότι τελέσθηκε στις 7.2.2009 από τότε δε μέχρι τη διάσκεψη επί της αιτήσεως αναιρέσεως στις 6.2.2013 παρήλθε ο απώτατος χρόνος παραγραφής των 18 μηνών και εκείνος της αναστολής των δύο ετών, ήτοι χρόνος πλέον των 42 μηνών, εξαλείφθηκε με παραγραφή το αξιόποινο της πράξεως αυτής και εφόσον η ένδικη αίτηση περιέχει παραδεκτό λόγο αναιρέσεως, ο οποίος κρίθηκε βάσιμος πρέπει να παύσει οριστικώς η ποινική δίωξη κατά του κατηγορουμένου για την ως άνω πράξη, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ' αριθμό 805, 1230/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς (Πλημμελημάτων). 
Παύει οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής για το ότι ο κατηγορούμενος Η. Φ. του Ε., κάτοικος ..., στην ... την 7-2-2009 ενώπιον τρίτων ισχυρίσθηκε για κάποιον άλλο, δια του τύπου ως οργάνου, ψευδές γεγονός που μπορούσε να βλάψει την τιμή και την υπόληψή του, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν ψευδές και ειδικότερα συνεντευξιαζόμενος της εφημερίδος "..." η οποία κυκλοφόρησε στον ανωτέρω τόπο και χρόνο καταχωρήθηκε στο φύλλο της ανωτέρω εφημερίδος άρθρο με τίτλο "Να γιατί φέραμε την ομάδα στο ..." και τέλος "τα ... Κανακέματα σε όσους κάνουν κακό στον Α." που αναφέρεται μεταξύ άλλων προσώπων στον εγκαλούντα Η. Κ. και το οποίο έχει ως εξής: "Θα τα πω έξω από τα δόντια δεν έχω τίποτε και από κανέναν να κρύψω. Οι μόνοι που βάλανε - εκτός του Π. - χρήματα ήταν τα "Μπετόν Α." 35 χιλιάδες ευρώ, ο - και προσωπικός φίλος - Σ. 4 χιλιάρικα και ο Δήμος ... 10.000 ευρώ (...) "ο ίδιος (Η. Κ.) "φόρτωσε" την ΠΑΕ και με 115.000 ευρώ από ακάλυπτες επιταγές που είχε δώσει, για να πάρει το μετοχικό κεφάλαιο της τάξης του 25% περίπου. Τα πλήρωσε και αυτά ο Π. συν τα 200.000 ευρώ αρχικά, για τις δικές του μετοχές, συν όσα έβαλε για τις μεταγραφές, καλοκαίρι και χειμώνα - να λοιπόν, πως προκύπτει το μισό εκατομμύριο που είπα". Τα ανωτέρω δήλωσε ο κατηγορούμενος στα πλαίσια της συνέντευξης που δημοσιεύθηκε στο ανωτέρω φύλλο με ημερομηνία δημοσιεύσεως 7-2-2009. Τα ανωτέρω ήταν ψευδή και έγιναν γνωστά σε πλήθος του αναγνωστικού κοινού έβλαψε δε την τιμή και την υπόληψη του ανωτέρω εγκαλούντος, ο κατηγορούμενος δε τελούσε σε γνώση της αναληθείας τους. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Φεβρουαρίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ