ΑΡΙΘΜΟΣ 1095/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ-ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Βιολέττα Κυτέα Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως (κωλυομένου του Τακτικού Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Δημάδη), Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Νικόλαου Κωνσταντόπουλου) - Εισηγήτρια, Δήμητρα Μπουρνάκα, Χρυσούλα Παρασκευά και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Αικατερίνης Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά), Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 24 Μαΐου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Α. του Ι., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Διαλυνά, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5859/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Σ. Μ. του Φ., που δεν παρέστη. 
Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Μαΐου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 787/2012.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου-Βασιλοπούλου με αριθμό 47/22-2-2013, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"Ι. Εισάγω, κατ' άρθρο 51 3§ 1 εδ. α' σε συνδ. με άρθρο 476§1 εδ. α' Κ.Π.Δ., την από 7-5-2012 αίτηση αναίρεσης του Α. Α. του Ι., κατοίκου ..., κατά της υπ' αρ. 5859/2011 απόφασης του Α' Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Θεσσαλονίκης και εκθέτω τα ακόλουθα: 
II. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 513§1 εδ. α' και 476§1 εδ. α' Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη. Είναι δε απαράδεκτη, μεταξύ άλλων η αίτηση αναίρεσης, όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στο νόμο για την άσκηση της. Οπότε το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο), ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους, απορρίπτει την αναίρεση ως απαράδεκτη, καταδικάζοντας στα έξοδα εκείνον που την άσκησε. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 465§2 και 474§1 α' Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι, ο συνήγορος εκείνου που καταδικάστηκε, μπορεί να ασκήσει για λογαριασμό του καταδικασθέντος (ως εκ του νόμου αντιπρόσωπος του) το ένδικο μέσο, που αρμόζει κατά της καταδικαστικής απόφασης, εφόσον είχε παραστεί κατά τη συζήτηση, με βάση την οποία εκδόθηκε αυτή. Επομένως, το ένδικο μέσο της αναίρεσης μπορεί να ασκηθεί για λογαριασμό του καταδικασθέντος από το συνήγορο, που είχε παραστεί στη συζήτηση, χωρίς να υποχρεούται να προσαρτήσει σχετικό ειδικό πληρεξούσιο, ενώ η ιδιότητα του ασκούντος την αναίρεση δικηγόρου, ως συνηγόρου του κατηγορουμένου παραστάντος κατά τη δίκη, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο (ΑΠ 2090/2010, 2397/2009, 1991/2007). Σε αντίθετη περίπτωση, κατά την οποία ο ασκών, για λογαριασμό του καταδικασθέντος, δικηγόρος την αναίρεση κατά της αποφάσεως, δεν παρέστη γι' αυτόν κατά τη δίκη, τότε, για να ασκηθεί παραδεκτώς η αναίρεση, πρέπει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 465§1 Κ.Π.Δ., να προσαρτηθεί στη σχετική Έκθεση Αναίρεσης Πληρεξούσιο του καταδικασθέντος ή επικυρωμένο αντίγραφο του, με το οποίο να δίνει στον αντιπρόσωπο του τη σχετική ειδική εντολή. Επομένως, όταν για την ασκηθείσα αναίρεση ο πληρεξούσιος δικηγόρος δεν επικαλείται ούτε προσκομίζει τέτοιο πληρεξούσιο-εξουσιοδότηση, η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. 
III. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, που επιτρεπτώς επισκοπούνται, ο αναιρεσείων στη δίκη ενώπιον του Α' Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Θεσσαλονίκης (κατά τη δικάσιμο 15-12-2011 και κατά τη συνεδρίαση της 19-12-2011), ήταν παρών και είχε διορίσει συνήγορο υπερασπίσεως του το δικηγόρο Θεσσαλονίκης Γεώργιο Βασιλακάκη και όχι το δικηγόρο Θεσσαλονίκης Νικόλαο Αθ. Διαλυνά, ο οποίος εμφανίσθηκε στις 7-5-2012 ενώπιον του γραμματέα του Εφετείου Θεσσαλονίκης και δηλώνοντας ανακριβώς ότι υπήρξε συνήγορος υπερασπίσεως του ως άνω αναιρεσείοντος κατά τη συζήτηση εκδικάσεως εφέσεως του κατά της υπ' αρ. 16.700/22-1-2009 πρωτόδικης αποφάσεως του Τρμ. Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης, μετά την οποία εκδόθηκε η ως άνω αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, άσκησε κατά της τελευταίας για λογαριασμό του αναίρεση. Επομένως, αφού ο ως άνω δικηγόρος δεν ήταν ο παραστάς δικηγόρος του ως άνω κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος κατά την εκδίκαση της ανωτέρω υποθέσεως-αλλά της συγκατηγορούμενης αυτού M. S. του N., -και αφού δεν προσκόμισε πληρεξούσιο-εξουσιοδότηση του ως άνω αναιρεσείοντος με ειδική εντολή προς άσκηση αναίρεσης, η ένδικη υπ' αρ. 12/2012 αναίρεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, αφού ακουσθεί ο ως άνω διάδικος, διότι ασκήθηκε χωρίς να τηρηθούν οι υπό του νόμου οριζόμενες διατυπώσεις για την άσκησή της. Τέλος, πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος. 
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπ' αρ. 12/7-5-2012 αίτηση αναιρέσεως του Α. Α. του Ι., κατοίκου ..., κατά της υπ' αρ. 5859/2011 απόφασης του Α' Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Θεσσαλονίκης. Β) Τα δικαστικά έξοδα να επιβληθούν σε βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος. Αθήνα 15-2-2013 Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου-Βασιλοπούλου" 
Αφού άκουσε 
Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρο 465 παρ.1 του Κ.Π.Δ, ο διάδικος μπορεί να ασκήσει το ένδικο μέσο που του ανήκει, είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω αντιπροσώπου που έχει εντολή κατά τους όρους του άρθρου 96 παρ.2 του ίδιου Κώδικα. Το πληρεξούσιο ή επικυρωμένο αντίγραφό του, προσαρτάται στη σχετική έκθεση. Κατά την τελευταία αυτή διάταξη, η οποία αφορά το διορισμό των συνηγόρων των διαδίκων, ο διορισμός μπορεί να γίνει (άρθρ. 96 παρ.2 β Κ.Π.Δ.) κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 42 παρ.2 εδάφ. β και γ, δηλαδή και με απλή έγγραφη δήλωση πληρεξουσιότητας, η γνησιότητα της υπογραφής του εντολέα δε, πρέπει να βεβαιώνεται από οποιαδήποτε δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή ή δικηγόρο. Κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 465 Κ.Π.Δ, το ένδικο μέσο κατά της καταδικαστικής απόφασης το οποίο παρέχεται σ` εκείνο που καταδικάστηκε μπορεί να ασκηθεί για λογαριασμό του και από το συνήγορο που είχε παραστεί κατά τη συζήτηση. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών, προκύπτει, ότι το ένδικο μέσο που ασκείται εναντίον αποφάσεως από αντιπρόσωπο, του δικαιουμένου, ο οποίος ήταν παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, για να είναι παραδεκτό πρέπει: α) να υπάρχει κατά το χρόνο της ασκήσεώς του, ειδική εντολή για προσβολή της αποφάσεως που εκδόθηκε ή πρόκειται να εκδοθεί για ορισμένη αξιόποινη πράξη, β) η εντολή αυτή να έχει δοθεί με συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο ή με απλή έγγραφη δήλωση, με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής του δηλούντος-εντολέα και γ) να προσαρτάται το πληρεξούσιο έγγραφο (συμβολαιογραφικό ή απλή έγγραφη δήλωση) στη σχετική έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου. Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 476 παρ.1 ΚΠΔ όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων, από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο, το δικαστήριο (σε συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει επί του ενδίκου μέσου, μετά από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της αποφάσεως που έχει προσβληθεί. 
Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη, από 7-5-2012, με αριθ. καταθ. 12/2012, αίτηση αναίρεσης, πλήττεται η με αριθμό 5859/2011, απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης, δικάσαντος κατ έφεση, με την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, για την αξιόποινη πράξη της συκοφαντικής δυσφήμησης, σε ποινή φυλάκισης τριών (3) μηνών ανασταλείσα επί τριετία. Ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ήταν παρών, κατά την απαγγελία της ως άνω προσβαλλόμενης απόφασης, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των οικείων πρακτικών. Η παραπάνω αίτηση αναιρέσεως, ασκήθηκε για λογαριασμό του κατηγορουμένου, από τον φερόμενο ως συνήγορό του, παραστάντα στο εκδόν την προσβαλλομένη απόφαση δικαστήριο, Νικόλαο Διαλυνά, με δήλωση στο Γραμματέα του Εφετείου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και συντάχθηκε η προαναφερθείσα με αριθμό 12/2012έκθεση που υπογράφεται από τον ως άνω Γραμματέα του Εφετείου Θεσσαλονίκης και από τον αναφερόμενο κατά τα άνω ως συνήγορο του αναιρεσείοντος, Νικόλαο Διαλυνά. Από τα πρακτικά όμως της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά επισκοπούνται για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, προκύπτει, ότι ο παραπάνω δικηγόρος, Νικόλαος Διαλυνάς, δεν είχε παραστεί, ως συνήγορος του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, στη γενόμενη στο Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Αντίθετα προέκυψε, ότι ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, Α. Α., είχε διορίσει συνήγορό του, για να τον υπερασπισθεί, στην ως άνω δίκη, το δικηγόρο Γεώργιο Βασιλακάκη, ενώ το δικηγόρο Νικόλαο Διαλυνά, τον είχε διορίσει, για να την υπερασπισθεί, η συγκατηγορούμενη του αναιρεσείοντα στο εκδόν την προσβαλλομένη απόφαση δικαστήριο, S. M.. Επομένως, αφού ο παραπάνω δικηγόρος, Νικόλαος Διαλυνάς, δεν ήταν ο παραστάς δικηγόρος του ως άνω κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος κατά την εκδίκαση της ανωτέρω υποθέσεως, αλλά της συγκατηγορουμένης αυτού, S. M., θα έπρεπε να προσκομίσει κατά την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, πληρεξούσιο-εξουσιοδότηση του ως άνω αναιρεσείοντος με ειδική εντολή προς άσκηση αυτής. Όμως τέτοιο πληρεξούσιο-εξουσιοδότηση δεν προσκόμισε, όπως απαιτείται σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην εν αρχή νομική σκέψη, τόσο κατά την άσκηση της παραπάνω αίτησης αναίρεσης, όσο και μέχρι σήμερα, ήτοι κατά τη συζήτηση της υπόθεσής του στο ακροατήριο.
Συνεπώς, αφού ειδοποιήθηκε και ο παραπάνω φερόμενος ως πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντα από τον αρμόδιο Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ο οποίος και παραστάθηκε, ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, δυνάμει της από 24-5-2013, εξουσιοδότησης του αναιρεσείοντος, με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής, (από προφανή παραδρομή αναφέρεται σε αυτήν, ως αριθμός αναιρέσεως, ο 787/2012, αντί του ορθού 12/2012), η οποία απεστάλη στο δικαστήριο με τηλεομοιοτυπία (φαξ) κατά την ημέρα της δικασίμου, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης. Να σημειωθεί, ότι όπως ήδη προαναφέρθηκε, μέχρι και τη συζήτηση στο ακροατήριο, κατά την οποία παραστάθηκε ο ως άνω δικηγόρος, δεν προσκομίστηκε σχετική εξουσιοδότηση, από την οποία να προκύπτει, ότι κατά το χρόνο άσκησης της αναίρεσης, αυτός είχε ειδική εντολή για την άσκησή της, ώστε να μπορεί να υποστηριχθεί, ότι υπήρχε κατά το χρόνο άσκησης της αναίρεσης ειδική εντολή άσκησης της, στο συνήγορο που την άσκησε, η οποία όμως δεν είχε προσαρτηθεί στην έκθεση.
Μετά την κατά τα άνω, απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ.1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 7-5-2012, με αριθμό καταθ. 12/2012, αίτηση του Α. Α. του Ι., κατοίκου ..., περί αναιρέσεως της υπ` αριθ. 5859/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 2013.Και 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου 2013 
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ