Αριθμός 1323/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ε΄ Ποινικό Τμήμα  
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένων του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Πολύκαρπου Βούλγαρη και του αρχαιοτέρου αυτού Αρεοπαγίτη Δημητρίου Κιτρίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Κωνσταντίνο Κούκλη, Βασίλειο Κουρκάκη, Ελευθέριο Νικολόπουλο και Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Απριλίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Χαρίση, περί αναιρέσεως της 62/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.  Το Πενταμελές Εφετείο Ιωαννίνων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17.11.2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2045/2005.  
Αφού άκουσε 
Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει εν μέρει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
  Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 171 παρ. 1δ', 329, 331 παρ. 1, 333, 358, 364 παρ.1 και 369 ΚΠΔ προκύπτει ότι επέρχεται απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας, για το σχηματισμό της κρίσεώς του, αναφορικά με την ενοχή του κατηγορουμένου , έλαβε υπόψη του το έγγραφο που δεν αναγνώσθηκε δημοσίως γιατί έτσι παραβιάζεται η άσκηση του παρεχόμενου σ' αυτόν από το άρθρο 358 Κ.Π.Δ. δικαιώματος να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο. Όμως η ανάγνωση του εγγράφου δεν απαιτείται να προκύπτει μόνον από τη ρητή μνεία του σχετικού μέρους των πρακτικών, όπου αναφέρονται τα αναγνωσθέντα έγγραφα, αλλά αρκεί να διαπιστώνεται η ανάγνωσή του από το όλο περιεχόμενο των πρακτικών της δίκης κατά την οποίαν εκδόθηκε η πληττόμενη απόφαση.
Συνεπώς εφόσον στα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, διαλαμβάνεται, όπως εξ αυτών προκύπτει, ότι αναγνώστηκαν τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που έχει την έννοια και της ανάγνωσης του περιεχομένου των εις αυτά αναφερομένων μαρτυρικών καταθέσεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η κατάθεση του μάρτυρα αστυνομικού ....., χωρίς μάλιστα εναντίωση του κατηγορουμένο, όπως αυτό προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, ενώ με την ανάγνωση της καταθέσεως αυτής έγινε γνωστή και η ταυτότητά της στον κατηγορούμενο και μπορούσε να προβεί στις κατά το άρθρο 358 Κ.Π.Δ. δηλώσεις και εξηγήσεις εγκύρως αυτή ελήφθη υπόψη από το ανωτέρω Δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του. Επομένως ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' Κ.Π.Δ. λόγος της υπό κρίση ασκήσεως αναιρέσεως με την οποία ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον αντίστοιχο λόγο αναιρέσεως, πρέπει να εκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, όπως είναι και ο περί συνδρομής ορισμένης ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παράγραφος 2 του ΠΚ, αφού η παραδοχή της οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το μέτρο του άρθρου 83 του ίδιου Κώδικα, ποινής. Ως ελαφρυντικές περιστάσεις κατά το άρθρο 84 παρ.2 ΠΚ, θεωρούνται, μεταξύ άλλων, (υπό δ') "το ότι ο υπαίτιος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του" και (υπό ε') "το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του". Για την πρώτη από τις προαναφερόμενες ελαφρυντικές περιστάσεις, πρέπει η μετάνοια του υπαιτίου, όχι μόνο να είναι ειλικρινής αλλά και να εκδηλώνεται εμπράκτως, δηλαδή να συνδυάζεται με περιστατικά τα οποία μαρτυρούν ότι ο τελευταίος επιζήτησε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες των πράξεών του, χωρίς να αρκεί η απλή έκφραση θλίψης ή συγνώμης. Για τη δεύτερη, απαιτείται μετά την αξιόποινη πράξη, καλή εν γένει στην κοινωνία συμπεριφορά, που να εκτείνεται σε σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα και να είναι αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης και όχι φόβου ή καταναγκασμού.- Όπως περαιτέρω προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζήτησε δια της συνηγόρου του, να του αναγνωρισθούν τα ελαφρυντικά της ειλικρινούς μετάνοιας και της καλής συμπεριφοράς, επικαλούμενος για τη θεμελίωση τούτων ορισμένα περιστατικά, τα οποία περιλήφθηκαν σε γραπτό κείμενο που καταχωρήθηκε στα πρακτικά. Το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε αμφότερους τους ως άνω αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, με την εξής αιτιολογία: "Τέλος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι συντρέχουν οι ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ. 2δ και ε Π.Κ., καθ΄όσον δεν αποδείχθηκε ότι ο εν λόγω έδειξε ειλικρινή μεταμέλεια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του ούτε ότι συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του". Η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε σ' αυτήν την απαιτουμένη ειδική αιτιολογία, ενόψει του ότι δέχεται ότι δεν αποδείχθηκαν πραγματικά περιστατικά, προφανώς εκ των επικαλουμένων από τον ως άνω αναιρεσείοντα, που να δικαιολογούν την συνδρομή στο πρόσωπό του των εν λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων.
Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ Δ ΚΠοινΔ σχετικός λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για την απόρριψη των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 δ και ε ΠΚ αναιτιολόγητα, είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.- 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 17 Νοεμβρίου 2005 αίτηση του ..... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 62/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.- 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.- 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαΐου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Ιουνίου 2007.
  Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ            Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ