Αριθμός 1246/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Μαζαράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα και κωλυομένου του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Βασιλείου Φούκα), Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες. 
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 17 Aπριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Κωνσταντίνα Χριστοπούλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ. 
Του αναιρεσιβλήτου: Β. Ι. του Π., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγγελική Διονυσοπούλου - Τούμπα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-7-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1572/2007 μη οριστική, 1868/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4262/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 1-12-2011 αίτησή του. 
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 28-3-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης. 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Για να είναι πλήρης και ορισμένη η αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου και διόρθωσης στοιχείων της αρχικής εγγραφής του στα οικεία κτηματολογικά γραφεία αγωγής, κατά τα άρθρα 118 εδαφ.4 και 216 παρ.1 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 70 ΚΠολΔ και 6 παρ.1 και 2 του ν.2664/1998 "Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις", πρέπει, εκτός από άλλα στοιχεία, να περιέχει: α)σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν κυριότητα του ενάγοντος στο πράγμα (ακίνητο) και ειδικότερα ότι έγινε κύριος αυτού με νόμιμο τρόπο, αν δε ο εναγόμενος αμφισβητήσει με τις προτάσεις του την κυριότητά του ή των δικαιοπαρόχων του, να συμπληρώσει με τις προτάσεις του τον τρόπο, με τον οποίο έγιναν κύριοι οι δικαιοπάροχοί του και αυτός, β)ακριβή περιγραφή του επίδικου ακινήτου, δηλαδή να αναφέρει τη θέση, την έκταση, την ιδιότητα (π.χ. οικόπεδο, χωράφι κ.λπ.) και τα όρια με κάθε λεπτομέρεια, ώστε να μη γεννιέται αμφιβολία για την ταυτότητά του, γ)έννομο συμφέρον και ειδικότερα τα περιστατικά που το στηρίζουν και δ)ορισμένο αίτημα. Η μη πλήρης αναφορά των στοιχείων αυτών καθιστά την αγωγή αόριστη και απορριπτέα λόγω της έλλειψης διαδικαστικής προϋπόθεσης. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλειες, γιατί το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την ένσταση αοριστίας της ένδικης - από 27.7.2006 - αναγνωριστικής κυριότητας ακινήτου και διόρθωσης στοιχείων της αρχικής εγγραφής του στα οικεία κτηματολόγια αγωγής του αναιρεσιβλήτου, ως εκ μη ακριβούς περιγραφής του επίδικου ακινήτου, που πρόβαλε νόμιμα σ'αυτό - Εφετείο - με λόγο της έφεσής του κατά της εκκληθείσας απόφασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ως ηττηθείς στον πρώτο βαθμό, και δεν κήρυξε λόγω αοριστίας απαράδεκτη την αγωγή. Όπως δέχτηκε το Εφετείο και προκύπτει από την παραδεκτή (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) επισκόπηση του περιεχομένου της ένδικης αγωγής, ο αναιρεσίβλητος (ενάγων) ισχυρίστηκε με αυτήν τα ακόλουθα: "Έχω στην αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή, ένα αγροτεμάχιο (οικόπεδο) που βρίσκεται στη θέση ... της πρώην Περιφέρειας της Κοινότητας ... τέως Δήμου ... επί της συμβολής των οδών ... και ... εκτός εγκεκριμένου σχεδίου εκτάσεως μέτρων διακοσίων ενενήντα τεσσάρων και δέκα πέντε εκατοστά 294,15 που φαίνεται με την υπ'αριθμόν είκοσι ένα (21) στο από Ιουλίου 1957 σχεδιάγραμμα του μηχανικού Σ.Σ.. Συνορεύει κατά τον τίτλο κτήσεώς του, Βόρεια και σε πλευρά μέτρων δέκα και 20/100 (10,80) με το υπ'αριθμόν 23 τεμάχιον, Ανατολικά σε πρόσωπο μέτρων είκοσι τεσσάρων και 7/100 (24,70) ως και Νοτίως σε πρόσωπο μέτρων δέκα τριών και 80/100 (13,89) με δρόμους και δυτικά και σε πλευρά μέτρων είκοσι τριών και 30/100 (23,30) με το υπ'αριθμόν (20) τεμάχιον. Κατά μεταγενέστερη καταμέτρηση ο ως άνω αγρός (οικόπεδο) φαίνεται με τα κεφαλαία αλφαβητικά γράμματα Α-Β-Γ-Δ-Α στο από Οκτωβρίου 1988 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού Ν. Γ.Α., στο οποίο υπάρχει δήλωση του ίδιου αρχιτέκτονα μηχανικού, ότι το οικόπεδο βρίσκεται εκτός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως και δεν είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, έχει έκταση κατά το άνω από Οκτωβρίου 1988 τοπογραφικό διάγραμμα μέτρα τετραγωνικά τριακόσια τρία και 81/100 (303,81) και συνορεύει κατά το άνω από Οκτωβρίου 1988 τοπογραφικό διάγραμμα βόρεια σε πλευρά Γ-Δ μήκος μέτρα δέκα και 80/100 (10,80) με ιδιοκτησία αγνώστου, νότια σε πλευρά Α-Β μήκος 13 και 80/100 (13,80) με την οδό ..., πλάτος μέτρα δέκα (10), ανατολικά σε πλευρά Α-Δ μήκος μέτρα είκοσι τέσσερα και 70/100 (24,70) με την οδό ... πλάτος μέτρα επτά (7) και δυτικά σε πλευρά Β-Γ μήκος μέτρα είκοσι τέσσερα και 90/100 με ιδιοκτησία αγνώστου". Από τα παραπάνω προκύπτει, οτι αναφέρεται με λεπτομέρεια η θέση, η έκταση, η ιδιότητα και τα όρια του επίδικου ακινήτου, περιγράφεται δηλαδή με ακρίβεια, ώστε να μη γεννιέται αμφιβολία για την ταυτότητά του, δεν γίνεται δε - η περιγραφή του - με απλή παραπομπή στα αναφερόμενα τοπογραφικά διαγράμματα, ώστε για το ορισμένο της αγωγής να απαιτείται η ενσωμάτωσή τους σ'αυτήν. Επομένως, το Εφετείο, με το να εκφέρει όμοια κρίση, δεν υπέπεσε στις προεκτεθείσες αναιρετικές πλημμέλειες των αριθμών 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και συνεπώς ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
ΙΙ. Στην περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, με την αναίρεση δε πλήττονται μεν όλες ή μία απ'αυτές, η προσβολή όμως μιας απ'αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναίρεσης που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (Ολ.ΑΠ 25/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, κατ'ορθή εκτίμησή του, το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ.α'(και όχι και από τον αριθμό 12) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του περί απόρριψης κατ'ουσίαν του ουσιώδους ισχυρισμού του ότι το επίδικο αποτελεί δημόσια δασική έκταση, παρά το νόμο έλαβε υπόψη του τα 39407/1953 και 39419/1953 πωλητήρια του Υπουργείου Οικονομικών, με βάση τα οποία το επίδικο είχε περιέλθει στους απώτερους δικαιοπαρόχους του αναιρεσιβλήτου (ενάγοντος), εφόσον δεν προσκομίσθηκαν ούτε τα επικαλέστηκαν οι διάδικοι. Όμως, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο δέχτηκε, ότι ο αναιρεσίβλητος (ενάγων) απέκτησε την κυριότητα του επίδικου ακινήτου λόγω πωλήσεώς του από τον μέχρι τότε κύριό του Ι. Ρ. του Ε., δυνάμει του .../1988 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Δημητρίου Μπάνου, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, δηλαδή με τον προεκτιθέμενο παράγωγο τρόπο (άρθρα 1033, 1192 αρ.1 και 1198 Α.Κ), που αποτελεί τη βάση της αγωγής. Στην κρίση του αυτή το Εφετείο κατέληξε, διότι "από την έκθεση του διορισθέντος με την υπ'αριθμό 1527/2007 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού πραγματογνώμονα Δ. Α., ο οποίος προέβη στην εφαρμογή των τίτλων κτήσης του ενάγοντος, καθώς επίσης και του αμέσου, αλλά και των απώτερων δικαιοπαρόχων αυτού, προκύπτει ότι το επίδικο γεωτεμάχιο, το οποίο εμφαίνεται στο προσαρτηθέν στην ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης από 27.11.2007 τοπογραφικό διάγραμμα με τα αλφαβητικά στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Ε-Α και σύμφωνα με αυτό έχει επιφάνεια 294,65 τ.μ. περιλαμβάνεται στους τίτλους κυριότητας του ενάγοντος και συγκεκριμένα αποτελεί τμήμα των ακινήτων του Δημοσίου με Α.Β,Κ. 36 και 87 τα οποία πωλήθηκαν και μεταβιβάσθηκαν με τα - αναφερόμενα στην έκθεση αυτή πραγματογνωμοσύνης - υπ' αριθμούς .../1953 και .../1953 πωλητήρια του Υπουργείου Οικονομικών προς τους Κ. Χ. του Α. και Π. Σ. του Γ., αντίστοιχα". Με βάση δε τα προεκτεθέντα, το Εφετείο έκρινε, ότι "ο ισχυρισμός του εναγομένου, ότι το επίδικο αποτελεί δημόσιο κτήμα, που περιήλθε στην κυριότητά του δυνάμει της από 9-7-1832 Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως και των από 3/2 και 4/16 Ιουνίου και 19 Ιουνίου/1 Ιουλίου 1830 Πρωτοκόλλων του Λονδίνου και επικουρικά με έκτακτη χρησικτησία είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος". Πέραν των προεκτεθέντων, το Εφετείο δέχτηκε στη συνέχεια και τα εξής: "Επιπρόσθετα, από το περιεχόμενο των υπ'αριθμούς .../1953 και .../1953 πωλητηρίων του Υπουργείου Οικονομικών (τα οποία αποτελούν περιεχόμενο της έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του Δ. Α.) προκύπτει, ότι με τα ως άνω πωλητήρια μεταβιβάσθηκαν προς τους απώτερους δικαιοπαρόχους του ενάγοντος Κ. Χ. και Π. Σ. αντίστοιχα, ξηρικοί αγροί, φυτευμένοι με ελαιόδενδρα.
Συνεπώς, ο ισχυρισμός του εναγομένου (αναιρεσείοντος), ότι το επίδικο γεωτεμάχιο αποτελεί δημόσια δασική έκταση είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον από την εκτίμηση των προσκομισθέντων τίτλων κτήσεως των απώτατων δικαιοπαρόχων του ενάγοντος αποδείχθηκε ότι το επίδικο γεωτεμάχιο αποτελεί τμήμα ευρύτερης εκτάσεως αγροτεμαχίων, που το Ελληνικό Δημόσιο πώλησε και μεταβίβασε προς ιδιώτες κατά το έτος 1953 και όχι τμήμα ευρύτερης δασικής ένστασης κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 3 του ν.998/1979). Παρεκτός του ότι δεν ήταν αναγκαία η προσκομιδή και επίκληση και των παραπάνω εγγράφων, αφού, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, τα εν λόγω έγγραφα περιέχονται κατά τα ουσιώδη αυτών στοιχεία στην άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης (άρθρο 436 παρ.1 ΚΠολΔ), απ'όλα τα παραπάνω προκύπτει (και) ότι η ανωτέρω αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης περί απόκτησης του επίδικου ακινήτου από τον αναιρεσίβλητο (ενάγοντα) με τον προεκτιθέμενο παράγωγο τρόπο, δεν βάλλεται επιτοχώς με λόγο αναίρεσης και στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της. Επομένως, ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος είναι αβάσιμος και πάντως αλυσιτελής και πρέπει να απορριφθεί. Κατ'ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο ηττάται, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, μειωμένη όμως σύμφωνα με το άρθρο 22 του ν.3693/1957 και τα άρθρα 176 και 183 του ΚΠολΔ. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 1.12.2011 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 4262/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουνίου 2013.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ