Αριθμός 1175/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Β. Θ. του Γ., κατοίκου Θεσσαλονίκης, ιδιοκτήτη γραφείου γενικού τουρισμού με δ.τ. "(Τ1) TOURS», ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χριστίνα Ορφανίδου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Του αναιρεσιβλήτου: Α. Μ. του Δ., κατοίκου ..., ιδιοκτήτη της ατομικής επιχείρησης με την επωνυμία "Α. Μ. του Δ." και δ.τ. "(Τ2) TOUR», ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Αδαμούδη. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-3-2017 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8709/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1393/2019 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27-7-2019 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρί Δεργαζαριάν, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη από 27-7-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ` αριθ. 1393/2019 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρα 614-615 του ΚΠολΔ) επί της από 6-2-2018 έφεσης του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου κατά της υπ' αριθ. 8709/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δέχθηκε εν μέρει την 4886/2017 αγωγή του αναιρεσείοντος έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη Γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρα 495 παρ. 1 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, σύμφωνα με το άρθρο 564 παρ. 3 ΚΠολΔ (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα που ασκούνται από 1-1-2016, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του ν. 4335/2015), εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε ο αναιρεσείων επικαλείται επίδοση αυτής (η προσβαλλομένη απόφαση δημοσιεύθηκε στις 11-6-2019, η προθεσμία για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης άρχιζε στις 12-6-2019 και έληγε στις 12-6-2021, η δε αναίρεση ασκήθηκε στις 31-7-2019, πριν τη λήξη της διετούς προθεσμίας (άρθρα 552, 553 παρ. 1β, 556, 558, 564 παρ. 3 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) . Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).
Από τις διατάξεις των άρθρων 416 και 417 του ΑΚ, με τις οποίες ορίζεται, αντίστοιχα, ότι "η ενοχή αποσβήνεται με καταβολή" και "η καταβολή απαιτείται να γίνει στον δανειστή ή σε όποιον ο δανειστής ή το δικαστήριο ή ο νόμος έχει επιτρέψει να δεχθεί την καταβολή. Η καταβολή που έγινε σε άλλον ισχύει αν ο δανειστής την εγκρίνει ή εφόσον ωφελείται από αυτήν», σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 211, 236, 361 και 424 εδ. α` ΑΚ, συνάγεται ότι, για να έχει, η εκπλήρωση της παροχής που συντελείται με την υλική πράξη της καταβολής, αποσβεστικό αποτέλεσμα της ενοχής και, συνεπώς, την ελευθέρωση του οφειλέτη, πρέπει: α) να είναι προσήκουσα. Δηλαδή να υπάρχει ταυτότητα οφειλόμενης και καταβαλλόμενης παροχής, ώστε ο δανειστής να λαμβάνει ό,τι δικαιούται να αξιώσει από τον οφειλέτη σύμφωνα με το νόμο και τη σύμβαση, χωρίς να αρκεί τμηματική καταβολή (ΑΠ 907/2005) και β) να γίνει: 1) είτε προς το δανειστή προσωπικά ή τον επιτετραμμένο από το δικαστήριο ή το νόμιμο ή δικαστικό αντιπρόσωπο του δανειστή, εφοδιασμένο στην τελευταία περίπτωση με πληρεξούσιο έγγραφο, 2) είτε προς τον έχοντα ειδική εξουσιοδότηση του δανειστή, ρητή ή και σιωπηρή, προκύπτουσα από τη σχέση του δανειστή με τον εξουσιοδοτημένο να λάβει την παροχή, ενεργώντας στο δικό του όνομα και για δικό του λογαριασμό, με τη συγκατάθεση του δανειστή, 3) είτε προς τρίτο δεκτικό καταβολής πρόσωπο, το οποίο προσδιόρισε ο δανειστής, κατόπιν συμβάσεώς του με τον οφειλέτη, παρέχοντας (κληρονομητό) δικαίωμα στον οφειλέτη να καταβάλει με αποσβεστικά αποτελέσματα την παροχή προς τον δεκτικό καταβολής, ο οποίος δεν είναι μονομερώς ανακλητός. Καταβολή που έγινε σε άλλον, εκτός από τα προαναφερόμενα πρόσωπα, δεν απαλλάσσει τον οφειλέτη, έστω και αν αυτός τελούσε σε συγγνωστή πλάνη - με εξαίρεση τις περιπτώσεις των άρθρων 889, 224, 1654, 1540, 1541, 426 ΑΚ και 822 ΚΠολΔ - εκτός αν ο δανειστής εγκρίνει μια τέτοια καταβολή ή ωφελείται από αυτή, λόγω απόδοσης του ληφθέντος στον δικαιούχο ή κληρονομήσεως του ενός από αυτούς από τον άλλο ή απόσβεσης της υποχρέωσης απόδοσης του καταβληθέντος από τον λαβόντα τρίτο στο δανειστή από άλλη αιτία. Ειδικότερα από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 416 και 417 ΑΚ συνάγεται ότι για την απόσβεση της ενοχής με καταβολή μπορεί η τελευταία να γίνει όχι προσωπικά στον ίδιο το δανειστή αλλά και στον αντιπρόσωπό του, που είναι εφοδιασμένος με σχετική πληρεξουσιότητα (αρ. 211 του ΑΚ) ή και σε τρίτο, ο οποίος όμως έχει εξουσιοδότηση του δανειστή για λήψη της παροχής, η οποία παρέχεται είτε με σχετική δήλωση του δανειστή προς τον τρίτο, είτε με δήλωση του δανειστή προς τον οφειλέτη είτε και με σχετική σύμβαση μεταξύ δανειστή και οφειλέτη. Καταβολή που έγινε προς τρίτο, ο οποίος δεν έχει μια από τις παραπάνω ιδιότητες δεν ισχύει για τον δανειστή, εκτός αν αυτός την εγκρίνει ή ωφελείται απ` αυτήν. Ειδικότερα στην πρώτη των ανωτέρω περιπτώσεων, της εγκρίσεως της τοιαύτης καταβολής, απαιτείται σύμφωνα και με το άρθρο 239 σε συνδυασμό και με το άρθρο 236 του ΑΚ, έγκριση (συναίνεση), συνεπεία της οποίας επέρχεται ισχυροποίηση και εγκυροποίηση της διαθέσεως της παροχής και δη αυτοδικαίως και αναδρομικώς και συνακόλουθα (επέρχεται) και απόσβεση της ενοχής, όταν συναινέσει όμως ο δανειστής, στις περιπτώσεις μόνο που δεν ορίζει διαφορετικά και επιτρέπει τούτο ο νόμος ή αν αυτός (ως δικαιούχος) την εγκρίνει ενώ στη δεύτερη περίπτωση απαιτείται για την απόσβεση της ενοχής να ισχυριστεί και ν` αποδείξει ο οφειλέτης ως ενιστάμενος ότι, ο δανειστής της παροχής ωφελείται από την καταβολή αυτής στον τρίτο (ΑΠ 892/2011). Σε κάθε περίπτωση ο οφειλέτης, φέρει το βάρος επίκλησης και απόδειξης της καταβολής κατά τον προσήκοντα τρόπο (ΑΠ 204/2021, ΑΠ 134/2013, ΑΠ 285/2011). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές , καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ10/2011, 7/2006). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ` ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παράβαση (ΑΠ 747/2019). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Έλλειψη δε νομίμου βάσεως της αποφάσεως συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος αλλά δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 6/2006). Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), δηλαδή όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΟλΑΠ 18/2008, ΟλΑΠ 15/2006).
Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κατά την ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ.1 του ΚΠολΔ) περί των πραγμάτων κρίση του, ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο ενάγων (ήδη αναιρεσείων) διατηρεί επιχείρηση / γραφείο γενικού τουρισμού, με έδρα την Κρυοπηγή Χαλκιδικής και με υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη, με αντικείμενο την παροχή τουριστικών υπηρεσιών σε ιδιώτες και σε επαγγελματίες με συναφείς δραστηριότητες, διαθέτει δε προς μίσθωση ιδιόκτητα, σε ιδιώτες ή σε άλλα τουριστικά γραφεία, κινητά οχήματα και λεωφορεία για μεταφορά πελατών με ή χωρίς οδηγό, με την υποχρέωση καταβολής των αντίστοιχων συμφωνημένων μισθωμάτων. Ο εναγόμενος (ήδη αναιρεσίβλητος), που επίσης διαθέτει γραφείο γενικού τουρισμού ((Τ2) ΤΟUR) στη Ζάκυνθο, μίσθωσε από την επιχείρηση του ενάγοντος ένα τουριστικό λεωφορείο αντί συμφωνημένου μηνιαίου μισθώματος, δυνάμει συμφωνητικών μισθώσεως που συνυπογράφηκαν μεταξύ των διαδίκων κατά τα έτη 2013 και 2014. Ειδικότερα, δυνάμει του από 01/06/2013 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων στο υποκατάστημα του ενάγοντος στη Θεσσαλονίκη και δη επί της οδού ..., ο εναγόμενος μίσθωσε το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧ τουριστικό λεωφορείο, 51+1 θέσεων, μάρκας ΝΕΟΡLΑΝ. Η διάρκεια της μίσθωσης συμφωνήθηκε για 4 μήνες ήτοι από 01/06/2013 έως 01/10/2013, με μηνιαίο μίσθωμα 4.000,00 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. 23% ήτοι 920,00 ευρώ και συνολικώς 4920 ευρώ, καταβλητέου εκάστου μηνιαίου μισθώματος κατά την τελευταία ημέρα εκάστου ημερολογιακού μηνός, με την έκδοση του αντίστοιχου παραστατικού. Το λεωφορείο τελικώς επεστράφη στον ενάγοντα στις αρχές Οκτωβρίου του έτους 2013. Τα μισθώματα μηνών Ιουνίου έως και Σεπτεμβρίου 2013, ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 19.680,00 ευρώ εκδοθέντων των αντίστοιχων υπ' αριθμ. 946/30-06-2013, 948/30-07-2013, 949/31-08-2013 και 950/30-09-2013 τιμολογίων παροχής υπηρεσιών της επιχειρήσεως του ενάγοντος. Περαιτέρω, δυνάμει του από 28/04/2014 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων στο υποκατάστημα του ενάγοντος στη Θεσσαλονίκη και δη επί της οδού ..., ο εναγόμενος μίσθωσε το ίδιο ως άνω υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧ τουριστικό λεωφορείο, 51+1 θέσεων, μάρκας ΝΕΟΡLΑΝ. Η διάρκεια της μισθώσεως συμφωνήθηκε για 5 μήνες ήτοι από 28/04/2014 έως 30/09/2014, με μηνιαίο μίσθωμα για μεν τον μήνα Μάιο 2.000,00 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. 23% ήτοι 460,0 ευρώ και συνολικώς 2.460,00 ευρώ, για δε έκαστο εκ των λοιπών μηνών 4.000,00 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. 23% ήτοι 920,00 ευρώ και συνολικώς 4.920,00 ευρώ, καταβλητέου εκάστου μηνιαίου μισθώματος κατά την τελευταία ημέρα έκαστου ημερολογιακού μηνάς, με την έκδοση του αντίστοιχου παραστατικού. Το λεωφορείο τελικώς επεστράφη στον ενάγοντα στις αρχές Οκτωβρίου του έτους 2014, χωρίς να έχει παραταθεί η μίσθωση όπως ισχυρίζεται ο ενάγων για το μήνα Οκτώβριο 2014 .δεδομένου ότι είχε λήξει η τουριστική περίοδος. Τα μισθώματα μηνών Μαΐου έως και Σεπτεμβρίου 2014, ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 21.140 ευρώ, εκδοθέντων των αντίστοιχων υπ' αριθμ. 974/31-05-2014, 976/30-06-2014, 983/31-07-2014, 986/31-08-2014, 991/30-09-2014 τιμολογίων παροχής υπηρεσιών της επιχειρήσεως του ενάγοντος. Επομένως, τα μισθώματα ετών 2013 και 2014, ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 41.820 (19.680,00 ευρώ + 22.140,00) ευρώ. Ο εναγόμενος διατείνεται ολοσχερή εξόφληση των ανωτέρω μισθωμάτων με καταβολή προς την Ε.Π.Ε. παροχής τουριστικών υπηρεσιών με την επωνυμία "(Τ1) TOURS MOSCOW" που εδρεύει στη Μόσχα Ρωσίας, κατόπιν υπόδειξης του ενάγοντα, καθώς και περί εφαρμογής του άρθρου 417 Α.Κ. Για τον εν λόγω ισχυρισμό λεκτέα τα εξής: Η ανωτέρω εταιρία ανήκε στη σύζυγο του ενάγοντος Φ. Λ. και με αυτή την εταιρία ο εναγόμενος είχε αναπτύξει συνεργασία από το έτος 2010 που αφορούσε παροχή πάσης φύσης τουριστικών υπηρεσιών από το γραφείο του εναγομένου προς τους πελάτες της άνω εταιρίας. Στη συνέχεια κατά το έτος 2013 ο ενάγων πρότεινε στον εναγόμενο να μισθώσει τα ανωτέρω λεωφορεία και του υπέδειξε ως τρόπο εξόφλησης των μισθωμάτων, την καταβολή προς την ανωτέρω εταιρία. Η σχέση του ενάγοντος με την ανωτέρω εταιρία προκύπτει και από τα με ημερομηνία 01/05/2014 και 01/05/2015 ιδιωτικά συμφωνητικά μεταξύ των εν προκειμένω διαδίκων, όπου αναφέρεται, αντιστοίχως, ότι "ο Θ. Β. ορίζεται ως διαμεσολαβητής για λογαριασμό της "(Τ1) MOSCOW" με έδρα τη Μόσχα για τις συναλλαγές της "(Τ1) MOSCOW" με την "(Τ2) ΤΟUR" με έδρα την Ελλάδα για τις όποιες πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν στο εξής μεταξύ τους στη διάρκεια ενός έτους 01/01/2014 - 31/12/2014, όπου ορίζεται η διάρκειά του, με προμήθεια 1% για το σύνολο των πληρωμών στην Ελλάδα" και ότι "ο Θ. Β. ορίζεται ως διαμεσολαβητής για λογαριασμό της "(Τ1) MOSCOW " με έδρα τη Μόσχα, " (Τ1) ST. PETERSBURG. " με έδρα την Αγία Πετρούπολη και (Τ1) ΜΙΝSΚ" με έδρα τη Λευκορωσία, για τις συναλλαγές των ανωτέρω με την " (Τ2) ΤΟUR - Μ. Α." με έδρα την Ελλάδα, για τις όποιες πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν στο εξής μεταξύ τους στη διάρκεια ενός έτους 01/01/2015 - 31/12/2015, όπου ορίζεται η διάρκειά του». Από τις προσκομιζόμενες δύο αναλυτικές καρτέλες περιόδων 01/01/2013 έως 31/12/2013 και 01/01/2014 έως 31/12/2014 της ανωτέρω εταιρίας "(Τ1) TOURS MOSCOW" προκύπτει ότι σε συγκεκριμένες ημερομηνίες διενεργήθηκαν ισόποσες καταχωρήσεις (ως πίστωση) των επιδίκων μισθωμάτων μετά από καταβολές από τον εναγόμενο και ειδικότερα α) για το μίσθωμα Ιουνίου 2013 καταχωρίστηκε με ημερομηνία 30-6-2013 και σχετική αναφορά του συγκεκριμένου Τ.Π.Υ. (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), β) για το μίσθωμα Ιουλίου 2013 με καταχώρηση την 30-7-2013, (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), γ) για το μίσθωμα Αυγούστου 2013 με καταχώρηση την 31-8-2013, (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), δ) για το μίσθωμα Σεπτεμβρίου 2013 με καταχώρηση την 3-10-2013 (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ) ,ε) για το μίσθωμα Μαΐου 2014 με καταχώρηση την 30-5-2014 (πίστωση ποσού 2460 ευρώ) , στ) για το μίσθωμα Ιουνίου 2014 με καταχώρηση την 30-6-2014 (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), ζ) για το μίσθωμα Ιουλίου 2014 με καταχώρηση την 31-7-2014, (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), η) για το μίσθωμα Αυγούστου 2014 με καταχώρηση την 31-8-2014 (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ), και θ) για το μίσθωμα Σεπτεμβρίου 2014 με καταχώρηση την 30-9-2014 (πίστωση ποσού 4.920 ευρώ) και συνολικά καταχωρήθηκε το ποσό των 41.820 ευρώ, καταβλητέο από τον εναγόμενο. Ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι η ανωτέρω εταιρία δεν μπορούσε να είναι δεκτική καταβολής, καθόσον δεν συμμετέχει στην ανωτέρω εταιρία, δεν ευσταθεί, καθόσον από το περιεχόμενο των ανωτέρω καρτελλών προκύπτουν οι καταβολές. Το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν επιδίωξε τη χορήγηση προς αυτόν απόδειξης και από τον ίδιο τον ενάγοντα για το πιο πάνω ποσό, δεν αίρει το γεγονός της καταβολής του προς την δεκτική καταβολής ως άνω εταιρία. Επισημαίνεται ότι τελικά ο εναγόμενος άσκησε σε βάρος της ανωτέρω εταιρίας "(Τ1) TOURS MOSCOW" την υπ' αριθμ. καταθ. 89/12-12-2016 αγωγή επί της οποίας εκδόθηκε η υπ'αριθμ.179/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου, η οποία επιδίκασε υπέρ του εναγομένου το ποσό των 152.688,03 ευρώ . Σύμφωνα με τα ανωτέρω, πλήρως αποδεικνυόμενα πραγματικά περιστατικά, πρέπει κατά παραδοχή της ένστασης του εναγομένου, που επαναφέρεται με τον λόγο της έφεσης περί της ολοσχερούς εξοφλήσεως της επίδικης οφειλής προς τον ενάγοντα, ν' απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η υπό κρίση αγωγή». Με τις εκτεθείσες παραδοχές, το Δικαστήριο που δίκασε κατ` έφεση, δέχθηκε το λόγο έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης, που, κρίνοντας αντίθετα, είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή, και την εξαφάνισε λόγω σφάλματος αυτής για τη μη παραδοχή της ένστασης εξόφλησης που είχε προτείνει ο αναιρεσίβλητος. Μετά δε την εξαφάνιση της απόφασης αυτής, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, δικάζοντας την υπόθεση, δέχθηκε ως κατ` ουσίαν βάσιμη την ως άνω ένσταση εξόφλησης και απέρριψε την ένδικη αγωγή. Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο, υπέπεσε στις αναιρετικές πλημμέλειες των αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, καθόσον παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 416, 417, 419, 421 ΑΚ , ήτοι διέλαβε στον υπαγωγικό συλλογισμό του ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς τη συνδρομή στο πρόσωπο του αναιρεσίβλητου αποσβεστικού λόγου της αγωγικής αξίωσης του αναιρεσείοντος, με καταβολή προς τρίτο πρόσωπο του οφειλόμενου από αυτόν χρηματικού ποσού των μισθωμάτων της ιστορούμενης σύμβασης μίσθωσης του τουριστικού λεωφορείου κατά τη σχετική ένσταση του. Ειδικότερα: 1) Ενώ δέχεται ότι οι καταβολές για την εξόφληση , έγιναν προς την εταιρία "(Τ1) MOSCOW " με έδρα τη Μόσχα, δεν αποδίδει σ` αυτήν την ιδιότητα του δεκτικού καταβολής για τον εκμισθωτή αναιρεσείοντα, 2) Επίσης, δέχεται απόσβεση της οφειλής του αναιρεσιβλήτου για τα μισθώματα με την καταβολή ποσού 41.820 ευρώ, σε λογαριασμό της ως άνω εταιρείας χωρίς να αιτιολογεί για ποιο λόγο η καταβολή αυτή σε νομικό πρόσωπο, που δεν συνδέεται με οποιαδήποτε σχέση με τον εκμισθωτή, αποτελεί αποσβεστικό γεγονός της απαίτησης του τελευταίου, χωρίς να αρκεί προς τούτο η παραδοχή ότι η εταιρεία αυτή είναι και δικών του συμφερόντων 3) Περαιτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται ότι, ο αναιρεσείων εκμισθωτής, γνώριζε ότι η εταιρία "(Τ1) MOSCOW " είχε εισπράξει για λογαριασμό του τα συμφωνηθέντα μισθώματα και ενέκρινε σιωπηρά την ενέργειά της αυτή. Συγκεκριμένα, με βάση το παρατιθέμενο, ανωτέρω, περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Δικαστήριο δέχεται την ολοσχερή εξόφληση των ανωτέρω μισθωμάτων με καταβολή προς την Ε.Π.Ε. παροχής τουριστικών υπηρεσιών με την επωνυμία "(Τ1) TOURS MOSCOW" που εδρεύει στη Μόσχα Ρωσίας, κατόπιν υπόδειξης του ενάγοντος-αναιρεσείοντος, ότι η ανωτέρω εταιρία ανήκε στη σύζυγο του ενάγοντος Φ. Λ., ότι κατά το έτος 2013 ο αναιρεσείων-ενάγων πρότεινε στον αναιρεσίβλητο-εναγόμενο να μισθώσει τα ανωτέρω λεωφορεία και του υπέδειξε ως τρόπο εξόφλησης των μισθωμάτων, την καταβολή προς την ανωτέρω εταιρία. Στη συνέχεια δέχεται ότι η σχέση του ενάγοντος με την ανωτέρω εταιρία προκύπτει και από τα με ημερομηνία 01/05/2014 και 01/05/2015 ιδιωτικά συμφωνητικά μεταξύ των διαδίκων, όπου αναφέρεται, αντιστοίχως, ότι "ο Θ. Β. ορίζεται ως διαμεσολαβητής για λογαριασμό της "(Τ1) MOSCOW" με έδρα τη Μόσχα για τις συναλλαγές της "(Τ1) MOSCOW" με την "(Τ2) ΤΟUR" με έδρα την Ελλάδα για τις όποιες πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν στο εξής μεταξύ τους στη διάρκεια ενός έτους από 01/01/2014 - 31/12/2014, όπου ορίζεται η διάρκειά του, με προμήθεια 1% για το σύνολο των πληρωμών στην Ελλάδα" ..., χωρίς επαρκή αιτιολογία για τον τρόπο με τον οποίο καθίστατο με τα ως άνω συμφωνητικά η προαναφερόμενη εταιρία δεκτική καταβολής των μισθωμάτων, εφόσον δεν γίνεται σ' αυτά καμμία σχετική αναφορά. Περαιτέρω στην προσβαλλομένη παρατίθεται ασαφώς και αναιτιολογήτως ότι ο αναιρεσείων γνώριζε γι` αυτήν την καταβολή των μισθωμάτων και την ενέκρινε, ώστε, μολονότι η εταιρία "(Τ1) MOSCOW" δεν είχε ρητά εξουσιοδοτηθεί για την είσπραξη των μισθωμάτων, πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 417 εδ. β` ΑΚ και ισχύουν οι διαλαμβανόμενες καταβολές για την απόσβεση της εκ της ανωτέρω εταιρίας ενοχής.
Επομένως, η προσβαλλόμενη υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πλημμέλεια και πρέπει, κατά παραδοχή των σχετικών πρώτου και τέταρτου λόγων του αναιρετηρίου, όπως εκτιμώνται ορθότερα οι αιτιάσεις που περιέχονται σ` αυτούς του λόγους, η αναιρετική εμβέλεια των οποίων στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών διατυπουμένων με την ένδικη αίτηση λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο, που την εξέδωσε, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλο Δικαστή εκτός εκείνου που δίκασε (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, στον καταθέσαντα τούτο αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτού (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθμ. 1393/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλο Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700,00) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Ιουλίου 2023.
H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ